Chealder

Wees geduldig en wacht,
Op de Geest die je vult met kracht.

Breng geen dag door in eenzaamheid,
Aanvaard gewoon Gods aanwezigheid.

Afgelopen donderdag (22 december) heb ik meegedaan met de kerst outreach in Utrecht. Deze outreach wordt ieder jaar rond kerst georganiseerd met alle christelijke studentenverenigingen in Utrecht en houdt in dat je iets doet voor mensen; je gaat hen dienen. Er zijn dan verschillende projecten waar je je voor in kunt schrijven. Zo kon je bijvoorbeeld een beauty avond organiseren voor vrouwen in een opvang- of asielzoekerscentrum, een spelletjesavond organiseren voor verslaafden, brandweermannen of bus- en taxichauffeurs bedanken voor hun werk, chocolademelk uitdelen aan daklozen, afwassen bij studenten of rozen uitdelen op straat, aan zieken, ouderen of prostituees.
Ikzelf heb er voor gekozen om rozen uit te delen op straat. Met emmers vol rozen gingen we de stad in om ze in groepjes van twee of drie, of in je eentje, uit te delen, met name langs de oude gracht. Ik vond het best spannend, gelukkig ging er iemand met me mee!

Op de plaats rust,
God is het die je in kalmte sust.

Ik begon aan dit blog te schrijven op maandag 21 november, de dag na het retraitre weekend van Ichthus, mijn studentenvereniging. Ik vond het een indrukwekkend weekend dat niet geheel aan mijn verwachtingen voldeed, maar desondanks ook ontzettend leerzaam en geslaagd was. Ik had verwacht er gelijk rust te kunnen vinden, maar in eerste instantie kwamen er tijdens het weekend voornamelijk velerlei geloofsgerelateerde vragen in me op. Niet op elke vraag heb ik echt expliciet antwoord gekregen of gevonden, maar rust kreeg ik uiteindelijk wel.
Nu ik op deze avond op het weekend terug kijk lijkt het alweer zo’n eindeloze tijd geleden. Het voelt alsof ik vandaag al minstens twee dagen heb geleefd, zonder voor twee dagen moe te zijn. Zo zie je maar dat tijd niets is wat het lijkt want het is slechts gisteren dat ik naar huis ging.
In elk geval wil ik graag wat delen van wat ik op het weekend heb geleerd.

Een jong kind leeft in oprechtheid,
Het streeft enkel naar echtheid.

Mijn nicht Anita (de namen zijn gefingeerd om haar privacy te waarborgen) heeft een dochter van twee jaar oud, Flora, waar ik wel eens op pas. Anita legt haar altijd zelf in bed, het enige wat ik eigenlijk hoef te doen is er te zijn voor het geval er echt iets mis gaat. Natuurlijk vind ik het ook gezellig om daar te zijn en dus sjok ik vaak achter mijn nicht aan terwijl ze Flora wast, omkleedt en in bed legt.
Ik was er dus bij toen het gebeurde. Flora zat op de commode terwijl Anita haar een pyjama aan deed. Toen ze daarmee klaar was en tijd om Flora een boek voor te lezen stond het kind op, bovenop de commode. Zonder ook maar enige twijfel liet ze zich voorover vallen, naar haar moeder toe. Voor mij was het alsof ik haar in een slow-motion zag vallen. Natuurlijk ving mijn nicht haar op, gelukkig wel! Ik vroeg aan haar of ze het had verwacht dat haar dochter zich zo liet vallen en ze zei; ‘ja, een beetje wel’. Ik was er toch best een beetje van geschrokken.

Beste God,

Elke keer als ik denk U te kennen en mij weer beter voel dan komt er een tegenslag, wat als uiteindelijke resultaat heeft dat ik het gevoel heb weer terug te zijn bij af. Het voelt alsof ik een kind ben dat opgroeit en telkens als het enige volwassen trekken gaat vertonen wrodt het weer een peuter, maar nog wel met alle herinneringen aan het vorige leven.
Ik denk dat ik snap dat U wilt dat wij zijn zoals kinderen; nieuwsgierig, enthousiast, vol vertrouwen en hoop, waardevol voor U, leergierig en wellicht zijn er nog wel meer eigenschappen. Maar hoe kunnen wij ooit U leren kennen?

Niets is wat het lijkt,
Wanneer de gedachte in het hoofd neerstrijkt.

Want wie naast Mij op het pad komen lopen,
Zullen geloven en laten zich in Mijn naam dopen.