Spring naar bijdragen

Modestus

Members
  • Aantal bijdragen

    251
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Modestus

  • Rang
    CrediGup
  • Verjaardag 09/20/1985

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Locatie
    Helmond
  • Religie
    Oosters-Orthodoxe Christendom
  • Interesse
    aikido
  • Beroep
    postbode

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    In verband met Grote Vasten wil mijn werk op forum voor drie weken stopzetten om meer tijd te besteden aan gebed en schriftlezing en uitrusten van het denkwerk. Mocht je vragen hebben, dan zal ik die vanaf 20 april beantwoorden. Alvast zalige Pasen voor iedereen.
  2. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Het verhaal van het oordeel over Babylon eindigt met een symbolisch visioen van een engel die een grote steen in de zee gooit. En de zee sluit haar wateren boven Babylon af, alsof hij er nooit was geweest. Dit herinnert ons aan de symbolische daden van de profeten uit het Oude Testament, en in het bijzonder - de profetie van Jeremia: “En als je klaar bent met het lezen van dit boek, bind er dan een steen aan vast en gooi het in het midden van de Eufraat, en zeg: “En het zal geschieden, als gij geëindigd zult hebben dit boek te lezen, dan zult gij een steen daaraan binden, en werpen het in het midden van den Frath; En zult zeggen: Alzo zal Babel zinken, en niet weder opkomen, vanwege het kwaad, dat Ik over haar zal brengen, en zij zullen mat worden.” (Jer. 51: 63–64). Maar verder beschrijft Johannes niet het proces van de vernietiging van Babylon, maar de gevolgen van zijn val. In navolging van de profeten wordt er hier van een doodse stilte gesproken op de plaats van het lawaai van het stadsleven. Daar zal geen plezier te horen zijn. In Ezechiëls profetie over de ondergang van Tyrus lezen we: "Zo zal Ik het gedeun uwer liederen doen ophouden, en het geklank uwer harpen zal niet meer gehoord worden" (Ezechiël 26:13). De muziek van feesten en optochten, bruiloften en sportevenementen zal eens en voor altijd zwijgen. En de kunstenaar of ambachtsman zal er nooit meer zijn. Nooit zullen de geluiden van een woongebouw gehoord worden. In de ochtend wordt geen gekraak van huismolens gehoord waarin vrouwen graan maalden voor een dag. 's Avonds gaan de lichten niet aan. Er zal geen vreugdevol huwelijksgejubel meer zijn. We vinden hetzelfde tafereel bij de profeet Jeremia: "En Ik zal van hen doen vergaan de stem der vrolijkheid en de stem der vreugde, de stem des bruidegoms en de stem der bruid, het geluid der molens en het licht der lamp" (Jer. 25:10). De reden voor al deze verlatenheid is ook aangegeven. Rome aanbad God niet, zocht niet de ware zin van het leven, maar aanbad rijkdom en luxe, vond zingeving alleen in materiële dingen en in voorbijgaande genoegens, die ze tot aan de krankzinnigheid toe bedreven. Met zijn betovering heeft deze beschaving mensen verleid en misleid. Daarom schreef de profeet Nahum over Ninevé aldus: 'Dat komt van de ontucht, die is opgestapeld door die hoer, die verleidelijke schoonheid, die machtige tovenares, die met haar ontucht volken verkocht en stammen met haar toverkunsten' (Nahum 3: 4). Het vicieuze Rome was onder andere schuldig aan het bloed van de martelaren. En niet alleen martelaren, maar van heel veel mensen. Denk bijvoorbeeld aan het bloedige amusement van gladiatorengevechten in de circusarena's van het rijk. De goddeloze beschaving van Rome, al haar uiterlijke grootsheid is besmeurd met bloed. Maar "Wee de bloedstad, zegt Jahwe de Heer" , -zei de profeet Ezechiël over Tyrus (Ezechiël 24: 6). Hier wordt hetzelfde geprofeteerd voor Rome. Johannes noemt Babylon als het ware een grote neergeworpen molensteen, omdat als een molensteen vermaalt hij als het ware de tijdloop van alle minnaars van deze wereld en roteert hun levensroutine in een kringloop. Er staat over hen geschreven:"De goddelozen draven rondom" (psalm 12:9). 1. VS als land produceert (60%) en bekijkt ook het meest pornografie, volgens de informatie op internet. Tegelijkertijd is het de enige supermacht op dit moment die streeft naar de totale werelddominantie, waarvan het wordt nog tegengehouden door met name twee andere minder machtige landen (Rusland, China). Zouden ze ooit een atoomoorlog riskeren om hun ambities te bereiken? Of zullen ze ooit hun politieke koers voorgoed veranderen en een vredelievende politiek voeren? 2. Het Capitool in de Amerikaanse hoofdstad Washington is de zetel van de volksvertegenwoordiging van de Verenigde Staten, de wetgevende macht. Het Capitool is een verwijzing naar de staatsmacht van het klassieke Rome, waar het Capitool de belangrijkste van de zeven heuvelen was en die de tempel van Juno herbergde, die daar over de Romeinse munt waakte. De bouwwerkzaamheden van het Capitool begonnen op 18 september 1793. Met een maçonnieke ceremonie werd door George Washington (gekleed als vrijmetselaar) de hoeksteen van het Capitool gelegd. Bij de bouw lieten de architecten zich veelvuldig inspireren door Romeinse architectuurtypen en (vrijmetselaars)symboliek. Bron. De naam en andere cultureel-religieuze aspecten laten duidelijk zien welke andere supermacht uit het verleden ze willen opvolgen. De schildering op de koepel van het Capitool verbeeldt de verheffing tot god (apotheose) van oud-president George Washington. Washington, afgebeeld in koninklijk paars, zit tussen de godinnen Victoria en Libertas. Zij zitten in een kring met dertien jonge vrouwen, symbool voor de toenmalige dertien koloniën. Om hen heen zijn zes allegorische taferelen aangebracht met mythologische figuren en mensen en voorwerpen uit de Amerikaanse geschiedenis. De zes taferelen verbeelden de oorlog, wetenschap, zeevaart, handel, techniek en landbouw. Bron. Molensteen. En wat betreft hedendaagse occultisme in pop-cultuur, bekijk dit filmpje
  3. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Eerst rouwden de koningen om Rome, daarna ook de kooplieden en nu rouwen zeelieden om hem. Deze roep van de scheepslieden ontleende Johannes ook aan het visioen van de profeet Ezechiël over de val van de stad Tyrus: "Van de noodkreten van uw matrozen raakt de zee in beroering. Allen die de riemen hanteren verlaten hun schepen; allen die op zee zijn gaan aan land. Luid verheffen ze hun stem en bitter klagen ze om u; ze strooien stof op hun hoofd en bedekken zich met as" (Ezechiël 27: 28-30). Toegegeven, Rome lag niet aan de kust, maar niet ver daar vandaan was de grote haven van Ostia. In latere tijden zakte de zee terug, en werd de haven verlaten, maar tot op de dag van vandaag is deze des te beter bewaard gebleven met al zijn kades, pakhuizen, woongebouwen, tavernes, tempels, baden, poelen enzovoort - een monument voor de mammon die komt en gaat, een monument voor de menselijke ijdelheid. Dus zij allemaal - de koningen van de aarde, kooplieden en scheepslieden - rouwden om Rome. Maar beter gezegd niet om Rome, maar om zichzelf en hun materiële welzijn. In een opzettelijk contrast met de klaagzang over de dood van Rome, is er een roep voor vreugde over dezelfde gebeurtenis. Deze roep van de engel is gericht aan de hemelse bewoners en is, net als eerdere kreten, in poëtische vorm opgebouwd. Hier is het een vorm van hymne die de profetie van Jeremia over de dood van Babylon imiteert: "juichen hemel en aarde en alles wat ze bevatten over de ondergang van Babel" (Jer. 51:48). Heiligen - alle christenen, apostelen en profeten - dragers van bepaalde functies in de kerk. Maar ze zijn allemaal martelaren die vervolgd en gestorven zijn door de goddeloze Rome en nu in de hemel zijn. Vele apostelen waren toen al gestorven. Bijvoorbeeld Petrus en Paulus. Deze oproep tot vreugde is het antwoord op de gebeden van de zielen van de doden die onder het hemelse altaar staan, zoals het werd aangetoond in het visioen bij de opening van het vijfde zegel (6: 9–11). Natuurlijk, als we lezen over de vreugde over de dood van de vijanden, voelen we dat dit ver verwijderd is van wat Jezus Christus ons riep om te doen; hij leerde ons bidden voor de beledigers, en geen wraak op hen te nemen. Maar we moeten nogmaals begrijpen dat het boek Openbaring is geschreven volgens de bekende canons en voorbeelden van de oudtestamentische profetische literatuur. In hetzelfde hoofdstuk 18 is er geen enkele regel die geen indirecte citaat zou zijn van Ezechiël, Jeremia, Jesaja. Het boek Openbaring is ook een profetisch boek. Toen het geschreven werd, richtte het de blik van de lezers naar de toekomst. Voor ons - niet alleen dit, maar we kunnen ook terugkijken in de geschiedenis. En we begrijpen Gods wijze leiding in de geschiedenis. Babylon viel, Rome viel, andere grote heidense supermachten vielen. En ze zullen ook in de toekomst vallen. Is hun val door de wil van God een reden tot verdriet? Natuurlijk niet! maar tot vreugde over Gods rechtvaardige oordeel! Het is geen vreugde van de kwaadaardige wraak, maar de vreugde over Gods wijsheid en rechtvaardigheid. Marteldood van de heilige Petrus Romeinse vrachtschip: Voorbeeld van latere Europese schepen. Als gevolg van de oorlogen tussen Europese mogendheden om de politieke en economische werelddominantie bloeide en verzwakte de economieën van die mogendheden. De welvaart en rijkdom van de ene Europese landen - die gebaseerd was op slavernij, immorele handelsactiviteiten en het uitbuiten van de veroverde landen in Azië, Amerika, Afrika en Australië, - wekte bij anderen jaloezie en afgunst op, wat tot bloedige oorlogen leidde, onder andere WO I. De geschiedenis zelf getuigt van de waarachtigheid van de Bijbelse profetieën over de onvermijdelijke ondergang van de politieke en/of economische machten, want hun bloei en dominantie is gebaseerd op ijdelheid, geldzucht, hoogmoed, die zichzelf affirmeert en bekrachtigt door medemensen te onderdrukken, te vernederen en exploiteren. En dit verhaal herhaalt zich door de eeuwen heen, maar desalniettemin pogen de mensen steeds weer om de 'Toren van Babel' te bouwen om het ideaal van koning Nimrod te verwezenlijken: "Kom aan, laat ons voor ons een stad bouwen, en een toren, welks opperste in den hemel zij, en laat ons een naam voor ons maken..." (Genesis 11). Video: History of International Trade | The Atlantic Slave Trade
  4. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Enkele interessante korte films voor een betere inzicht. Moderne slavernij. Ook onze moderne wereld zal moeten boeten voor zijn ongerechtigheid. "Slaven produceren 36% van de tomaten in de EU".
  5. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Zowel de rouwkreet van de koningen als die van de kooplieden lopen volledig parallel met de rouwkreet om Tyrus bij de profeet Ezechiël (Ezechiël 26-27). Het woord "kooplieden" verwijst naar groothandelaars. De weeklacht van kooplieden is doordrongen van pure egoïsme; ze huilen dat de handelsmarkt die hen zoveel winst heeft opgeleverd is verdwenen: Rome is immers vernietigd! Net zoals koningen, staan de kooplieden te kijken naar de vernietiging van de stad van veraf. Ze reiken Rome geen helpende hand toe, omdat ze niet met Rome verbonden waren door een gevoel van liefde, maar door luxe en winstgevende affaires. De invoerartikelen die niet meer kunnen worden verkocht worden opgenoemd. Dit gaat vooral over luxe goederen, maar dan ook over consumptiegoederen. In vers 18:13 worden onder hen, samen met vee en wagens, ook slaven ("lichamen") genoemd. Een ongebruikelijke toevoeging is opmerkelijk: slaven worden niet alleen met het algemeen gebruikte woord "lichamen" genoemd, maar ook "menselijke zielen". Dit drukt een afkeer van de slavenhandel uit, want ze zijn levende 'menselijke zielen'. De jammerklacht 'wee, wee' zelf is vergelijkbaar met die van de koningen der aarde, hij is alleen kleurrijker en uitgebreider. De klagende kreet van de kooplieden weerspiegelt enkele kenmerken van de Romeinse luxe van die tijd, waar we het al over hadden. Zilver was over het algemeen het metaal van het dagelijks leven. Het werd helemaal niet zo hoog gewaardeerd als nu. Elke Romein had zilveren tafelgerei. Maar vooral edelstenen werden gewaardeerd. Astrologische bijgeloof en magische geneeskunde gaven elke steen een speciale betekenis. Als de steen bijvoorbeeld rood is, dan geneest hij bloedvloeiing. Amethyst geneest van alcoholisme (het Griekse woord améthystos zelf betekent 'niet dronken'). Diamant geneest van vergiftiging en psychose. Amber - van verkoudheid. Maar bovenal hielden de Romeinen van parels. Ze dronken het, lossend het op in wijn. Denk bijvoorbeeld aan koningin Cleopatra. Fijne stoffen, zoals fijn linnen en vooral zijde uit China, waren ongelooflijk duur. De lijst eindigt met de lichamen en zielen van mensen, dat wil zeggen slaven. Tegenwoordig kunnen we ons niet eens voorstellen hoe de Romeinse beschaving op de slavernij was gebaseerd. Er waren ongeveer 60 miljoen slaven in het rijk, dat wil zeggen tien keer meer dan vrije mensen. Deze gang van zaken was echter kenmerkend voor bijna alle oude beschavingen. Ik heb ooit gehoord van de "optimistische" woorden van een oud Griekse demagoog die de mensen gelukkige gouden jaren beloofde waarin iedereen gelukkig zal zijn en minstens tien slaven zal hebben. Een slaaf is geen mens. Een vrije Romeinse burger vond het ongepast om met zijn eigen handen te werken. Het was beschamend. Voor de arbeid gaven de goden vee en slaven aan mensen. Slaven deden niet alleen zwaar werk, maar er waren ook slaven-secretarissen, lezers, zangers, onderzoekers. De rijken hadden zelfs slaven-herinnerers (nomenclatores), die bijvoorbeeld alles voor de baas moesten onthouden, bijvoorbeeld om hem eraan te herinneren dat het tijd was om te eten of te slapen. Er waren slaven die de eigenaar voorop op de straat liepen en de groeten van de tegemoetkomende mensen beantwoordden, die de eigenaar niet kon beantwoorden vanwege zijn overmatige vermoeidheid. Voor banketten waren er slaven-standbeelden. Dat waren knappe jonge mannen die gewoon in de gangen werden geplaatst om de ogen van de gasten te verrukken. Er waren slaven die met hun haren dienden als afveegmiddel voor de vette handen tijdens het maaltijd. Er waren slaven-narren, allerlei mormels, enzovoort. Het ging over zo'n wrede en gekke wereld dat de kooplieden huilden om, over hun verloren geld. Het oordeel van God bedreigt zo'n Rome.
  6. Modestus

    Bruid van Christus = Lichaam van Christus?

    Huwelijksdag (in de zin van de voleinding der tijden en de definitive triomf van degenen die gered zijn) is voor ons natuurlijk nog niet aangebroken. Maar voor God is er geen tijd. Wat voor ons de toekomst is, is voor Hem het nu. De apostelen. Maar dit begrip kan ook naar de rest van de gelovigen worden uitgebreid. Want we hebben het hier over de symbolische beeldspraak. En de denkwijze van de joden ten tijde van Jezus was dan ook beeldrijk. Vandaar dat Jezus veel beeldspraken gebruikt. Elders zegt Hij dat degene die de wil van Zijn Vader doet is voor Hem broeder, zuster en moeder. Je kan natuurlijk niet alle drie zijn tegelijkertijd. Jezus wil dus zeggen hoe dicht we bij hem zullen zijn in termen van relatie als we de wil van God doen. Dat geldt ook voor het begrip bruid. Bruid van Christus is zowel de hele Kerk als elke gelovige afzonderlijk, zowel man als vrouw. Daar is niks schandelijks aan. Ik weet uit mijn liefdeservaring met een meisje dat als je echt liefhebt, dan vervagen de verschillen tussen jou en haar - van binnen voel je alsof je zelf een bruid bent, terwijl je een man bent, want je doet je best om haar waardig te zijn, ten volle oprecht met haar te zijn, zodat je met je hele wezen aan haar toebehoort, geen geheimen van haar hebt en ze zich goed bij jou voelt, want haar enigszins bedroeven wil je absoluut niet. Dat is wat je een perfecte ontlediging in liefde kunt noemen. Zo is ook onze relatie met God, maar dan op een meer geestelijke niveau. In je relatie tot God kun je in die zin jezelf ook vergelijken met een kleine schaapje, maar ook met een mannelijke strijder (van Christus).
  7. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    De hier genoemde 'koningen van de aarde' traden op al eerder. Met "hoererij" wordt natuurlijk afgoderij genoemd. Nu staan al deze koningen ver weg om niet te verbranden in het vuur waarin de stad was bevangen. Het huilen begint met de woorden 'wee, wee'. Het was gebruikelijk om zo over de doden te rouwen. De koningen rouwen om de grootsheid en de sterkte van Rome. Zijn dood kwam plotseling, 'in een uur'. Hoe waar zijn de beschuldigingen van de Openbaring dat de afgoderij en luxe van Rome hand in hand gingen? Oude Romeinse historici, zoals Suetonius in zijn werk De vita Caesarum (Het leven van de keizers) of Tacitus, geven ons een levendig bewijs van de waanzin waartoe de Romeinse samenleving in die tijd kwam, aanbiddend de macht, gekarakteriseerd door willekeur en toegeeflijkheid, en de kracht die de rijkdom met zich mee bracht. Er was een spreekwoord dat de aarde tien maten van rijkdom kreeg. Negen van deze tien maten werden aan Rome gegeven, en aan de rest van de wereld - slechts één. In de eerste eeuw bracht de wereld van de Atlantische Oceaan tot India zijn rijkdom naar Rome. De historicus Plinius schreef: 'Als je iets niet kunt zien in Rome, dan bestaat dit ding niet en heeft nooit bestaan.' Het vermogen van veel rijke mensen was onvoorstelbaar. Een man aan het hof van Nero werd als arm beschouwd, omdat hij slechts 650 miljoen sestertii bezat. Als je het omzet naar hedendaagse valuta, dan is dit ongeveer zes en een half miljard dollar. En een andere Romein verspilde een fortuin van honderd miljoen sestertii. En toen hij nog tien miljoen over had, dat wil zeggen honderdduizend dollar, pleegde hij zelfmoord, omdat hij van zo'n kleinigheid niet kon leven, aangezien keizer Caligula een bedrag van tien miljoen sestertiën in één dag kon uitgeven!' Het was een tijdperk van waanzinnige extravagantie in luxe, losbandigheid, eten. De moderne rijken en grote kapitaalhouders kunnen zich niet eens voorstellen wat er allemaal in Rome gebeurde, dat beschreven is door Romeinse schrijvers zoals Petronius of historici. De luxe die Johannes noemt in de volgende klaagzang van de kooplieden is een verwaarloosbare fractie van wat wordt beschreven door de deelnemers en directe getuigen van de Romeinse luxe. Dit is nooit meer in de geschiedenis gebeurd en hopelijk zal het nooit meer gebeuren, want het is waanzin. Een komedische illustratie voor de tekst: Maar ook vandaag kan het net zo waanzinnig zijn in de wereld van de rijken:
  8. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Na het vonnis, nadat er gewezen werd op de zonden van de hoer, nadat Yahwe christenen heeft opgeroepen Babylon te verlaten - kondigt de engel het vergeldingsoordeel aan. Het oordeel is gebaseerd op het juridische principe van gelijke vergelding, de zogenaamde lex talionis: "Vergeldt haar, gelijk als zij ulieden vergolden heeft." Met andere woorden, wat je zaait, zult je oogsten. Laten we ons de welbekende definities van zo'n oordeel herinneren: 'een leven voor een leven, een oog voor een oog, een tand voor een tand'. Of de woorden van Jezus Christus uit de bergrede: "Want met welk oordeel gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden" (Matteüs 7: 2). Maar hier is de schuld van Babylon zo groot dat zelfs de oproeping naar dubbele vergelding klinkt: 'Vergeldt haar dubbel'. Een dergelijke vergelding tweemaal, zowel in de strafrecht als in beloning, werd ook voorgeschreven door de Sinaïtische Wet (Exodus 22: 4–9). Bijvoorbeeld een wet: " Indien de diefstal levend in zijn hand voorzeker gevonden wordt, hetzij os, of ezel, of klein vee, hij zal het dubbel wedergeven" (22: 4). Of: "Wanneer iemand zijn naaste geld of vaten te bewaren geeft, en het wordt uit diens mans huis gestolen; indien de dief gevonden wordt, hij zal het dubbel wedergeven" (22: 7) en dergelijke. Over het algemeen lijken alle uitspraken van Johannes op de profetieën over Babylon van de profeet Jeremia: "wreekt u aan haar, doet haar, gelijk als zij gedaan heeft!" (Jer. 50:15), of: “Hun misdaden en zonden zet ik hun dubbel betaald, omdat ze mijn land hebben ontwijd met het aas van hun verachtelijke goden” (Jer. 16:18). De genoemde "beker", waarin de hoer Babylon wijn maakte, is een beeld van de toorn van God. Als rechtvaardiging voor de straf klinkt, in navolging van de oudtestamentische profetieën, de zogenaamde "monoloog van hoogmoed". We moeten constant in het hoofd houden dat Openbaring spreekt met de taal van het Oude Testament. Bedenk wat Jesaja over Babylon sprak: "U zei: `Eeuwig zal ik gebiedster zijn, voor altijd.' Gij hebt dit alles niet ter harte genomen, en aan de afloop ervan hebt gij niet gedacht. Hoor dit nu aan, wellustige, zo zelfbewust gezeten, die denkt bij uzelf: `Ik alleen en anders niets! Voor mij is er geen weduwschap en kinderloosheid blijft mij onbekend.' Toch zullen beide u overkomen, ineens en op dezelfde dag. Kinderloosheid en weduwschap komen in volle omvang over u, ondanks uw talrijke toverspreuken, en uw bezweringen, zo krachtig als ze zijn" (Jes. 47: 7–9). Trots, arrogantie, die denkt dat de mens God helemaal niet nodig heeft, wordt gestraft. Johannes noemt deze straf: 'dood, rouw, honger, vuur'. Deze lijst met executies is ook afkomstig uit het Oude Testament, namelijk van de profeet Ezechiël (5:17; 14:21). Na deze aankondiging van het Goddelijke oordeelvonnis volgen er drie begrafeniszangen over Babylon-Rome: de jammerklacht van de koningen, de klaagzang van de kooplieden en de klaagzang van de scheepslieden. Deze kreten hebben hun prototype in de overeenkomstige profetieën van Ezechiël over de val van de stad Tyrus (Ezech. 26–27). Johannes beschrijft de dood van de wereldhoofdstad niet rechtstreeks, maar door de verbijstering en het geschreeuw van degenen die in de verte staan en naar de ondergang van de stad kijken: 'En de koningen der aarde... zullen haar bewenen, en rouw over haar bedrijven... Van verre staande uit vreze van haar pijniging' (18: 9–10); "De kooplieden... zullen van verre staan uit vreze van haar pijniging, wenende en rouw makende" (18:15); "En alle stuurlieden, en al het volk op de schepen, en bootsgezellen... stonden van verre; En riepen, ziende den rook van haar brand, en zeggende: Wat stad was deze grote stad gelijk?" (18: 17-18). Eerst dus de jammerklacht van de koningen. Profeet Isaiah (tijdens zijn visioen in Isaiah 6).
  9. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Hoofdstuk 19. De val van Babylon. Het volgende hoofdstuk van de Apocalyps is geschreven in de vorm die typerend is voor de oudtestamentische profetische boeken. Dit is het lied van de ondergang van de stad Rome, afgebeeld symbolisch als Babylon. Een engel die de val en dood van Babylon verkondigt kan Christus zelf zijn. Het is gerelateerd hier aan Ezechiël 43: 1–2: “Daarop bracht hij me weer naar de oostpoort. En zie: Daar kwam de heerlijkheid van Israëls God aan vanuit het oosten, met een geluid als het bruisen van machtige wateren en een schittering die heel de aarde in gloed zette". De engel is zo zeker van de ondergang van Rome dat hij erover spreekt alsof deze profetie al is vervuld: "gevallen, gevallen Babylon!" Deze woorden imiteren de profetische 'kreten' die van parodistisch van aard zijn. We lezen bijvoorbeeld bij de profeet Jesaja: "Babel is gevallen, gevallen! Al zijn afgodsbeelden liggen verbrijzeld tegen de grond" (Jes. 21: 9). Het contrast is opmerkelijk: Babylon was ooit "groot", maar nu is het een toevluchtsoord geworden voor alle onreine wezens. Ook lezen we bij diezelfde profeet Jesaja 13:19-22: "Babel, de parel van alle koninkrijken, het sieraad en de trots van de Chaldeeën, ondergaat het lot van Sodom en Gomorra, die door God zijn verwoest. Voor altijd blijft het onbewoond, ontvolkt van geslacht of geslacht. Geen Arabier slaat er zijn tent op, geen herder laat er zijn kudde rusten. De dieren van de woestijn hebben er hun rustplaats, de huizen zitten vol uilen, struisvogels wonen er en saters dansen er in het rond. Hyena's huilen er in de burchten, jakhalzen in de weelderige paleizen." Ongeveer hetzelfde over de ondergang van Edom: "Het is het domein van kauwen en velduilen, ibissen en raven huizen er. Het meetsnoer van de chaos heeft Hij erover gespannen, het paslood van de verwoesting, saters lopen er rond. De adel is er niet meer, er zijn geen mensen over om iemand tot koning uit te roepen, alle leiders zijn verdwenen. De paleizen zitten onder de doornstruiken, netels en distels overwoekeren de burchten; zij zijn het domein van jakhalzen, het verblijf van struisvogels. Woestijndieren en hyena's komen er samen, saters ontmoeten elkaar. Ook Lilit vindt er rust, zij woont er ongestoord. De pijlslang maakt er zijn nest, legt haar eieren en broedt ze uit. Zij breken open en de jongen kruipen in de schaduw bijeen. Het is een verzamelplaats voor gieren, zij vinden er elkaar telkens weer terug" (34:11-15). Vergelijkbare voorbeelden uit het Oude Testament kunnen we multipliceren. Dit ondergangsmotief was traditioneel. De bovenstaande citaten van de profeet Jesaja zijn zeer sombere toekomstvoorspellingen, maar laten we aandacht besteden aan hoe poëtisch dit alles wordt uitgedrukt. Sombere, dramatische poëzie. Merkwaardig is ook het feit dat in de ruïnes van de eens zo'n grote stad 'onreine geesten' gevestigd worden. Het feit is dat heidense goden, verdreven uit hun koninkrijk, volgens de overtuiging, de ruïnes van tempels bezochten, waar ze ooit de hoogste macht hadden. Als reden voor de veroordeling van Babylon-Rome wordt "hoererij" genoemd, waaraan alle naties en koningen van de aarde deelnemen. Dit verwijst natuurlijk naar heidendom en afgoderij. Waarom wordt wijn van de hoererij "toornig" genoemd, hebben we hierboven al besproken. Deze eigenschap van "toorn" geeft aan dat de goddeloosheid van Rome een voorteken is van Gods felle toorn, Zijn oordeel. De handelaren die rijk zijn geworden van de luxe van Rome worden hier ook genoemd. Deze verbinding en consistentie - afgoderij en koopmanschap - wordt traditioneel ook overgenomen uit het Oude Testament. De profeet Jesaja bijvoorbeeld over de rijke heidense stad Tyrus zegt: „Na verloop van zeventig jaar zal Jahwe zich weer met Tyrus inlaten. Dan zal hij opnieuw haar hoerenloon verdienen en zich afgeven met alle koninkrijken op heel de aarde” (Jes. 23:17). Handelsactiviteiten leidden tot de verspreiding van Romeinse luxe, Romeinse gebruiken en Romeinse afgoderij. Te beginnen met het vierde vers klinkt een nieuwe lange toespraak van de engel. Eerst een oproep om Babylon te verlaten. Christenen die God trouw zijn, wordt bevolen Rome te verlaten vóór de dag van zijn vernietiging, om niet met hem te vergaan. Deze oproep om uit te gaan klinkt door de hele Joodse geschiedenis heen, in veel profetieën. God roept zijn volk altijd om met de zonde te breken. Zo riep God Abraham op: "Trek weg uit uw land, uw stam en uw familie, naar het land dat Ik u aan zal wijzen" (Genesis 12: 1). Lot kreeg een soortgelijk bevel vóór de vernietiging van Sodom: „Maak dat je wegkomt, vlucht uit deze plaats, want Jahwe gaat de stad verwoesten" (Genesis 19: 12–14). En meermaals bij de profeten: Ga, red uw leven, vlucht uit Babel anders komt ge om door zijn schuld... Trek hiervandaan, mijn volk, red uw leven van Jahwe's brandende toorn" (Jer. 51: 6.45). Deze oproep wordt herhaaldelijk herhaald in het Nieuwe Testament. Zo schrijft de apostel Paulus bijvoorbeeld aan de Korinthiërs: „Vormt geen ongelijk span met de ongelovigen. Wat heeft heiligheid te maken met slechtheid? Wat heeft het licht uit te staan met de duisternis? Is er overeenstemming mogelijk tussen Christus en Belial? Wat heeft de gelovige gemeen met de ongelovige?" (2 Korintiërs 6: 14–15). Dit beroep vereist natuurlijk niet noodzakelijkerwijs een letterlijke uitgang op een bepaald moment. Het veronderstelt een 'spirituele uitgang' van wereldse ijdelheid, een onthechting van de imitatie van deze wereld. Het Nieuwe Testament noemt christenen met het woord 'heiligen'. Heilig - in het Grieks ágios. In 'volksetymologie' wordt dit woord afgeleid van het bijvoeglijk naamwoord giios, γήϊος (aards) met het ontkennende voorvoegsel 'a', dat wil zeggen 'onaards', anders dan aards. De apostel Paulus roept: 'En wordt dezer wereld niet gelijkvormig; maar wordt veranderd door de vernieuwing uwer geest' (Rom. 12: 2). Natuurlijk is het christendom voor de meerderheid niet een vertrek uit de wereld met zijn problemen, maar in zekere zin is het 'anders zijn' in de wereld, dat wil zeggen een 'ander' leven leiden binnen deze wereld. Brede en smalle weg (Matteüs 7:13:14). Hedendaagse afgoderij. Ruïnes van de stad Babylon en het verlaten paleis van Saddam Hoessein.
  10. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    De engel interpreteert de tien horens van het beest nu als tien koningen die nog geen macht hebben gekregen. Alleen met de komst van het beest zullen ze het krijgen, maar slechts 'voor een uur', dat wil zeggen, voor een korte tijd. Hun gedrag wordt bepaald door ‘eensgezindheid’ (of beter gezegd 'één mening’, dat wil zeggen één politieke wil) en is ondergeschikt aan het beest. Deze koningen kunnen daarom alleen vazallen en bondgenoten van het beest zijn. Hier horen we weer de echo's van de legende over de verrezen Nero. Laten we ook de profetie bij de zesde schaal van toorn in herinnering brengen: ‘En de zesde goot zijn schaal uit op de grote Eufraatstroom, en zijn water droogde op, zodat de weg openlag voor de koningen uit het oosten. En… duivelsgeesten… uitgaan naar de koningen van de gehele wereld, om hen te verzamelen voor de strijd op de grote dag van God, de Albeheerser” (16: 12-14). Het getal 10 werd natuurlijk schematisch gekozen volgens het model van Daniëls profetie: “'Het vierde beest is een vierde koninkrijk dat op aarde zal bestaan; het zal van alle andere rijken verschillen; heel de aarde zal het verslinden, vertrappen en verpletteren. Die tien horens zijn tien koningen, die uit dat rijk zullen voortkomen en na hen komt er nog een elfde, die van de vorigen zal verschillen en drie koningen ten val zal brengen” (Dan. 7: 23-24). Samen met zijn vazallen zal de Antichrist, de nieuwe Nero, 'oorlog voeren met het Lam'. Maar "Het Lam zal hen verslaan, want Hij is de Heer der heren en de Koning der koningen." In de overwinning van het Lam zullen meedoen de 'geroepenen en uitverkorenen en getrouwen', dat wil zeggen gelovige christenen die het Lam-Christus belijden. Maar voordat de Antichrist in de persoon van "Opgestane Nero" definitief naar het verderf zal gaan, moeten hij en zijn bondgenoten nog een speciale taak in Gods historische plan ten uitvoer brengen: de vernietiging van Rome, de hoer Babylon. In vers 15 interpreteert hij de wateren waarop de hoer zit. Het beeld is afkomstig van de profeet Jeremia, die over Babylon schrijft: 'O, Gij, die aan vele wateren woont, die machtig zijt van schatten! uw einde is gekomen, de maat uwer gierigheid” (Jer. 51:13). Hier, in de Apocalyps, zijn de wateren alle stammen die onder Romeinse heerschappij zijn verzameld. In vers 16 keert Johannes terug naar het hoofdthema. De tien horens die de tien koningen symboliseren, zullen samen met hun meester, het beest, de "hoer Rome" vernietigen. Het beeld van de ondergang is behoorlijk verschrikkelijk: zij zullen ‘haar vereenzaamd maken en naakt, zij zullen haar vlees verslinden en haar levend verbranden.' Hier worden de angstaanjagende profetieën van het Oude Testament herhaald: “Ik zal je mijn naijver laten voelen; ze zullen hun woede op je botvieren; je neus en oren zullen ze afsnijden en wat er van je overblijft neerhouwen met het zwaard; ze zullen je zonen en dochters meenemen, en wat er dan nog van je over is zal door het vuur worden verteerd. Ze zullen je de kleren van het lijf rukken en je sieraden meenemen. Zo maak Ik een einde aan je schandelijk leven en je ontucht… Ze zullen hun haat op je botvieren, al je bezittingen meenemen en je moedernaakt achterlaten. Zo wordt je geil geslacht ontbloot. Vanwege je schandelijk gedrag en je ontucht” (Ezech. 23:25–29; vergelijk Micha 3: 3). Welnu gebruikt Openbaring de vorm van de legende over Nero waarbij Nero naar de Parthische koningen vluchtte om hen naar Rome te leiden en deze stad te wreken voor zijn omverwerping. Op het eerste gezicht lijkt het vreemd en onlogisch dat de koningen van de aarde, de voormalige minnaars van de 'hoer', zich tegen haar keerden. Hoe is deze tegenstrijdigheid te verklaren? Johannes legt het op deze manier uit: in al dit proces van de vernietiging van Rome, als de aardse belichaming van het goddeloze en godslasterlijke beginsel, ziet hij de werking van God zelf. Dit is de wil van God. Het kwaad vernietigt zichzelf ‘want God heeft het in hun (de antichrist en de koningen) hart gegeven om Zijn plan uit te voeren.’ God leidde hen naar een politieke unie ('één wil vervullen') om zijn Goddelijke doel te volbrengen. Alleen zo, met de referentie naar de wil van God, is de vernietiging van Rome door de antichrist - het gebroed van diezelfde Rome - verklaarbaar. Alles wat er gebeurt is beperkt in de tijd, 'totdat de woorden van God zijn vervuld', dat wil zeggen de wil van God. Hierna zullen ook deze goddeloze krachten, die korte tijd gedwongen werden onvrijwillig God te dienen, vernietigd worden. Achter al deze gedachten schuilt de waarheid dat God het beheer van menselijke aangelegenheden nooit loslaat. Uiteindelijk leidt God alles altijd tot het beste. Laten we ter afsluiting van het moeilijke hoofdstuk 17 nog eens nadenken over waarom de eschatologische tegenstander van Christus, dat wil zeggen de antichrist, verschijnt in het beeld van Nero uit de afgrond, dat afkomstig is uit de beroemde legende van de herrezen Nero? Het is er zo mee gesteld dat zelfs na de dood van Nero de herinnering aan zijn verdorvenheid, aan zijn vervolging van christenen, bleef bestaan. In de Antichrist, de nieuwe Nero, ziet Johannes de wedergeboorte van het meest immorele, krankzinnige en wrede, dat ongebreidelde menselijke machtszucht kan voortbrengen, machtszucht die streeft naar absoluutheid en de plaats van God wil innemen in de gedachten en harten van mensen. We kennen veel van dergelijke voorbeelden in de geschiedenis. En al deze "aardse goden", de voorlopers van de antichrist, ongeacht hoeveel "wonderen en tekenen" van hun grootsheid ze verrichtten, ongeacht hoeveel miljoenen fans ze hadden, ongeacht hoeveel bewondering ze bij de menigten afdwongen, ongeacht hoeveel landen en volkeren ze veroverden, ongeacht hoeveel mensen ze vernietigd hebben - al deze "aardse goden" hebben hun loopbaan onvermijdelijk beëindigd met de ineenstorting en nederlaag. Maar mensen - zo zijn ze - zijn keer op keer op zoek naar nieuwe antichristen, nieuwe goden op aarde. En zo zal het zijn, zoals de Apocalyps ons vertelt, tot aan het einde van deze wereld, tot de komst van de laatste Antichrist. Een prefiguratie op de toekomst: De tien Germaanse stammen ("koningen") die Rome (Romeinse keizerrijk) in de loop der tijd hebben vernietigd. Het "beest" was dan de Romeinse keizer. Eerst waren ze niet machtig genoeg om Rome te overweldigen en Rome was niet machtig genoeg om hun migratie tegen te houden. Daarom dienden de barbaren Rome vaak als huurlingen, zodat ze vaak tegen andere barbaren moesten meevechten. In de loop van de 3de en 4de eeuw bestonden de Romeinse legeronderdelen dan steeds meer uit de barbaren (vgl. vers 13). Vanaf de 4de eeuw accepteerden ze grotendeels Ariaanse ketterij om zich af te zonderen van de orthodoxe christenen die ze op een gruwelijke wijze vervolgden, met name in het Vandaalse koninkrijk in Noord-Afrika. Door middel van martelingen wilden ze de bevolking met geweld tot hun ketterij bekeren. Degene die weigerden moesten marteldood ondergaan. Zo voerden ze oorlog tegen het Lam (vgl. vers 14). Uiteindelijk hebben ze ook einde gemaakt aan de politieke macht van Rome, die ze meermaals plunderden (zie vers 16). Wat ook heel bijzonder is, is dat Rome in mei 1527 letterlijk verwoest werd door het leger van de keizer ("het beest") van de "Heilige Roomse rijk" Karel V. Mensen werden gemarteld, vermoord, verkracht en als slaven verkocht. En dat terwijl het een christelijke leger was! Bron. De heilige martelaren van de vervolgingen door de Ariaanse Vandalen in 484. De top 10 van machtigste landen van vandaag (2020) volgens een onderzoek (bron) zijn: Verenigde Staten Rusland China Duitsland Verenigd Koninkrijk Frankrijk Japan Israël Saoedi-Arabië Zuid-Korea Wie weet, zullen ze zich uiteindelijk als de vazallen aan het beest-antichrist onderwerpen. Maar van welke van deze landen zal hij aanvankelijk de militaire macht gebruiken om aan de macht te komen over de rest van de wereld? Blijkbaar zal het geen Italië meer zijn.
  11. Modestus

    Openbaring 12 - toekomst of verleden?

    @Fundamenteel Ik zou eerder zeggen dat de rode kleur van communisme verwijst naar de rode draak en niet andersom. Men zegt dat een derde van de hele wereld was communistisch tijdens de Koude oorlog, wat ook doet denken aan een derde van de sterren die de draak had weggeveegd met zijn staart. Deze aardse overeenkomsten zijn als het ware echo's van wat er gaande is in de geestelijke onzichtbare wereld.
  12. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Ik denk dat je deze vraag niet met ja of nee kunt beantwoorden. Dat hangt er vanaf wat hij in zijn schild voert. En zijn doelstellingen zijn nooit goed. Duivel wil namelijk de mens zoveel mogelijk tot zonde brengen om zo de macht over de mens te krijgen en om hem van het leven te beroven. Ik wil het met behulp van het volgende voorbeeld uitleggen. Ik las een keer over de heilige Silouan de Athoniet. Hij was begin 20te eeuw een orthodoxe monnik op de berg Athos (Griekenland), oorspronkelijk uit Rusland. Hij heeft veel unieke dichtwerk over de spiritualiteit nagelaten waarin hij de relatie tussen God en mens op een hartverwarmende wijze beschrijft. Zijn monastieke leven was gekenmerkt door een intense en diepe spirituele strijd en zoektocht naar God. Een onderdeel van zijn strijd was de voortdurende confrontatie met de demonen die hij vaak had gezien en gesproken (wat heel riskant was). Een keer zijden de demonen hem: "We zeggen nooit waarheid". Ik had vaak nagedacht over deze woorden. En als je daarover logisch doordenkt, dan betekent het dat ook deze uitspraak klopt niet met de objectieve waarheid. En als het klopt niet, dan kunnen ze soms waarheid zeggen als het gunstig voor hen is. Maar wat gunstig voor hen is, is verderfelijk voor jou. Ik had nooit in werkelijkheid een demon gezien en ook niet gesproken, God zij dank. Als iemand naar me toe komt of op een bovennatuurlijke wijze verschijnt en zich voorstelt als Gods engel of heilige, dan zal ik hem vragen een kruisteken maken en/of lofprijzing geven aan God de Heilige Drie-eenheid en Jezus Christus. Demonen kunnen dat niet verdragen in tegenstelling tot bedrieglijke mensen. En als het blijkt dat het een demon is, dan zou ik zeker niet met hem praten, maar direct beginnen te bidden tot God. Dat is het beste wat je kunt doen. "We moeten nooit vergeten dat de Heer ziet onze strijd met de vijand, en daarom moeten we nooit bang zijn. Zelfs al valt de hele hel ons aan, we moeten braaf zijn."
  13. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Het beest heeft dus zeven koppen. Dit wordt op twee manieren uitgelegd. Eerste uitleg: deze zeven koppen symboliseren de zeven bergen waarop de vrouw zit. Dit raadsel is eenvoudig op te lossen. Rome staat op zeven heuvels (Palatijn, Capitool, Aventijn, Coelius, Esquilijn, Quirinaal en Viminaal), wat betekent dat het beest Rome symboliseert, de plaats waar de goddeloze Romeinse heidense beschaving, de hoer van Babylon, "zit". De tweede verklaring is een echte puzzel. Zeven koppen zijn 'zeven koningen: vijf van hen zijn gevallen, een is er, de laatste is nog niet gekomen; en als hij komt, is het om slechts een korte tijd te blijven. En het beest dat was en niet is, is zelf de achtste en toch een van de zeven, en het gaat ten onder. ' Hier hebben we het over de specifieke historische figuren van de "koningen" en de tijd van de komst van het beest-antichrist. Zeven koningen. Dit verwijst naar zeven Romeinse keizers. Maar over welke keizers hebben we het? Van hen wordt gezegd dat vijf van hen "zijn gevallen", de ene, dat wil zeggen de zesde, is er momenteel, en de andere, de zevende, is nog niet gekomen; en als hij komt, zal hij niet lang heersen. Het achtste beest wordt in deze opsomming van de zeven koningen ingevoegd. Mysterieus genoeg is hij één van deze zeven. Hij was al, en nu is hij nog niet, hij zal terugkomen als de achtste, en de dood wacht op hem. Dit is natuurlijk ons al bekende Nero Redivivus, Opgestane Nero. Hij, keizer Nero, is als historisch persoon een van de zeven, maar als de antichrist zal hij weer als achtste verschijnen. Maar hoe ontraadsel je het mysterie over andere keizers? Vijf die vielen, de zesde die er is, en de zevende die voor korte tijd zal zijn? Laat ons kiezen voor de oplossing, die het meest logisch en weloverwogen lijkt te zijn. Laten we beginnen met de zesde die is er, of bestaat, ten tijde als Johannes Apocalyps schrijft. Johannes schreef de Apocalyps ten tijde van keizer Domitianus, die over het rijk regeerde van 81 tot 96. Zo vond het ook de oude Kerk. Dit blijkt uit het boek zelf: het suggereert dat de cultus van Caesar een bijzonder gevaar vormt voor het christendom. Maar de keizercultus, als vergoddelijking van de keizer, begon op nationale schaal juist onder Domitianus. Dus de identificatie van het zesde hoofd als de koning die "is" met Domitianus kan een betrouwbaar startpunt zijn voor het oplossen van de andere raadsels van vers 10: " vijf van hen zijn gevallen, een is er, de laatste is nog niet gekomen; en als hij komt, is het om slechts een korte tijd te blijven." De volgende vraag waarmee we worden geconfronteerd is: met welke keizer moeten we beginnen? Laten we de reeks keizers van die verre jaren herinneren. Na Julius Caesar, die nog geen keizer was en stierf in 44 voor Christus, ontving Octavius Augustus voor het eerst de functie en de titel van de keizer. Hij was keizer vanaf 27 voor Christus tot aan zijn dood in het jaar 14 na Christus. Vervolgens volgen keizers van de Juliaanse dynastie elkaar op: Tiberius (14–37) - Caligula (37–41) – Claudius I (41–54) - Nero (54–68). Met de dood van Nero begint een korte periode van interregnum (68–69), wanneer de onbeduidende personen elkaar opvolgen - Galba, Otho en Vitellius. In 69 begint de eeuw van Flavische dynastie . Het wordt geopend door keizer Vespasianus (69–79). Hij wordt gevolgd door Titus (79-81 AD) en Domitianus (81–96). Dus als de zesde keizer Domitianus is, moet het aftellen vanaf hem beginnen: de vijfde - Titus, de vierde - Vespasianus, de derde... Hier hebben we te maken met de tijd van de tussenregering. Moeten we rekening houden met Otho, Galba en Vitellius, die ieder enkele maanden in 68-69 regeerden? Hoogstwaarschijnlijk niet, aangezien hun regeringstijd te kort was en lang niet door allen erkend. Ze waren slechts voorbijgaande figuren van de paleiselijke intriges. Zo komen we tot de derde - Nero. De tweede is dan Claudius en de eerste van de vijf is Caligula. We komen naar Caligula als de eerste keizer van de hele serie. De mysterieuze "vijf zijn gevallen" komt overeen met deze ontraadsel. Wat is bedoeld met "gevallen"? Dit betekent dat ze niet met een natuurlijke, maar met een gewelddadige dood zijn gestorven. Laten we eens kijken: Caligula werd gedood (41), Claudius werd vergiftigd (54), Nero pleegde zelfmoord (68). Vespasianus stierf, volgens de joodse overlevering, in vreselijke kwellingen op zijn bed, en later ging het gerucht rond dat hij was vergiftigd door zijn zoon Titus (79). Titus (81), die aan koorts was gestorven, werd volgens latere gerucht ook met geweld geëlimineerd en viel van het zwaard van zijn broer Domitianus. Natuurlijk, voor Johannes (die een christen was van de joden) leken de keizers, te beginnen bij Caligula, vijanden van God te zijn. Eerdere heersers van het rijk - Julius Caesar, Octavius Augustus - voerden een tamelijk vriendelijke beleid jegens de joden. En Tiberius, onder wiens regering Jezus Christus was gekruisigd, toonde geen enkele wens om Judea, Jeruzalem, te vernietigen of een cultus voor zichzelf te introduceren. Caligula was de eerste die in zijn waanzin probeerde zijn beeld in de tempel van Jeruzalem te plaatsen (vgl. 2 Thess. 2: 4), en daarom leek hij in de ogen van de joodse christenen een bijzonder kwaadaardige godslasteraar te zijn. Claudius verdreef de joden en christenen in het jaar 49 uit Rome (vgl. Handelingen 18: 2). Nero leek in de ogen van christenen de meest verschrikkelijke persoon te zijn vanwege zijn antichristelijke vervolging in Rome. Vespasianus en Titus vervolgden christenen niet, maar vernietigden Jeruzalem en de tempel (voor de vernietiging van de tempel waren ze niet persoonlijk verantwoordelijk). Voor de joodse christenen was dit een teken van het komende einde. Ten slotte bewees Domitianus dat hij een zeer duidelijke tegenstander van God was door een universele keizercultus te eisen. Het is de moeite waard hier even stil te staan bij de karakterisering van deze keizer, waarbij Johannes zijn Apocalyps schreef. Over deze keizer is te lezen bij Suetonius Tranquillus. Domitianus, zoals Suetonius schrijft, werd door iedereen gevreesd en gehaat. Het was een grimmig figuur. De historicus beschrijft hem rechtstreeks in karikatuurtonen. Vanaf het allereerste begin van zijn regeerperiode "sloot hij zichzelf elke dag op en hield hij zich alleen bezig met het vangen van vliegen en het doorboren ervan met een bijzonder scherpe naald" (De vita caesarum VIII,12). Domitianus was waanzinnig jaloers, achterdochtig en wreed. Zo schreef een historicus over dingen die Domitianus niet bevielen, en daarom beval de keizer hem te executeren en herschrijvers van het manuscript werden gekruisigd. De senatoren werden om de haverklap geëxecuteerd. Domitianus herstelde de oude executie: de veroordeelde werd gestript, zijn nek en hoofd werden in een gaffel gelegd en hij werd met geselroede doodgegeseld. En ga zo maar door. Aan het begin van zijn regering verscheen Domitianus in wedstrijden met een gouden kroon met afbeeldingen van Jupiter, Juno en Minerva, en de priester van Jupiter zat naast hem. Hij begon zijn officiële besluiten met de woorden: "Onze heer en god gebiedt ...", en al snel kon men alleen zo hem aanspreken: "heer en god". Het is belangrijk voor ons dat het Domitianus was die de keizercultus voor het eerst verplicht maakte, en dat hij verantwoordelijk is voor de daaropvolgende verschrikkelijke vervolgingen van de christelijke kerk. Hij was erg achterdochtig en constant bang voor zijn leven. Daarom bedekte hij de muren van de kamers waar hij liep met een glanzende steen, zodat hij als in de spiegel alles kon zien wat er achter hem gebeurde. Uiteindelijk werd hij in 96 vermoord onder de meest bloedige omstandigheden. We moeten nog een mysterieus moment bekijken. We identificeerden vijf "gevallen" koningen met Caligula, Claudius, Nero, Vespasianus en Titus. De zesde - met Domitianus. Maar wie is de zevende die ‘nog niet is gekomen; en als hij komt, is het om slechts een korte tijd te blijven’? Ik denk dat het Diocletianus is. Van alle keizers die vervolgens christenen vervolgden, was hij de bloedigste. Met hem was het drie-eeuwse vervolgingstijdperk ook beëndigd. In die zin is hij uniek. Na hem komt de achtste, de personificatie van de Antichrist, de nieuwe Nero, die opkomt uit de afgrond om weer naar het verderf te gaan. Bedenk wat het symbolische nummer 7 betekent. Zeven is het getal van volheid, volledigheid. Het aantal Romeinse keizers moet vroeg of laat eindigen, tot voltooiing komen. Het totaal aantal keizers wordt gesymboliseerd door het getal zeven. Met andere woorden, vóór haar ondergang moet het rijk 'zeven' heersers hebben. Johannes, zoals alle christenen in zijn tijd, was overtuigd van het nabije einde: "tijd is nabij" (1: 3); 'Ik kom snel!' (22:20). Alles gaat naar het einde toe en daarom krijgt de nominale zevende keizer de macht voor een korte tijd toegewezen. Daarna zal de Antichrist komen, die als het ware Nero uit de afgrond zal zijn, één van de zeven. Maar - en dit is geruststellend nieuws – hij zal snel naar het verderf gaan. De concretisering van het rampzalige lot van de Antichrist en al zijn medehelpers volgt in latere verzen 17: 12–18. Andere interpretaties zijn ook mogelijk:
  14. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    Ik heb het al duidelijke en uitgebreid uitgelegd. Lees het dan alsjeblieft nog een keer aandachtig en goed door. Tot je dienst. @Bastiaan73, wil je dat van @Kaasjeskruid weten of vraag je dat aan iedereen?
  15. Modestus

    Het boek der Openbaring en haar betekenis

    De Rome werd in de periode van zijn ondergang twee keer geplunderd: op 24 augustus 410 door Visigoten onder leiding van Alaric en op 2 juni 455 door de Vandalen onder Gaiseric. En in 476 was de laatste West-Romeinse keizer Romulus verslaan door de Germaanse barbaar Odoacer. Bron. Maar ondanks dat was Rome in een zekere zin niet vernietigd. Want de nieuwkomers (Germaanse stammen) adopteerden Romeinse cultuur, taal, religie, regeringsvorm, wetenschap... om die verder te ontwikkelen. De volken van de westerse wereld keken terug op Rome als een soort voorvader. Veel van de rijken die Rome opvolgden - van Karel de Grote tot Mussolini, zelfs de keizerrijken van Groot-Brittannië, Frankrijk en Spanje, die veel groter waren dan Rome ooit was - vormden zichzelf in veel opzichten naar het beeld van Rome. Veel Europese talen zijn in feite echo's van de Latijnse taal die de Romeinen spraken, waaronder gedeeltelijk Engels. En taal is slechts één aspect van ons dagelijks leven dat is ontstaan in het oude Rome. Bron. In die zin identificeren de Europese volken zich met oude Rome. Wat wil ik daarmee zeggen? Dat de visioen van de profeet Daniël vervuld en aan het vervullen is. Hier spreekt Daniël over Romeinse keizerrijk en de Westerse mogendheden die daaruit voortgekomen zijn en in de koloniale periode over de hele wereld domineerden. De christelijke koningshuizen van die Europese mogendheden waren inderdaad met elkaar in bloedverwantschap verbonden, maar daardoor werden hun landen niet verenigd met elkaar, integendeel voerden ze voortdurend bloedige oorlogen tegen elkaar. Er waren duizenden van die oorlogen. En vaak was de dynastieke bloedverwantschap juist de reden om oorlogen tegen elkaar te voeren (denk bijvoorbeeld aan de 100-jarige oorlog tussen Engeland en Frankrijk). En dat één van de koppen van het beest uit de zee eerst dodelijk gewond en daarna genezen was (13:3) betekent blijkbaar dat de Antichrist zal onder zijn macht allen mogendheden verenigen en in die zin het verdeelde Romeinse rijk herstellen om over de hele wereld te heersen. Dat is wat betreft het beest. En de vrouw op het beest doet me ook denken aan een andere vrouw op het beest uit de Griekse mythe over Europa. Als christen wil ik met die vrouw en haar naam me niet identificeren. "Volgens de overlevering kwam Zeus met Europa op zijn rug aan land bij Gortyna op Kreta. Daar veranderde hij in een adelaar en verkrachtte Europa in een wilgenbosje naast een bron. Ze baarde hem drie zonen: Minos, Rhadamanthys en Sarpedon". Bron.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid