Leo van Leijsen

Een Arabische Lente? Da’s een kwestie van vriezen of dooien, althans voor de midden-oosterse christenen.
Ja, het gonst, gist, rommelt, bliksemt en dondert in de Arabische wereld. Al een jaar lang. Dictators vallen, letterlijk of figuurlijk. Tunesië, Libië, en vooralsnog met minder resultaat Jemen. In die landen wonen geen of amper christenen.

Jezus bestijgt met drie van zijn leerlingen een hoge berg. ‘En’, lezen we dan in het Matteüsevangelie, ‘Hij werd ten overstaan van hen van gedaante veranderd. En Zijn gezicht scheen als de zon en Zijn kleren werden wit als sneeuw. En zie, aan hen verschenen Mozes en Elia, die met Hem spraken’ (Mt 17: 2-3). Mozes vertegenwoordigt de ‘Wet’, Elia de ‘Profeten’: kortom, de harde kern van Gods verbond met Israël! Heel de geloofstraditie van het oude testament staat achter Jezus. En vooral God staat achter Hem.

In enkele columns werpt Leo van Leijsen, medewerker voor Oosterse Kerken van de Katholieke Vereniging voor Oecumene, het komende jaar zijn licht op een in Nederland nog altijd onbekende vorm van christendom: de oosterse kerken. Pinksteren is het begin van het christendom überhaupt, dus ook van de kerken van het 'christelijk oosten' (Oost-Europa, Midden-Oosten, Oost-Afrika, India). Vandaar net voor dit feest zijn eerste bijdrage over hen.