Spring naar bijdragen

De Hoorn

Members
  • Aantal bijdragen

    46
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over De Hoorn

  • Rang
    CrediGup
  • Verjaardag 8 augustus

Contact Methods

  • Website URL
    https://www.facebook.com/patrick.vangelder.169

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Locatie
    Rotterdam
  • Religie
    Natzerim (Messiaanse Sefardische jood)
  • Beroep
    Timmerman

Recente profielbezoeken

75 profielweergaven
  1. De tijd zal het leren. Ik durf de profeten van YHWH geen leugenaars te noemen.
  2. Wettisch geneuzel? Nee hoor alleen maar het begrip dat christenen de nieuwe maans-dagen, sabbatten en Loofhutten feest zullen gaan vieren, net als de rest van de wereld. Mijn excuses als ik hamerend over kom. Opmerkelijk om te lezen dat Joden dan kerstfeest zouden gaan vieren. Shalom Aleichem, Hahaha grappig. Jesaja 66:12-24 Micha 4 Zacharias 14 Waren Jesaja, Micha en Zacharias leugenaars, of worden de woorden van Paulus verkeerd begrepen? Welke acht u redelijk? Ik kan u mededelen dat de woorden van Paulus gericht waren aan (Joden en) "heidenen" die Christus als Messias hadden aangenomen. De geestelijke leiders (Farizeeers) verboden de gelovigen in Christus de Feesten van YHWH te vieren want zij vonden dat ze volgens hun regels moesten leven. (Rabbinistische regels en tradities) Paulus liet de nieuw gelovigen weten dat zij zich niet van het vieren van de Feesten moesten laten afhouden of veroordelen.
  3. Wettisch geneuzel? Nee hoor alleen maar het begrip dat christenen de nieuwe maans-dagen, sabbatten en Loofhutten feest zullen gaan vieren, net als de rest van de wereld. Mijn excuses als ik hamerend over kom.
  4. Je had het over bedelingen die niet zouden bestaan. Niet over een specifieke bedeling. Oh, natuurlijk kunnen we het woordje bedeling vinden in de Bijbel alleen denk ik niet dat we het dan hebben over de bedelingen zoals ze geleerd worden vanaf veel preekstoelen. Onschuld - Consciëntie - Regering - Aartsvaders - Wet - Genade - Millennium. God is niet met Israel gestopt om een kerk te beginnen. De kerk is een uitbreiding van zijn plan met Israel.
  5. Shalom Aleichem, word hier verwezen naar de bedeling van "de kerk" want dat lees ik hier niet. "De kerk" is geen aparte entiteit. Ro 6:14 Want de zonde zal over u niet heersen; want u bent niet onder de wet, maar onder de genade. Nee, niet onder de wet. De wet wordt op ons hart geschreven. Dat is toch niet zomaar. Ik lees in Romeinen 6:14 dat we niet meer onder de wet van het offeren zijn, maar onder het bloed van Christus. http://nailedtocross.com/index.php/articles/common-errors/85-dispensationalism-debunked
  6. Ik begrijp het. Het is inderdaad een probleem om dit soort informatie uit Nederlandse bronnen te putten. Het is er niet. Deze dan, Wel in het Engels. http://www.thedivinecouncil.com/Deuteronomy32OTWorldview.pdf En uw stellingen hebben in de periferie ook met de gebeurtenissen van de toren van Babel te maken.
  7. U hebt vragen en formuleert ze in stellingen. Geen probleem. De rede van de roeping van Abram word niet in een enkel vers genoemd. Dat is namelijk een dingetje van de Bijbel, het is een geïntegreerd informatie systeem. Nergens vind je een hoofdstuk die de drie eenheid uitlegt, nergens vind je een hoofdstuk die uitlegt dat Christus moest sterven etc. Nee, dit zijn dingen die samengebracht moeten worden uit vele verschillende Bijbel passages. Daarom schreef Jesaja al dat het regel op regel en lijn op lijn aan mensen moest worden uitgelegd wat de Bijbel leert. Een video van 5 uur is niets in dat opzicht. Deuteronomium 32: 8–9 en het Oude Testament Wereldbeeld Deuteronomium 32: 8 beschrijft Jahweh's verspreiding van de naties in Babel en zijn daaruit voortvloeiende onterving van die naties, die ze aan andere, mindere goden (elohim) gaven. Deuteronomium 32: 9 stelt daarentegen dat de natie Israël alleen van Jahweh is: Toen de Allerhoogste de naties verdeelde als een erfenis, toen hij zich opsplitste mensheid, hij stelde de grenzen van de volkeren vast volgens het aantal de zonen van God. Maar het deel van de HEER is zijn volk, Jacob zijn toegewezen erfgoed. Engelse vertalingen gebaseerd op de traditionele Hebreeuwse tekst van het Oude Testament lees "zonen van Israël" in plaats van 'zonen van God'. De uitdrukking "zonen van God" komt van manuscripten van Deuteronomium gevonden onder de Dode Zeerollen - rollen die veel ouder zijn dan de traditionele "ontvangen" tekst. De verwijzing naar Babel in Deuteronomium benadrukt een belangrijk punt met betrekking tot dit manuscript-meningsverschil. Deverdeling van de naties aan de Toren van Babel (Gen 11: 1-9) is verbonden met de Tafel der Naties van Gen10, die er direct aan voorafgaat. De Table of Nations catalogiseert 70 landen, maar omvat niet Israël. Waarom? Omdat Israël niet bestond ten tijde van de Babel-gebeurtenis. Dit maakt de verwijzing naar "zonen van Israël"in Deut 32: 8 onlogisch en onhoudbaar: "zonen van God" werd hoogstwaarschijnlijk veranderd in "zonen van Israël"enige tijd na de Joodse gemeenschap - als reactie op de nieuwe christelijke kerk en het gebruik van de Septuagint - “standaardiseerde” de Hebreeuwse tekst in de tweede eeuw na Christus. Waarom Abram moest worden geroepen. De Israëlitische visie op de naties en hun goden Deuteronomium 32: 8–9 is essentieel om het wereldbeeld van het Oude Testament Israël te begrijpen. Deze twee verzen verklaren zowel het bestaan van de vreemde pantheons als hun minderwaardigheid tegenover Jahweh. EEN parallelle passage naar Deut 32: 8–9, Deut 4: 19–20, zal enige noodzakelijke context verschaffen. En pas op dat u uw ogen niet naar de hemel opheft en wanneer u de zon en de maan ziet en de sterren, al het heir des hemels, u wordt weggetrokken en buigt u voor hen en dien hen die de HERE, uw God, aan alle volken onder het geheel heeft toegewezen hemel. Maar de HERE heeft u weggenomen en u uit de ijzeren oven weggevoerd Egypte, om een volk van zijn eigen erfenis te zijn, zoals u vandaag bent. Deuteronomium 4: 19-20 en 32: 8-9 vertegenwoordigen twee kanten van dezelfde medaille. In Deuteronomium 32: 8–9, God verdeelt de naties over de zonen van God; hier wijst God de goden echter toe aan de naties. Met andere woorden, de Israëlieten geloofden dat Jahweh, hun eigen allerhoogste, unieke God, de naties veroordeelde en hun goden aan elkaar. In Babel oordeelt God, net als een vader die zijn kinderen afwijst en onerft alle naties vanwege hun ongehoorzaamheid (Gen 11: 1–9). Dan, in het volgende hoofdstuk, roept Hij Abraham (Gen 12: 1–3), effectief opnieuw beginnen bij het scheppen van een aardse menselijke familie voor Zichzelf. Deze andere goden, waarnaar Deut 32: 8 verwijst als "de zonen van God", waren leden van Jahweh's hemelse gastheer. De Schrift veroordeelt elders zowel de leden van de natiën als hun goden ontrouw en corruptie (Psa 82). Het op deze manier verbinden van de heidense heidense naties en hun goden gaf het bijbelse wereldbeeld zijn bijzondere richt je op het onderscheiden van de Israëlieten van andere naties en hun goden. Deze spirituele grenzen tussen Israël en elke andere natie gaf aan dat loyaliteit aan andere naties niet gescheiden kon worden van loyaliteit aan hun goden. De verschillen strekten zich zelfs uit tot fysieke geografie, wat voor de Israëlieten was kosmische geografie. Overweeg twee voorbeelden van deze spirituele implicaties: besnijdenis en de wet. Besnijdenis herinnerde Israël eraan dat zij Jahweh's aandeel waren. Andere landen beoefenden de besnijdenis, maar dat gebeurde niet voor hen dezelfde betekenis hebben als voor Israël. Voor Israël was de besnijdenis seksueel en voortplantend van aard en symboliseerde aldus de geboorte van de natie via Jahweh's wonderbaarlijke tussenkomst. In door voor Abraham en Sarah te kiezen, had Jahwe alle andere menselijke naties onterfd. Evenzo delen Israëlitische wetten veel kenmerken met andere oude culturen uit het Nabije Oosten, maar de de grondgedachte voor de wetten is uniek voor Israël. In de Israëlitische religie zijn de wetten onlosmakelijk verbonden met een eeuwige verbondsrelatie tussen Jahweh en de mensen. Dit perspectief, afgeleid van de De unieke status van Israël als de erfenis van Jahweh komt niet voor in andere wetcodes. Het concept van kosmische geografie wordt verlicht door andere voorbeelden. Israël, als erfdeel van Jahweh, was heilige grond. Evenzo behoorde het grondgebied van andere naties volgens het decreet van Jahweh tot andere goden. Maar in de loop van de geschiedenis van het Oude Testament was Israël tot slaaf gemaakt van de Egyptenaren en vereiste bovennatuurlijke bevrijding van Egypte en zijn goden. Om vervolgens het beloofde land te beërven— nu bezet door naties die andere goden aanbaden, zou Israël haar land moeten terugwinnen erfenis door heilige oorlog. Dus eenmaal in het land geloofden de Israëlieten nog steeds dat hun land toebehoorde exclusief voor Jahweh en was Zijn heilige domein: andere naties, zelfs als ze in Israël waren, waren onder de heerschappij van slechte, mindere goden. Eerst Samuël 26 weerspiegelt deze overtuiging. David, die Saul achtervolgt, voelt zich verdrietig omdat hij niet heilig is grond: Saul herkende de stem van David en zei: "Is dit jouw stem, mijn zoon David?" En David zei: "Het is mijn stem, mijn heer, o koning." En hij zei: "Waarom achtervolgt mijn heer de zijne knecht? Waar heb ik voor gezorgd? Welk kwaad is aan mijn handen? Laat daarom nu mijn heer de koning hoort de woorden van zijn knecht. Als de HERE u tegen mij heeft aangewakkerd, moge hij een offer aanvaarden, maar indien het mensen zijn, mogen zij voor de HERE vervloekt worden, want zij hebben me vandaag verdreven dat ik geen aandeel zou hebben in de erfenis van de HEER, zeggende: 'Ga, dien andere goden.' '' David koppelt het zijn in Israël aan het vermogen om Jahweh te aanbidden. Waarom? Is David onwetend van het feit dat God kan overal zijn? Nee - David weet dat Israël Jahweh's aandeel is en dat Jahweh heeft alle andere gebieden onterfd en aan de andere goden overgedragen. David kan niet aanbidden zonder te zijn op heilige grond. David wil niets te maken hebben met grond buiten Israël, waar andere naties aanbidden hun goden. Hij wil liever in de heilige ruimte van Jahweh zijn. Een ander merkwaardig incident weerspiegelt hetzelfde aspect van Israëls wereldbeeld. Na de profeet Elisa geneest hem, Naaman, commandant van het leger van Syrië (een domein buiten Israël) doet een vreemd verzoek van de profeet: Daarna zei Naäman: "Zo niet, laat er alsjeblieft twee muilezels van je dienaar aan gegeven worden aarde, want van nu af aan zal uw knecht geen brandoffer of offer aan een god meer aanbieden maar de HEER. Moge de HERE in deze zaak uw dienaar vergeven: wanneer mijn heer gaat het huis van Rimmon binnen om daar te aanbidden, leunend op mijn arm, en ik buig me in de huis van Rimmon, wanneer ik mij buig in het huis van Rimmon, vergeeft de HERE u dienaar in deze zaak. ' Hij zei tegen hem: 'Ga in vrede.' Naämans schijnbaar vreemde pleidooi voor vuil weerspiegelt duidelijk het wereldbeeld van Deut 32. Hij wil hem zeker stellen aanbidt de God van Israël van nu af aan. En aangezien de enige manier is om er zeker van te zijn dat hij de ware aanbidt God moet hem op heilige grond aanbidden, hij besluit er wat van mee te nemen. Het Israëlitische wereldbeeld in het Nieuwe Testament Het idee dat corrupte goden (zonen van God) bepaalde geografische regio's zowel bevolken als beheersen, was nog steeds veel voorkomend in het NT-tijdperk. Paulus gebruikte geografische terminologie om de hemelse gastheer te beschrijven: vorstendommen, heersers, tronen, autoriteiten, machten, heerschappijen (Ef. 6:12). Het meest dramatische voorbeeld kan echter zijn het Pinkstergebeurtenis zijn in Handelingen 2, waar God alle naties voor Zichzelf begint terug te winnen. God, in andere woorden, heeft de naties niet voor altijd verlaten. Zelfs in het Oude Testament zou Israël een koninkrijk zijn priesters, bemiddelaars tussen de onterfde naties en de ware God. Israëls wetten, profeten en De Schrift brengt alle kennis van de ware God over aan de naties. In die zin werd Christus de ultieme middelaar - elke natie met God verzoenen. Het zogeheten hoofdschap in Adam en de zondeval. http://www.theologienet.nl/documenten/Westerbeke_Beeld_Gods.pdf Ik hoop dat u iets kunt met deze poging tot antwoorden.
  8. U zou uzelf echt een gunst bewijzen als u deze presentatie bekijkt. De dingen die u in twijfel trekt hebben gewoon een hele lange uitleg nodig, Michael Heiser doet dat heel kundig. U hebt vragen, ik geef u informatie die deze vragen kunnen beantwoorden. Het zou jammer zijn als u uit een bepaald uitgangspunt voorbijgaat aan deze handreiking.
  9. Shalom Aleichem Dat beloof ik, https://bijbelcollege.nl/bc2019/downloads/sbc_pdf/sbc - inleiding theologie.pdf Lees dit even rustig door en laat het even op u inwerken. Ik maak mij er echt niet makkelijk vanaf door het volgende aan u voor te stellen. Kijk eens naar deze serie videos. Misschien dat u dan een andere "helicopterview" krijgt van wat de Bijbel leert.
  10. Het schijnt ook dat de "Gemeente der uitgeroepen heiligen" begon met de roep aan Abraham en niet pas in Handelingen 2. Schijnt dat, of staat dat ergens. Ik heb werkelijk geen idee wat je hiermee bedoelt. Het schijnt niet, het is een feit. (Deuteronomium 32) Geroepen worden, betekent afzondering van de wereld, de opdracht om heilig te leven wordt van kracht. De reden dat Abram geroepen werd ligt in het feit dat mindere goden als rechters waren aangesteld over de "tafel der volkeren", omdat : 1)Adam de eigendomsakte van de wereld had verzaakt en in de handen van satan had gegeven. (Satan is de god van deze wereld) 2) De volkeren deze goden waren gaan aanbidden. En het deel van YHWH ha Elohim zou Jacob zijn. De h die in de naam van Abram werd ingevoegd is de Hey, de Hey staat in verband met De Geest van God / De Adem. Het geloof van Abram in Yeshua ha Mashiach werd hem als rechtvaardigheid aangerekent. Hij ontving de Heilige Geest in dat geloof. Handelingen twee is de gebeurtenis die de tijd inluidde van de boodschap aan het Huis van Efraim dat ze weer konden toetreden tot het verbond (hertrouwen met YHWH ha Elohim) door het volbrachte werk van Christus. Oh, en tegelijkertijd konden de volkeren ook tot dat verbond toetreden. De Bijbel is "gegentiliseerd". Echter 95% van de inhoud van de Bijbel gaat over Israel en haar Man, de overige 5% gaat over de volkeren. (De procenten zijn bij benadering). Er loopt een rode draad door de Bijbel. Het Bloed van Christus. Er loopt een (ontkende) blauwe draad door de Bijbel. De kleur van de banier van Efraim. De volkeren doen mee. Nergens is er ooit een verbond gesloten met de volkeren. De volkeren doen mee.
  11. De kerk is een bedeling, geen vervanging. God werkt met verbonden niet met bedelingen. "Werken der wet" (Galaten 2:16 / Romeinen 3:20) de werken waar naar verwezen wordt zijn de werken die de priesters moesten verrichten in de tempel. G2041 ergon en H5656 avodah Dat is ook logisch want het wordt tegenover het offer van Christus gesteld. Het Perfecte Lam. Het werk van priesters is vervangen door het eenmalige offer van Christus. Dit inzicht deed enkele schellen van mijn ogen vallen met betrekking tot het wandelen in Torah.
  12. Dat zie ik graag onderbouwt met de Bijbel als fundament.
  13. Het is verbazingwekkend om steeds weer te worden geconfronteerd met het idee dat de jood moet worden geënt in de kerk. Althans zo lees ik de woorden die hier worden gebruikt. Ik kan het mis hebben.
  14. In deze bedeling is het maar op een manier mogelijk voor een jood om met God verzoent te worden. Klopt, ...........ik durf het bijna niet te vragen. Ziet u de kerk als een entiteit die los staat van Israel?
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid