Spring naar bijdragen

Robert Frans

Members
  • Aantal bijdragen

    25258
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Robert Frans

  • Rang
    Credible Leviathan
  • Verjaardag 10/18/1981

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Religie
    Katholiek
  • Interesse
    Liturgie en traditie, spiritualiteit, filosofie, de schepping, het mysterie

Recente profielbezoeken

3273 profielweergaven
  1. Robert Frans

    Bewijs leven na de dood

    De laatste tijd speelt een aardige gedachte door mijn hoofd, die ik vast wel hier kan delen. Uiteraard met de bedoeling om genadeloos afschoten te worden. Er bestaat een medicijn dat ervoor zorgt dat je tijdelijk geen nieuwe herinneringen kunt aanmaken. Gedurende die tijd herinner je je dus helemaal niets. Uiteraard is het een zeldzaam medicijn, die enkel toegediend kan worden als de patiënt een extreem traumatische geneeskundige behandeling moet ondergaan. De ervaring is bij gebruik ervan, zo begrijp ik, heel vreemd. Stel dat je een uur lang je niets zou kunnen herinneren daardoor en je kijkt vóór de inname op de klok en direct nadat het medicijn uitgewerkt is wederom op dezelfde klok. Dan zie je enkel de klok plotseling een uur vooruit springen. Je kunt in dat uur de meest verschrikkelijke dingen beleven, maar je herinnert het je niet, je maakt het eigenlijk helemaal niet mee. Het is als in een film, waarin je van de ene scéne plotseling naar de andere scéne springt. Zware alcoholisten kennen het fenomeen van de blackout. Door het overmatige alcoholgebruik vallen delen van hun geheugen soms een tijd lang uit. Zo kan een alcoholist zich soms een heel jaar niet meer herinneren; dat jaar is dan als het ware weg. Ze kunnen in dat jaar van alles gedaan hebben, maar ze weten het niet meer. Na 2015 wordt het in hun geheugen plotseling 2017. 2016 had eigenlijk dan net zo goed niet plaats kunnen vinden. Je hoeft echter geen alcoholist te zijn om zoiets op kleine schaal mee te maken; niet weinig mensen die zondagmorgen met een kater wakker worden, moeten via gênante foto's op social media achterhalen wat ze allemaal uitgespookt hebben vorige avond... Dit fascineert mij dus een beetje en ook verhalenvertellers weten natuurlijk wel raad met zulke geheugengeintjes. Een heel interessante vraag is dan namelijk: als je geen nieuwe herinneringen kunt aanmaken, maak je het eigenlijk dan nog wel mee? Heb je dan eigenlijk wel bewustzijn? En stel dat je pas later je geheugen voorgoed kwijtraakt, is het dan echt zo dat je vanuit jouw perspectief iets met terugwerkende kracht feitelijk toch niet meemaakt? Als je dat medicijn combineert met die blackout, dan kan dat tot verstrekkende conclusies leiden. Want stel dát er een medicijn zou zijn die pas ná die traumatische behandeling je geheugen van het afgelopen uur wist, dan is het effect met die klok voor de patiënt eigenlijk hetzelfde: hij maakt het niet mee, hij herinnert het zich niet. Dat wil zeggen: hij maakt het wel mee, maar weet het niet, is het niet bewust, waardoor hij het eigenlijk toch niet meemaakt. Misschien op dat moment wel, maar dat moment wordt dus met terugwerkende kracht gewist. Hij had het net zo goed niet kunnen meemaken. Los van de genezende werking van die behandeling natuurlijk. Nu zeggen veel mensen dat na je dood je geheugen en heel je zijn definitief wordt gewist. Je komt in feite in dezelfde staat als vlak vóór je verwekking. Sommigen zeggen dat dat wel lekker rustig is: nu een mooi leven en daarna voor eeuwig niets. Maar het is juist veel extremer: nu een mooi leven en daarna alsof je nooit geleefd hébt. Met terugwerkende kracht zal het dan zijn alsof er letterlijk niets gebeurd is. Er is alleen een probleem: wij herinneren ons nu dingen, wij leven nu bewust. Natuurlijk herinneren we ons niet álles, maar wel dat we leven, bestaan, dat we van dag tot dag van alles doen en laten. En dat zou dan eigenlijk niet moeten kunnen. Als de dood met terugwerkende kracht álles wist, dan zouden we nu dus al de dood moeten ervaren, we zouden nu dus niets moeten kunnen herinneren. Het is immers gewist na de dood, dus wat leven we hier eigenlijk dan nog? Net zoals die patiënt met die tweede pil, die dus ná de behandeling het geheugen wist. Ons leven zou een cut moeten zijn tussen twee oneindige eilanden van niets, maar dat is zij dus niet. Ja, ik vind het zelf ook een wat ingewikkelde gedachtengang en weet dus ook niet in hoeverre dit hout snijdt. Het is heel wel mogelijk dat ik iets essentiëels mis in mijn redeneringen, wat misschien nóg lastiger te omschrijven of te begrijpen is. Het zegt dan ook nog helemaal niets over hoe leven na de dood er dan uit ziet, laat staan over het wel of niet bestaan van God of goden, maar hoogstens dat onze herinneringen misschien toch na de dood blijven voortbestaan en zo ons bewustzijn. Is het dus mogelijk dat we hier een potentiële aanwijzing kunnen vinden naar een (soort van) zich herinnerend bewustzijn na de dood, die dan ook eeuwig moet duren, omdat je het probleem anders alleen maar uitstelt naar een later tijdsstip?
  2. Robert Frans

    Bewijs leven na de dood

    In verschillende operatiekamers worden op voor het oog onbereikbare plekken stiekem tekens neergelegd, bijvoorbeeld bovenop hoge kasten, tegen de muur. Mensen die dan zeggen een uittreding te hebben gehad tot hoog bovenin de operatiekamer, zouden die tekens dan moeten kunnen omschrijven. Voor zover ik weet, is het echter nog nooit gebeurd dat zo iemand dat daadwerkelijk kon. Het lijkt er dan meer op dat ze op een bepaalde manier toch bij bewustzijn zijn geweest gedurende de operatie en dat de uittreding een geavanceerde illusie is van de hersenen. Hoe dat dan weer precies ziet, weet ik niet, maar echt hard bewijs voor werkelijke uittredingen lijkt er dus niet te zijn. Sowieso kan volgens de christelijke leer de ziel niet zomaar los van het lichaam zich voortbewegen op aarde. De ziel is bovennatuurlijk, dus na je sterven blijft voor de ziel enkel het bovennatuurlijke domein over. Het is, zo denk ik, dan niet zozeer dat de ziel uit het lichaam treedt en letterlijk naar de hemel, het vagevuur of de hel heenvaart, maar meer dat het natuurlijke rondom de ziel als het ware wegvalt, zodat enkel hemel, vagevuur of hel overblijft.
  3. Robert Frans

    Bewijs leven na de dood

    Jawel, dat kun jij wel en heel goed zelfs. Er is alleen een belangrijk verschil: jij past al die teksten over de hemel en de 'hemelse opstanding' toe op uitsluitend een speciale klasse van slechts 144.000 'gezalfden'. Dus elke keer als jij in de Schrift leest over de gezalfde broeders en zusters van Christus, het kindschap Gods, de uitstorting van de heilige Geest, de gemeenschap met Christus door het nuttigen van zijn Lichaam en Bloed, de hemelse woning met vele kamers, de martelaren die in de hemel bidden om gerechtigheid, de te verzamelen schatten in de hemel, de groten en kleinen in het hemels koninkrijk en de Kerk of Gemeente als de hemelse Bruid van Christus, dan pas je die heerlijke beloften en zegeningen in jouw uitleg enkel toe op jullie 'kleine kudde.' Ze zijn dan nooit voor jou bedoeld, tenzij je jezelf tot die 144.000 rekent natuurlijk. Als zo'n tekst in de Schrift dan concreet op een gelovige of een groep gelovigen wordt toegepast, dan maak je van die gelovigen in jouw uitleg meteen een deel van die gezalfden, ook als de tekst zelf daar niet per se toe leidt. Je bent daarom van harte uitgenodigd om al die prachtige gaven en beloften van Christus je eigen te maken, van Hem rijkelijk te ontvangen en niet allemaal op te willen sluiten in die bedachte klasse. Hij wil jou zien, Hij wil jou aanraken, Hij wil jou volledig vullen met zijn Geest en zijn liefde en Hij wil ook na je heengaan op aarde opnemen in het volle, goddelijke leven, volmaakt verenigd in Hem, dat alle tijd en ruimte overstijgt. Want wie in Christus is, zal nooit de dood proeven, maar heeft nu al eeuwig leven. Dan zullen je de ogen opengaan, zul je Christus ten volle ontmoeten, gemeenschap met Hem hebben op een wijze die vele malen verder gaat dan studie en verkondiging alleen en zal alles wat in de Schrift staat je ineens volkomen helder worden.
  4. Robert Frans

    Bewijs leven na de dood

    Twee dingen: 1. Als God het wil, kan Hij je een glimp van de hemelse heerlijkheid laten zien of ervaren, zoals Hij ook bij Paulus gedaan heeft (vgl. 2 Kor 12,2-4). Zoiets wordt meestal een mystieke ervaring of vertroosting genoemd en dergelijke ervaringen zijn eigenlijk niet echt goed te omschrijven in woorden. Vandaar de uitgebreide muzikale, liturgische en artistieke cultuur binnen onder meer het katholicisme en de vele wonderlijke verhalen in onder meer de Schrift. Of BDE's daadwerkelijk het hiernamaals tonen, dat betwijfel ik, maar het zijn vaak wel intense ervaringen die de patiënt meestal ten goede veranderen. Het kan dus wel zo zijn dat God zo iemand op deze bijzondere, natuurlijke wijze wil aanraken en bekeren. 2. We hebben geen ziel, we zíjn een ziel, net zoals we ook een lichaam zíjn. Dat is althans wat de katholieke Kerk leert. Ziel en lichaam vormen één geheel; het lichaam is geen 'kerker' waar de ziel in opgesloten zou zitten. De mens is de verbintenis tussen het natuurlijke en het bovennatuurlijke, tussen de aarde en de hemel. Weliswaar worden ziel en lichaam tijdelijk gescheiden bij het sterven, maar op de jongste dag zullen ze weer verenigd worden, ter verheerlijking of ter schande, afhankelijk van in hoeverre men in Christus geleefd heeft.
  5. Robert Frans

    Doodgaan, wat is dat dan?

    Klopt, omdat je daar niet voor kiest. Maar met de robotica in ontwikkeling, kun je wel degelijk een computerprogramma een lichaam geven, waarmee het zich kan voortbewegen in deze wereld. In feite veranderd er dan echter niet zoveel, want daarvóór had het programma ook al een lichaam, dat ervoor zorgde dat het programma functioneerde. Alleen kon hij zich niet ermee voortbewegen. Een meer substantiële verandering zou zijn wanneer een personage in een boek, door een mens geschreven, daadwerkelijk met lijf en ziel hier in onze eigen werkelijkheid zou verschijnen en de eigen schrijver zou kunnen aanraken. Dat is iets wat wij mensen niet kunnen, maar dat betekent dat God dat daarom ook niet zou kunnen. Onze scheppingsmacht is natuurlijk beperkter dan die van God, ook al heeft het veel overeenkomsten met die van Hem. We zijn immers naar zijn beeld geschapen. Het lijkt er dan ook op dat God dat voor elkaar heeft gekregen door simpelweg de grens tussen onze geschapen werkelijkheid en zijn eigen werkelijkheid op te heffen, door als 'Schrijver' met lijf en ziel in onze werkelijkheid te treden, terwijl Hij ook in zijn eigen werkelijkheid blijft. De hemel is immers nooit leeg geweest. Alsof een menselijke schrijver volledig in zijn boekwereld zou treden, terwijl hij ook gewoon hier op aarde blijft. Met onze dood eindigt het bewustzijn dan ook niet. Zij komt dan juist meer tot leven. Wat is immers werkelijker: deze aarde, of de wereld beschreven in een boek? Toch zullen de personages hun boekwereld als volle werkelijkheid ervaren en onze wereld als theoretische mogelijkheid, afhankelijk natuurlijk van wat de schrijver hen daarin toelaat. Zo is voor ons de hemel (of de hel) misschien vaag en ver weg, een theoretische mogelijkheid, terwijl in de hemel de aardse werkelijkheid misschien precies zo wordt ervaren zoals wij een boekwereld ervaren: een werkelijkheid, maar niet zo werkelijk als de personages daarin menen dat zij is.
  6. Robert Frans

    Wat is de basis van de menselijke moraal?

    Wat je geeft is wat je ontvangt. De grootste is degene die de kleinste durft te zijn. Het meest vrij is degene die het minst nodig heeft. Hoe minder verwachtingen, hoe meer vrede. Echt geluk is anderen gelukkig maken en daar gelukkig van worden. Behandel de ander zoals je zelf behandeld wil worden. De basis van de menselijke moraal ligt dus in liefde en mededogen, in het niets anders nodig hebben dan het leven vanuit deze beginselen. In het zich onthechten van egoïsme, materialisme, machtszucht en het constante oordelen over anderen. Het is het ten volle dankbaar aanvaarden van het leven zoals het is en niet zoals het zou moeten zijn in jouw perceptie. Zodat je niet constant jezelf vermoeid met het oordelen over wat je overkomt en wat je ervaart en met het opeisen van allerlei rechten die je zou hebben, maar rustig alles laat gebeuren zoals het gebeurt en liefdevol je geweten blijft volgen. Zodat zowel de vreugde als het lijden je sterker, gelukkiger en dankbaarder maken en het lijden daardoor geen lijden meer is. Natuurlijk ligt de kern nog veel dieper, dieper dan alle levensbeschouwingen en culturen kunnen duiden, inclusief de christelijke. De kern ligt in Christus, in het liefdevolle offer dat verzoening brengt en de weg naar deze zelfgave opent. In het grootse mysterie dat het leven is en dat in Christus zichtbaar wordt. En of je Hem nu bewust of onbewust volgt door je geweten, uiteindelijk zul je Hem ontmoeten als je van goede wil bent en werkelijk deze weg wil gaan. Uiteindelijk zal de Weg, de Waarheid en het Leven je ten volle omhelzen en je wellicht doen uitroepen: dus het was Ú al die tijd! Want God, de Bron van alle leven en alle natuur, bezield alles wat Hij geschapen heeft en wijst ieder mens van goede wil uiteindelijk de weg. Uiteindelijk zul je ook erkennen: ik kan dit niet zomaar zelf doen, ik kan die weg niet zomaar alleen gaan. Wellicht zullen bovenstaande woorden je nu al afschrikken en doen menen dat geen mens dit zo kan aanhouden. Dat de gemakkelijke weg van rijkdom, gezondheid en egocentrisme toch veel bevredigender is. Maar dat is iets wat ook vrijwel alle levensbeschouwingen erkennen, ieder naar de eigen accenten, verhalen en culturen: deze weg gaan kost moeite. Véél moeite. Maar het is alle moeite waard. Het is een strijd tegen de kwade neigingen die ons teisteren, die ons steeds meer doen afdrijven van onze menselijke natuur en die de wereld in duisternis dompelen. Maar het is nooit een strijd zonder hoop, want ook al zou je in dit leven nooit het einddoel bereiken, dan nog kan de weg zelf al een bron van geluk en vrede zijn. Dan nog kun je al overal lichtjes zien, aanwijzingen dat het goede toch overwint of zal overwinnen. Je zult dan misschien na de zoveelste poging om die weg te gaan bijna wanhopig uitroepen: ik kan dit niet zelf, wilt U het doen in mij? En dan begint de weg pas écht, dan wordt het denken echt vernieuwd, wordt je echt een nieuw mens.
  7. Robert Frans

    Zing mee in het Grieks!

    Tenzij het oosters-orthodoxe vogels zijn. Die kun je herkennen aan hun baard.
  8. Robert Frans

    Het oorspronkelijk christendom bestaat niet

    Voel je altijd vrij om te reageren. Zij is inderdaad grotendeels gebaseerd op de bijbelse verhalen, maar heeft deze voor zover ik weet herverteld en een meer apocalyptische duiding gegeven, met meer nadruk op het laatste oordeel, de legitimiteit van Mohammeds profeetschap en de oproep tot gehoorzaamheid aan God en Mohammed. Met name tussen Mattheüs, Marcus en Lucas inderdaad, die daarom de synoptische evangelieën worden genoemd. Wat ik begrepen had, gaat men er vanuit dat zij alledrie uit dezelfde bron putten, namelijk uit Marcus of uit een hypothetisch Q-evangelie. Desid weet daar denk ik meer over te vertellen. Ligt eraan hoe jong die geschiedenis is. Een (veronderstelde) wonderbaarlijke genezing zal zeker sowieso impact hebben gehad op de toeschouwers of later de toehoorders. Een opvallend detail als de wijze waarop Jezus geneest denk ik juist ook, vooral als Hij dat normaal niet zou hebben gedaan. Het evangelie van Lucas begint met een toelichting van de auteur, dat hij verschillende bronnen heeft geraadpleegd om tot zijn verhaal te komen. Het is dus heel mogelijk dat hij daadwerkelijk in de omgevingen waar Jezus zich ophield veel navraag heeft gedaan, getuigen heeft gehoord en zo dergelijke details dus wel degelijk naar boven heeft weten te halen. En dat de andere evangelisten ook zo hebben gehandeld. Het is wat lastig inderdaad om te bepalen in hoeverre een orale traditie wel of niet bepaalde details laat overleven of niet. Ook nu zul je soms de meest bizarre details herinneren van grote gebeurtenissen. Ik zou het dus niet hetgeen ik schrijf daarom direct onzin willen noemen, want hoewel we natuurlijk nooit precies kunnen achterhalen hoe de verhalen van Jezus zijn overgeleverd, kunnen we wel op basis van de kennis van hoe orale tradities zich manifesteren, gecombineerd met onze kennis van geschriften uit die tijd, wel een inschatting maken. Meestal als iemand een betoog houdt over een dergelijke stelling, houden de argumenten verband met elkaar en staan ze dus niet op zichzelf. Je hebt dan dus ook alle andere argumenten nodig om het verhaal te kunnen beoordelen op redelijkheid. Het is dus heel mogelijk, maar dat zal Desid zelf moeten erkennen of ontkennen, dat het detail van de genezing onderdeel is van een groter pakket aan aanwijzingen in de verhalen, die de verhalen volgens hem (voldoende) legitimiteit geven. Zelf wilde ik enkel ter nuancering aangeven dat orale tradities wel degelijk verhalen behoorlijk nauwgezet kunnen overleveren, onvermijdelijke foutjes of welbewuste 'correcties' nagelaten, omdat ze vaak dus voorkomen in culturen waar men geoefend is in het onthouden en uit het hoofd doorvertellen van zulke verhalen. En dat de vergelijking met het moderne fluisterspel daarom niet helemaal opgaat, vanwege de te beperkte regels die we daar vaak bij aanhouden en vanwege onze hersenen die nu veel meer ingesteld zijn op het schrift (en op Google).
  9. Robert Frans

    Het oorspronkelijk christendom bestaat niet

    De bijbel is dan ook niet één boek, maar een verzameling geschriften, die ontsproten zijn uit vaak eeuwenoude orale tradities. Al die tradities zijn met name tijdens de Babylonische ballingschap op schrift gesteld en geredigeerd door verschillende schrijvers en redacties. Tien mensen kunnen elk prima één verhaal goed onthouden en doorvertellen op de door mij geschetste manier, zeker als je dus niet anders gewend bent. Er hoeft dan vervolgens maar één iemand die tien verhalen te horen, op schrift te stellen en te bundelen. Welnu, stel dat elke verteller nu tien verhalen weet te onthouden (en ook vandaag de dag is dat voor ons geen probleem), dan kun je als schrijver zo een boek met honderd verhalen samenstellen. En als er zo tien schrijvers zijn die elk honderd verhalen zo hebben opgesteld, dan heb je al duizend verhalen keurig overgeleverd. Zo moet je het ontstaan van de bijbel dus eigenlijk zien. Daarbij kennen ook vandaag de dag veel joden de Torah uit het hoofd, dus de eerste vijf boeken van het OT. Ook zijn er christenen die de hele of een groot gedeelte van de bijbel uit het hoofd kennen en zullen veel priesters de mis ook deels uit het hoofd kunnen opdragen. Het uit het hoofd leren van lange stukken tekst zijn wij bepaald niet meer gewend, maar in vroegere tijden waren mensen daar veel meer bedreven in, omdat ze simpelweg weinig keuze hadden. Overigens is de Schrift, met name ook het OT, meestal zeer poëtisch van aard, met steeds terugkerende vertelstructuren, herhalingen, woordspelingen, etc. Alleen al in Genesis 1 lees je dat het scheppingsverhaal steeds terugkerende bewoordingen kent, zodat het eenvoudiger na te vertellen is. Maar ook in de brieven van Paulus kom je hier en daar liturgische formules tegen, die heel waarschijnlijk regelmatig in de liturgie werden herhaald. In veel vertalingen weten ze die poëtische kenmerken ook te behouden, hoewel veel ook nauwelijks te vertalen is. Je mag er dan ook zeker vanuit gaan dat die discipline er was. Dergelijke verhalen met zo'n grote impact werden wel degelijk echt zo nauwkeurig mogelijk overgeleverd. Zoals ik al zei: in een dergelijke semantische cultuur, waar de traditie meer oraal was dan schriftelijk, was dat heel normaal. Daarbij is veertig jaar minder dan één generatie, zodat de eerste vertellers en de laatste luisteraars elkaar nog prima ontmoet kunnen hebben en er dus helemaal niet voortdurend van mens tot mens overgeleverd hoeft te worden. De apostelen maakten daarom ook vele zendingsreizen. Ook jij zult zeer indrukwekkende gebeurtenissen uit jouw leven nog heel goed kunnen navertellen, in geuren en kleuren, ook al heb je misschien weinig erover op schrift staan. Natuurlijk zullen er hier en daar kleine wijzigingen optreden; daar ontkom je nooit helemaal aan. Ook in onze tijd, met alle communicatiemogelijkheden, sluipen er nog weleens foutjes of verkeerde veronderstellingen in de verhalen die wij elkaar vertellen. Er is zelfs een term bedacht voor het massaal verkeerd onthouden van details in verhalen, namelijk het Mandela-effect. Zo draagt de snorremans van het Monopolyspel géén monocle, heeft Pikachu géén zwart uiteinde op zijn staart en zegt Darth Vader níét 'Luke, I am your father,' maar 'No, I am your father.' Maar toch zijn de bijbelse verhalen naar ons verstaan wel behoorlijk betrouwbaar overgeleverd, zijn de foutjes niet zodanig inhoudelijk dat we nu met significant andere verhalen zouden zitten dan de christenen destijds. Net zoals Monopoly, Pokémon en Star Wars niet ineens heel andere 'verhalen' zijn geworden door die misdetails.
  10. Robert Frans

    Zing mee in het Grieks!

    Absoluut. God houdt ontzettend van zijn kinderen en vindt het geweldig als zij samen met Hem zo intensief optrekken. Want vergeet niet: dit alles wat ik omschrijf is puur en al relatie, pure manifestaties van liefde en gebed tussen Hem en zijn kinderen. Het is niet zozeer wíj die aan Hem geven, want wij kunnen Hem niets geven dan wat Hij al heeft, maar het is Hém die dit alles aan óns geeft en onze harten zo vervuld met vreugde en vrede. Zo mogen we gemeenschap met Hem hebben in heel ons dagelijks leven, met al onze zintuigen, met heel ons wezen, waarbij heel de schepping betrokken en geheiligd wordt. Natuurlijk moet je het altijd gezond houden voor jezelf, maar wat ik al zei: oosters-orthodoxen zijn Gods commandotroepen, dus die zijn wel wat gewend.
  11. Robert Frans

    Het oorspronkelijk christendom bestaat niet

    Tenzij je bij het vertellen aan de ander het verhaal naar believen blijft herhalen, de ander vragen mag stellen ter verduidelijking en je de ander het verhaal uit het hoofd laat leren en ook steeds laat herhalen, om dán pas de ander het weer door te laten vertellen. Die al die tijd wellicht ook kon meeluisteren. En je sowieso een veel beter daarop getraind geheugen hebt, omdat je cultuur veel meer op mondelinge overleveringen gestoeld is dan op schriftelijke en je hersenen daarop dus zijn aangepast. Want aanpassen doen hersenen zich probleemloos als het nodig is. Zo zijn onze hersenen door het internet ook al erg veranderd. De kans wordt dan natuurlijk flink groter dat het verhaal een heel stuk foutlozer en accurater wordt overgeleverd dan bij zomaar een fluisterspelletje.
  12. Robert Frans

    Zing mee in het Grieks!

    Tja, de oosters-orthodoxen blijven toch de elite-corps van de Kerk, de stoottroepen van de hemelse gewesten. Waar katholieken afwisselend staan en zitten tijdens de mis, die gemiddeld een uurtje duurt, staan oosters-orthodoxen rechtop in de houding tijdens de hele viering, die 's morgens vroeg begint en pas ophoudt als het lunchtijd is en op grote feestdagen feitelijk nooit, terwijl ze voortdurend gebombardeerd worden met precisiegezangen en clustergebeden, die alleen zíj inderdaad gemakkelijk mee kunnen zingen. Waar katholieken gedoopt worden met een beetje water over het hoofd, dopen oosters-orthodoxen ook baby's gewoon helemaal kopje-onder in koude rivieren. Om later als volwassenen tijdens Siberische winters poedelnaakt in Russisch ijswater te springen voor het extra effect. Waar katholieken vroeger veertig en nu twee verplichte vastendagen hebben, hebben oosters-orthodoxen zo ongeveer veertig dagen waarop ze níét hoeven te vasten. Waar katholieken de karthuizers als strengste kloosterorde hebben, lachen oosters-orthodoxe kloosters om al die luxe daar. En zijn ze op het eiland Athos zelfs zo streng, dat ook de dieren er uitsluitend mannelijk zijn, celibatair leven en urenlange gebeden verrichten. En waar katholieken tijdens de paaswake gewoon met een keurig, klein kaarsje in de hand blijven staan, aangestoken via de paaskaars, wel, daar doen oosters-orthodoxen het net ietsjes anders... You don't mess with the Orthodox... Geen wonder dat oosters-orthodoxen niet in het vagevuur geloven. Hoe kun je nou gelouterd worden in zulke veronderstelde paradijselijke toestanden?
  13. Robert Frans

    Openbare schuldbelijdenis voor openbare zonde.

    Is iemand onder u ziek? Laat hij de presbyters van de gemeente roepen; zij moeten een gebed over hem uitspreken en hem met olie zalven in de naam des Heren. En het gelovige gebed zal de zieke redden en de Heer zal hem oprichten. En als hij zonden heeft begaan, zal het hem vergeven worden. -Jakobus 5,14-15, WV75 Hier wordt inderdaad de vergevende werking van de ziekenzalving omschreven. Hoewel het zeker wordt aanbevolen om de biecht te spreken voordat je de ziekenzalving ontvangt, is het natuurlijk heel mogelijk dat je vanwege de ziekte of de verwonding daartoe niet meer in staat bent. Je kunt dan gewoon direct de zalving zelf ontvangen en zo ook vergeving van zonden. Het sacrament zelf heeft namelijk al een helende, troostrijkende en louterende werking, zodat de patient (die niet zelden ook op sterven ligt, want dan wordt traditioneel dit sacrament meestal toegediend) welgemoed en zorgeloos de ziekte kan dragen ofwel zich kan voorbereiden op de ontmoeting met de Heer. In Jakobus 5,16 staat vervolgens inderdaad: Belijdt daarom elkander uw zonden en bidt voor elkaar, opdat gij genezing moogt vinden. Het vurig gebed van een rechtvaardige vermag veel. In de vroege Kerk was het nog weleens gewoonte dat men de biecht in het openbaar sprak. Mogelijk doelt Jakobus hier ook op. Later is het sacrament van boetvaardigheid een privé-aangelegenheid geworden, iets dat zich enkel afspeelt tussen de priester en de boeteling. In de oosters-orthodoxe kerk staan priester en boeteling echter nog steeds vooraan bij de ikonenwand in de kerk zelf tijdens de biecht. Eventuele andere aanwezigen houden dan echter netjes afstand, zodat ze het gesprek niet horen. Dat hoeft natuurlijk niet per se. Het belijden van je zonden aan elkaar is een heel intiem en vertrouwvol iets, wat nog steeds weleens voorkomt in hele hechte gemeenschappen (zoals in sommige kloosters) of in gezinnen. Ook binnen andere levensbeschouwingen, ook niet-religieuze, kom je zulke gemeenschappen tegen, waarin men elkaar de zonden belijdt. Er zijn zelfs groepstherapieën waarbij het openlijk bespreken van je problemen met de groep onderdeel is van het programma. Denk maar aan bijvoorbeeld AA, waar de eerste stap is het erkennen tegenover je groepsgenoten dat je een alcoholist bent. De bedoeling is dan helemaal niet om elkaar af te branden of te veroordelen, maar om elkaar te helpen en te ondersteunen, om van elkaar te belijden dat we kwetsbare mensen zijn, dat niemand volmaakt is, en we elkaar daarom ook (namens Christus) kunnen vergeven. Zoiets kun je dan ook alleen doen als je elkaar echt vertrouwt en elkaar liefhebt, als je echt samen een bepaalde spirituele weg wil doorlopen. De vroege kerkgemeenschappen waren vaak zulke kleine, hechte gemeenschappen, tegenover een soms vijandige samenleving, waardoor vanzelf vertrouwensbanden en vriendschappen ontstonden. Het zou best kunnen dat er vervolgens geestelijken waren die er misbruik van maakten; Paulus waarschuwt in zijn brieven al voor 'wolven in schaapskleren', die niet het welzijn van de kudde voor ogen hadden, maar enkel het eigenbelang. Dat is en blijft van alle tijden. Maar het lijkt me niet juist om álle kerkgemeenschappen en geestelijken daarom over een kam te scheren. Wat je vandaag de dag echter nog weleens ziet, is dat mensen in de (social) media bij zelfs de kleinste misstappen of bij onbewezen beschuldigingen openlijk genamed en geshamed worden en dat je bij fouten geacht wordt deze openlijk te belijden en je excuses ervoor aan te bieden. Ook als je die fouten niet zelf maakt. Koningin Maxima moest bijvoorbeeld, voordat ze met destijds prins Willem-Alexander trouwde, openlijk verklaren dat ze niet achter de daden van haar vader stond. Terwijl zij natuurlijk sowieso als volstrekt onschuldig gezien had moeten worden, aangezien er geen enkel bewijs was dat zij meewerkte aan het regime. Daar komt dus überhaupt maar weinig barmhartigheid en vertrouwen bij kijken en het kan ook een hele nare, dwingende last worden voor degenen die het treffen.
  14. Robert Frans

    Het woord van God versus het woord van de mens

    Eerste zin op de gelinkte site over nepbijbels: Het woord van God is incorruptbaar. Toch zijn er velen die het woord van God corrumperen. Dan weet je eigenlijk al wel genoeg...
  15. Robert Frans

    Trump: Wapens in kerk zijn goede zaak

    Heel globaal gezegd hebben Amerikanen nog steeds een beetje de pioniersmentaliteit in hun cultuur zitten. Ze willen alles dus zoveel mogelijk zelf regelen, met zo weinig mogelijk bemoeienis van de overheid. Daardoor heeft het land ook zo relatief snel kunnen groeien, heeft het kapitalisme daar stevige voet aan de grond gezeten, en stond zij aan de vooravond van vele technologische ontwikkelingen. Ze zijn niet bang om te falen, maar proberen het dan gewoon opnieuw, of proberen iets anders, net zolang totdat ze wél slagen. Daar komen ook die volle (mega)kerken uit voort, want kerken zijn daar net zo ondernemingsgezind en net zo creatief in het lokken van 'potentiële klanten' en het marketeren van de blijde boodschap als grote, commerciële bedrijven. De democraten verstaan daarbij, ook weer globaal gezegd, onder vrijheid dat de overheid het speelveld voor alle burgers effent, zodat een ieder gelijke kansen heeft om te excelleren. De republikeinen verstaan onder vrijheid echter dat de overheid enkel voor de basisveiligheid zorgt, en de burgers zélf hun gemeenschappen en hun normen en waarden vormgeven. Dat is dan ook wat veel kerken en andere religieuze instellingen daar doen: zij doen veel taken die hier in Nederland door de overheid worden gedaan. Zij vormen zo eigen gemeenschappen zoals wij die in de jaren vijftig ook kenden. Het recht om wapens te dragen is in vrij ingewikkelde bewoordingen opgenomen in de Amerikaanse grondwet, zodat men erg verschillend kan denken over hoe dat recht nu precies gehandhaafd moet worden. Mag je als overheid criteria stellen aan wapendragers, of moet je burgers echt helemaal vrij laten in welke wapens zij willen aanschaffen? Het basisprincipe van deze wet is echter dat burgers zich gewapenderhand moeten kunnen verdedigen tegen een al te tirannieke overheid en ook tegen gewelddadige criminelen. De meest fervente wapendragers zien het gegeven dat Amerika echter nooit een dictator gekend heeft, dan ook juist als bewijs dat die wet dus voldoende afschrikwekkend werkt. In Europa mogen burgers immers géén wapens dragen, zo redeneren zij, en zie wat daar allemaal gebeurd is... Trumps redenering is dan ook niet uniek, maar volkomen in lijn met deze denkwijze. Want inderdaad, zou de dader niet zijn neergeschoten, dan waren er ongetwijfeld nog véél meer doden en gewonden gevallen. De vraag is alleen natuurlijk wel in hoeverre deze aanslag überhaupt gepleegd zou zijn, als die wapenwet er niet was. Want in veel westerse landen zonder wapens, zoals ons eigen land, komen zulke moordpartijen weer nauwelijks voor. Verhoudingsgewijs heeft Amerika veruit de meeste schietpartijen op haar conto staan en is het ook onderdeel van de samenleving geworden op het gebied van veiligheidsprotocollen. Wij zien daarom ook een gevaar in het zichzelf laten bewapenen van (ongetrainde) burgers en leggen het recht om geweld te gebruiken daarom uitsluitend in handen van professionele, daartoe getrainde handhavers, van politie tot defensie. Het nadeel daarvan is natuurlijk wel dat je als burger je minder goed kunt verdedigen tegen een gewapende overvaller of inbreker. Je stelt je wel kwetsbaarder op, terwille van een gewapende overheid. De meesten van ons zien dat niet als een probleem; wij vertrouwen de overheid voldoende daarin en vinden de voordelen van streng gereguleerd wapenbezit zwaarder wegen dan de nadelen. Maar voor niet weinig Amerikanen, vertegenwoordigd door machtige lobbygroeperingen, is het idee dat de overheid, die je per definitie niet kunt vertrouwen, zoveel macht zou moeten hebben een gruwel. Ik denk dat je die cultuur, met alle mitsen, maren en nuances die er volop te vinden zijn en die niet in een berichtje hier te vatten zijn, wel moet begrijpen, wil je een zinvolle bijdrage leveren aan de discussie over het vrije wapenbezit. Want wij gaan er wellicht vanuit dat de overheid in principe het goede met ons voorheeft, haar geweldsinstructie integer toepast en ons voldoende weet te beschermen tegen kwade machten, maar die denkwijze is in Amerika en ook in veel andere landen zéker niet vanzelfsprekend.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid