Spring naar bijdragen

Robert Frans

Members
  • Aantal bijdragen

    25387
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Robert Frans

  • Rang
    Credible Leviathan
  • Verjaardag 10/18/1981

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Religie
    Katholiek
  • Interesse
    Liturgie en traditie, spiritualiteit, filosofie, de schepping, het mysterie

Recente profielbezoeken

3683 profielweergaven
  1. Robert Frans

    Oproep aan de meelezende gasten

    Ik jou ook. En geef je ook helemaal gelijk. In een topic over inspirerende christenen kan men blijkbaar weinig anders dan op belachelijk veroordelende toon ruziemaken over de keuzes van een der users. In een topic over inspirerende quotes vind men het blijkbaar prima dat iemand als TCC pagina's volspamt met de meest onbegrijpelijke, zouteloze citaten die nu helemaal nergens meer over gaan. En in het topic over racisme wordt grof taalgebruik afgewisseld met laaghartige oordelen en bizarre complottheorieën, waarbij niet eens meer een poging wordt gedaan de discussie in normale banen te houden of te leiden. Ik blijf erbij: dit heeft Credible.nl niet verdiend. Hiervoor heeft zij niet bijna twintig jaar zoveel gelovigen geïnspireerd, aan het denken gezet en met elkaar verbonden. Interessante, integere en unieke gelovigen zoals jij, die nu inmiddels vrijwel allemaal vertrokken zijn en heel misschien nog tevergeefs hier en daar pogingen doen om er toch iets van te willen maken. En vervolgens zelfs hier grof aangesproken en geoordeeld worden daarop. Jij verdient echter vele malen beter dan dat. Als de crew blijkbaar niet meer in staat is om te modereren, al dan niet om hele begrijpelijke redenen, dan kan ze maar beter gewoon de stekker eruit trekken. Gun Credible.nl dan nog een beetje resterende eer en laat haar niet worden tot de zoveelste afvoerput van het internet.
  2. Robert Frans

    Mag een christen autorijden?

    Nee, het zijn mennonitische, protestantse christenen die een zeer besloten, agrarische gemeenschap vormen in Amerika en daarbinnen onder meer elektriciteit (deels) afwijzen en veel meer nadruk leggen op het gemeenschappelijk leven.
  3. Robert Frans

    Mag een christen autorijden?

    Jawel, Mozes ging in zijn eendje de berg op. En in de hemel hebben ze zelfs alleen maar grote auto's, want geen smart meer daar omhoog.
  4. Robert Frans

    Inspirerende quotes

    De mensen die dansten werden voor gek geklaard door degenen die de muziek niet konden horen. -Friedrich Nietszche Humor is een moment van inzicht waarbij tegenstellingen in het leven heel even zijn opgelost. Dus: in humor ligt de waarheid; niet in het serieuze. Dit meen ik niet serieus; het is maar een grapje. Want anders is het niet waar. Als ik dus zeg ‘de waarheid ligt in het niet-serieuze’, dan is dat slechts waar als ik het niet meen. Maar wél waar. -Herman Finkers Ik moet u zeggen dat ik eigenlijk niet voor of tegen de vrije liefde kan zijn, omdat de vrije liefde niet bestaat. Het wezen van de liefde is, dat zij niet vrij is, en dat zij zich gevangen en gebonden geeft, en dat zij offer is, en dat zij dient. -Gerard Reve Traditie betekent stemmen geven aan de meest obscure van alle klassen, onze voorouders. Het is democratie van de doden. Traditie weigert zich te onderwerpen aan de kleine en arrogante oligarchie van zij die toevallig levend rondlopen. -G.K. Chesterton
  5. Robert Frans

    Zou God en Zijn Zoon kunnen zondigen?

    De vraag of Jezus kon of kan zondigen is mijns inziens in feite dezelfde als de vraag of God dat kan of kon. Daarop heb ik geprobeerd antwoord te geven in dit topic en mijn antwoord geldt ook voor Jezus. Daarbij zijn er een paar dingen over de mens te zeggen, namelijk dat de vrije wil waar jij op lijkt te doelen goddelijk is en niet typisch menselijk en dat de zonde geen (potentiële) eigenschap is van de mens, maar iets wat de mens nu juist minder menselijk maakt. De mens is immers pas ten volle mens als hij volledig in relatie met God leeft, want de liefde tot Hem en elkaar is zijn enige werkelijke bestemming. De vrije wil en dus de mogelijkheid tot zonde is daarom geen voorwaarde om volledig mens te zijn. De beproevingen tonen sowieso Jezus' macht om de zonde te weerstaan, los van hoe Hij ze persoonlijk ervaarde. Want ook als Jezus die beproevingen gemakkelijk zou hebben doorstaan, zou dat niet afdoen aan de kracht van de bekoringen en zo van het Offer. Immers, het is juist heel logisch dat we worden genezen door iemand die daar veel minder moeite mee heeft dan wijzelf. Van een arts mag je immers ook verwachten (en hopen!) dat hij veel eenvoudiger de medische handelingen verricht dan jijzelf. En zelfs van ervaringsdeskundigen in de psychische hulpverlening mag je verwachten dat zij nu sterker staan dan de cliënten met wie zij spreken en zo voor hen daarom een goede hulp kunnen zijn. We mogen in die beproevingen dus een duidelijk teken en een grote troost zien, omdat we Iemand hebben die daadwerkelijk de zonde kan weerstaan en daadwerkelijk ten volle vanuit de liefde leeft, de liefde dus zelfs ís. Zo wil Hij ons uiteindelijk ook maken, als wij het maar toelaten. Bedenk daarbij ook dat God dit alles geheel uit vrije wil deed. Hij had het Offer niet nodig om ons te vergeven, te genezen of te redden. En zo wel, dan nog zou één druppel van Jezus' bloed al voldoende zijn geweest om de wereld van de zonde te verlossen. Hij deed het puur en alleen uit liefde voor ons en wilde ons zo het ultieme teken van die liefde en zijn nabijheid in ons leven geven. Hij liet zich allereerst door óns offeren, opdat wij ons met Hem zouden verzoenen en Hem met onze zelfgevende liefde zouden antwoorden.
  6. Robert Frans

    De bisschop van Rome is de Vader en Jezus de Zoon?

    Het mooie van vrij denken is dat je dan niet meteen álles evenveel onzin hoeft te vinden. Tenminste, in het katholieke vrije denken is dat in elk geval wél zo en ik weet zeker dat Dat beloof ik als niet-gelovige dat principe ook aanhangt. Je kunt een andere levensbeschouwing, theïstisch of atheïstisch, ook minder of een beetje waar vinden, of meer of minder waarschijnlijk. Dat beloof ik zou zelfs nog kunnen concluderen (maar dat is aan hem uiteraard) dat het katholicisme best wel een aantal steekhoudende leerstellingen/denkwijzen heeft, maar nu eenmaal (lang) niet voldoende om hem katholiek te maken. Net zoals ik serieuze atheïstische denkwijzen goed kan begrijpen en zelfs grotendeels ermee kan instemmen, maar toch gewoon katholiek blijf. 'Religie achter je laten' hoeft dan dus helemaal niet te betekenen dat je religie altijd maar stom en dom vindt, maar kan ook betekenen dat het je denken niet meer zodanig beïnvloedt, dat je het per se stom of dom zou moeten vinden om er toch niet in te geloven. Ik durf zelfs in het algemeen te stellen (dus niet doelend op Dat Beloof ik) dat als je voortdurend ageert tegen religie, je haar dan zéker nog niet achtergelaten hebt. In dit geval is het dus heel wel mogelijk dat hij Zendelings reconstructie van een 'historische Jezus' minder waarschijnlijk acht dan die van christenen, puur op basis van beschikbaar bronnenmateriaal, zonder een van beide reconstructies als het meest juist of waarschijnlijk te beschouwen.
  7. Robert Frans

    Woord van God

    Volgens mij schrijf ik hier niet eens specifiek katholiek, want ook protestanten leren de Drie-eenheid. Verder probeer ik gewoon zo mooi mogelijk op te tekenen wat ik weet, geloof of ervaren heb. En aangezien ik hier op een christelijk forum ben, neem ik ook de vrijheid om wat stelliger vanuit het algemeen christelijk geloof te schrijven dan ik daarbuiten zou doen. Bij eigen opvattingen die niet algemeen gedeeld worden, zal ik echter al wel sneller erbij zeggen dat het mijn eigen geloof of visie betreft.
  8. Robert Frans

    Woord van God

    Het is gewoon algemene, christelijke leer hoor. Als je daar problemen mee hebt, dan is dat prima, maar hou het dan bij argumenten. Daar doe je immers niemand kwaad mee. Of Jezus nu letterlijk door God verlaten werd, daar is men volgens mij eigenlijk niet echt over uit. Sommigen zeggen van wel, anderen dat Hij dat enkel zo ervaarde. Ik denk dat dat gewoon een van de vele mysteries is rondom het Offer. Maar de Drie-eenheid werd in elk geval nimmer verbroken, omdat dat simpelweg niet kan. Volmaakte liefde kan immers niet verbroken worden, zelfs niet als Jezus daadwerkelijk verlaten zou zijn.
  9. Robert Frans

    De bisschop van Rome is de Vader en Jezus de Zoon?

    In een huwelijk zijn man en vrouw ook één, maar toch twee te onderscheiden personen. Zo zijn in de goddelijke Drie-eenheid de drie Personen ook zelfs volmaakt en eeuwig één, maar wel drie te onderscheiden Personen: Vader, Zoon en heilige Geest. Het aanspreken van een geestelijk leidsman met 'vader' is een oeroude traditie in het christendom, waarmee benadrukt wordt dat de Kerk een goddelijke familie is, gevormd door bovennatuurlijke banden middels de wedergeboorte. In het Engels is het al veel normaler om ook priesters met 'father' aan te spreken. En ja, in vrouwenkloosters wordt de abdis meestal aangesproken met 'moeder(-overste)'. In de Schrift kom je al tegen dat de apostelen hun leerlingen aanspreken als kinderen of zelfs 'kindertjes' en Paulus noemt in zijn brief aan Filemon de weggelopen slaaf Onesimus het kind dat hij in de gevangenis heeft verwekt (vgl. Fil 1,10); een duidelijke verwijzing naar het doopsel van Onesimus. Daar zie je dus al een heel familiaire, vertrouwelijke omgang tussen de apostelen en hun leerlingen/gemeenteleden, tussen de geestelijken en de gelovigen.
  10. Robert Frans

    Woord van God

    Nee, Hij had het tegen zijn Vader. Dat is nu precies wat ik probeer te zeggen: Vader, Zoon en heilige Geest zijn alledrie één God, maar ook drie autonome, van elkaar te onderscheiden Personen. Ze kunnen dus met elkaar communiceren en elk van Hen kan een unieke rol vervullen in het heilsplan en in de liefde tot elkaar. Nog altijd in Gods liefde. Hij zal het je natuurlijk niet aanrekenen als je door onwetendheid en of onbegrip een bepaalde leer moeilijk vindt om aan te nemen. Hij nodigt je echter wel uit om je erin te verdiepen en zo zijn liefde binnen onze mogelijkheden steeds meer te verstaan. Maar de Drie-eenheid zal altijd een mysterie blijven, iets wat we nooit zullen kunnen bevatten, dus houd moed. Op zich is het echter niet onlogisch dat het christendom de Drie-eenheid als kern van haar leer heeft. Het maakt immers nogal verschil of God een engel of anderssoortig schepsel naar beneden stuurt om voor ons te sterven en te verrijzen, of dat Hij in Christus zélf naar beneden komt en zélf het Offer brengt. Veel mensen, ook niet weinig christenen, hebben best nog wel moeite met een lijdende, stervende God, maar dat is wel de kern van het christendom: God overwint het lijden door het lijden op zich te nemen, God overwint de dood door de dood te sterven, God overwint de afstand tussen Hem en de mens door als Mens zo nabij te komen als maar mogelijk is.
  11. Robert Frans

    Woord van God

    Hij is een Drie-eenheid, omdat Hij liefde is. God is niet liefdevol, of liefhebbend, Hij is de liefde zélf. En je kunt niet in je eentje liefde zijn, want liefde behelst relatie. Daarom is God dus ook relatie in zichzelf: volmaakt de ene God, in drie individuele, van elkaar te onderscheiden Personen (of Hypostasen, zoals de oosters-orthodoxen zeggen). Dat kunnen wij niet begrijpen om voornamelijk twee redenen. De eerste reden is dat wij een te beperkt beeld hebben van God, door te menen dat God zeg maar een soort volmaakte, almachtige superversie is van wat wij zijn en daarom dus maar één Persoon kan zijn. Maar God is zo totaal en volstrekt anders, dat Hij niet te vergelijken is met ons. Zelfs het spreken over Personen en over een Drie-eenheid is slechts een schaduw van wat en wie Hij werkelijk is. De tweede reden is dat wij in onze eigen geschiedenis leren dat het onmogelijk zou zijn om én totaal één met anderen te zijn én totaal vrij. Of een gemeenschap vervalt in een collectivisme dat vrijwel alle individualiteit uitsluit, of een gemeenschap vervalt in een individualisme dat vrijwel alle gemeenschap uitsluit. Maar dat is geen liefde, althans niet de liefde die God ons meegeeft. Hij wil dat wij volkomen delen in zijn goddelijk leven, dat wij volkomen één met Hem worden, maar toch vrij en autonoom blijven. En daardoor júíst ten volle onszelf en mens worden. Dus begrijpen wij niet hoe Jezus volmaakt één kan zijn met de Vader en zodanig dat ze beiden écht de Ene zijn, maar toch vrij en onafhankelijk tot Hem kan spreken en toch een unieke, eigen rol binnen de Drie-eenheid en onze geschiedenis kan hebben. Net zoals de Geest, die de liefde is tussen de Vader en de Zoon en zo uit hen voortkomt; een liefde zo krachtig en zo scheppend, dat Hij een Persoon in zichzelf is. En ook het Woord van God is zo krachtig en zo scheppend, dat ook Hij een Persoon is en die Persoon is weer Jezus. Zo zijn Vader, Zoon en heilige Geest diep, volmaakt en voor ons op onvoorstelbaar niveau met elkaar verbonden. Het is zelfs zo dat zodra we het menen te begrijpen, we dan zeker mogen weten dat het God níét is, dat we dan slechts een eigen godsbeeld opgesteld hebben. Maar door lief te hebben, God en elkaar, en steeds meer in die liefde te groeien, zullen we uiteindelijk wel delen in die relatie met God, zal alles wat wij doen op Hem gericht zijn en is het geen kwestie meer van 'wel of niet aannemen', omdat wij dan zelf in die Drie-eenheid leven, bewegen en zijn en steeds meer die liefde mogen proeven.
  12. Robert Frans

    Oude zonden.

    Als katholiek zou ik hem eerst aangeven dat hij die zonden niet hoeft te biechten en dat zelfs niet kan. Door zijn doopsel zijn ze hem door God al vergeven en ik zou hem dan helpen zich dat allereerst te beseffen. Het lijkt mij immers dat daar een belangrijke kern van zijn gewetenswroeging ligt. Als (een aantal van) de inbraken echter nog niet zijn verjaard, dan zou ik hem wel aanraden zich bij de politie aan te geven en de te ontvangen straf geduldig en nederig te volbrengen. Zijn ze allemaal wél verjaard, dan heeft het natuurlijk geen zin meer om naar de politie te gaan. Tot zover het 'technische' verhaal. Ik ben geen geestelijk leidsman, dus voor serieuze spirituele begeleiding zou ik hem naar de pastoor verwijzen, of naar de/een geestelijke leidsman/-vrouw van zijn eigen geloofsgemeenschap als hij niet katholiek is. Ik schat in dat de gemiddelde priester vervolgens hem verder zou helpen in het blijven onderhouden van zijn geloof door gebed, sacramenten en naastenliefde. Mogelijk zal hij met hem bespreken wat hij bijvoorbeeld aan vrijwilligerswerk binnen of buiten de parochie kan doen en als hij toch behoefte heeft aan enige ascese als boetedoening, zoals bijvoorbeeld regelmatig vasten of extra sober leven, dan zal hij hem daar spirituele leiding in kunnen geven. Doch wel zodanig, dat het op gezonde wijze vanuit een positieve, liefdevolle relatie met God gebeurt en niet enkel uit schuldgevoel. Sowieso zal hij waarschijnlijk zich strikt moeten onthouden van de dingen waar hij verslaafd aan raakte. Mocht hem dat (weer) zwaar vallen, dan is psychologische hulp daarin echter beter op zijn plaats dan alleen spirituele hulp. Aan de pastoor alleen heb je dan niet voldoende. Het aan elkaar opbiechten van zonden binnen een gezin of huwelijk kan iets heel mooi's zijn, maar alleen als er echt een sfeer van intiem vertrouwen bestaat en het alreeds een langzaam ontstane gewoonte is, beginnende met kleine, dagelijkse zonden. Het zal dus echt aan de situatie en de sfeer binnen het gezin liggen, of het goed of nuttig voor hem zou zijn om zijn verleden op te biechten. Hij kan er eventueel ook voor kiezen om het eerst aan zijn vrouw op te biechten. Maar nogmaals, dat hangt echt van de situatie daar af. Eén vuistregel kun je in elk geval aanhouden: als het daar niet de regel is, dan hoeft er ook niet alsnog een regel van gemaakt te worden. Alleen zonden waarmee hij echt direct zijn gezin beschadigd (heeft) moet hij dan natuurlijk weer wél opbiechten en waar mogelijk compenseren.
  13. Het is inderdaad waar dat christenen zich beseffen dat de 'werking' van een gebed of meditatie niet afhangt van bepaalde technieken, maar van Gods liefde en genade. Of je nu de rozenkrans bidt,in stilte verwijlt of gewoon dagelijks een paar eenvoudige woorden spreekt, in al deze gevallen ben je in directe relatie met God, die handelt naar zijn Wil en naar jouw welzijn. Alle door mij genoemde technieken zijn enkel hulpmiddelen om je op God te richten en zullen sowieso vruchteloos blijven als je daarnaast niet in je dagelijks leven Christus wil navolgen. De orante-houding inderdaad. Een eeuwenoude gebedshouding die je al op de vroegste christelijke schilderingen tegenkomt en die ook tijdens de mis door de priester regelmatig wordt aangehouden. En hier en daar ook door gelovigen in het algemeen tijdens het bidden van het onzevader. De mystiek is universeel en je komt in veel mystieke levensbeschouwingen daarom veel overeenkomsten tegen. Maar de mystiek uit zich op vele, vele wijzen, naar gelang de roeping en het niveau van de gelovigen. Zij is zowel heel mysterieus als heel alledaags, zij is zowel in de hemel als ook hier op aarde. Haar ultieme vervulling vindt zij echter in Christus, die in zijn Mens-zijn ons zo dicht nabij is, tot in de dood, dat wij ons met Hem kunnen verenigen en Hij ons door de verrijzenis uit de zonde kan optrekken naar en laten delen in het goddelijk leven. Uiteindelijk zal, zo geloof ik, elke mysticus van goede wil Hem als zodanig ontmoeten en met vreugde en blijdschap tegemoet gaan, uitroepend: 'Dus Ú was het al die tijd!' En die mysticus kan zomaar een hele eenvoudige boer zijn, die geen enkele weet heeft van tantra, yoga, q-lite of watdanook, maar gewoon vertrouwt op Gods liefde en voorzienigheid en van daaruit zijn dagelijks werk en zijn dagelijkse gebeden verricht.
  14. Misschien lees je er niets over, omdat je in de verkeerde richting zoekt. Meditatie, wat in het christendom over het algemeen contemplatie of beschouwing wordt genoemd, is namelijk wel degelijk onderdeel van het christendom. We kennen het zelfs in verschillende vormen. De meest toegankelijke vorm is de rozenkrans. Daarin mediteer je over verschillende gebeurtenissen uit het leven van Jezus en Maria, terwijl je vijftig maal het weesgegroetje herhaalt, af en toe afgewisseld met andere gebeden. Je zou het een matragebed kunnen noemen. Veel katholieken bidden de rozenkrans dagelijks of in elk geval regelmatig. De oosters-orthodoxen zijn echter meer bekend met het Jezusgebed, waarin je heel eenvoudig constant het korte gebed 'Heer Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij, zondaar' herhaalt. Veel orthodoxe monniken doen dat zelfs de hele dag door, ook tijdens het werk. Geestelijken en nu steeds meer leken (waaronder ikzelf) bidden daarbij ook (delen van) het getijdengebed. Daarin bid of zing je meerdere malen per dag een aantal psalmen, lofzangen en gebeden, waarbij de psalmen de kern vormen. Het gebed draagt en structureert zo de dag en verenigd je met het gebed van Christus, daar Hij ook dagelijks de psalmen bad en de psalmen ook over Hem spreken. De (traditionele) katholieke liturgie is sowieso vrij contemplatief van aard. Daarnaast heb je de lectio divina, voornamelijk in kloosters beoefend. Daarin neem je een korte bijbeltekst, meestal uit het Evangelie (van de dag), die je vervolgens heel langzaam en al biddend leest. Zodra een zin of woord je dan raakt, dan ga je daarover in gebed en stel je jezelf er meditatieve vragen over. De 'hoogste vorm' van de contemplatie is echter het beschouwend gebed. Daarin wordt niet gesproken, niet gezongen, maar is men in absolute stilte voor Gods aanschijn en wisselt men uitsluitend pure liefde met Hem uit. En dat is niet in woorden of gevoelens te omschrijven. Nu zijn dit natuurlijk voornamelijk katholieke en oosters-orthodoxe gebedsvormen (hoewel hier en daar ook daarbuiten te vinden), maar dat neemt niet weg dat ook protestanten hun 'stille tijd' kennen, waarbij ze al biddend nadenken over een bijbelgedeelte of een preek. Veel protestanten lezen daarvoor ook dagelijks uit een bijbels dagboek, dat meestal dagelijks een bijbeltekst en bijpassende overweging levert. En zij kennen daarnaast evenals verschillende meditatievormen, hoewel zij het zelf niet snel meditatie zullen noemen. Zo is er het Taizé-gebed, ontstaan in de oecumenische Gemeenschap van Taizé, waarvan de kern bestaat uit het herhalend zingen van eenvoudige, bijbelse liederen en het houden van lange momenten van stilte. Sowieso is het veel herhalend zingen ook een 'traditie' in evangelische-charismatische gemeenten en vooral veel nieuwere Opwekkingsliederen zijn meer of minder daarop gericht. Een meer charismatische eredienst is daar ook gericht op het creëren van een meditatieve ambiance, waarin men vrij tot God kan zingen en bidden, soms zelfs al massaal improviserend. Men kent er tegenwoordig ook nog het 'soaken', wat in feite een voor velen meer toegankelijke vorm is van het beschouwend gebed, maar dan meestal liggend en begeleidt met speciaal daarvoor gecomponeerde zang en of muziek. En zelfs het zingen van de psalmen op hele noten door voornamelijk bevindelijk-gereformeerden zou je ook als meditatief kunnen bestempelen (los van of het je aanspreekt of niet), omdat je elk woord als het ware zo 'herkauwt' en overweegt tijdens het zingen. Zij geven dat in elk geval als voornaamste reden aan om dat te blijven doen. Deze contemplatieve gebedsvormen kom je dus volop tegen in vele christelijke tradities en er zijn ook enorm veel christelijke werken over geschreven. Misschien wel het meest bekende contemplatieve werk binnen het christendom is De Navolging van Christus, van Thomas a Kempis, die echter ook buiten het christendom zeer gewaardeerd wordt. Daarin schrijft hij aan middeleeuwse novices in een klooster over wat volgens hem de kern is van het monastieke leven. En wat, hoewel natuurlijk geïnterpreteerd naar deze tijd en naar de eigen roeping, eigenlijk ook het belangrijkste is in het christelijke (contemplatieve) leven vandaag de dag.
  15. Robert Frans

    meerwaarde waterdoop tov geestesdoop

    Maar dat kan dus niet. Je kan niet 'weder-ontboren' worden, net zoals je toch ook niet 'ontboren' kan worden. Zoals je niet terug kan keren naar de schoot van je moeder, zo kun je ook niet terugkeren naar het doopwater. Natuurlijk kun je Gods heiligmakende genade verliezen door de doodzonde en kun je zo de relatie met Hem alsnog verbreken. Maar je blijft dan wel wedergeboren; je kan niet nogmaals gedoopt worden om weer bij God te horen. De biecht is daarvoor dan het geëigende sacrament. Johannes spreekt niet voor niets over wedergeboorte. Hij spreekt niet over inlijving, initiatie of enkel aanneming, maar over geboorte. En hét kenmerk van een geboorte is dat zij een eenmalige, duidelijk aan te wijzen gebeurtenis is, die niet ongedaan gemaakt kan worden. Zelfs dus niet door de zonde.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid