Spring naar bijdragen

Robert Frans

Members
  • Aantal bijdragen

    25184
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Robert Frans

  • Rang
    Credible Leviathan
  • Verjaardag 10/18/1981

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Religie
    Katholiek
  • Interesse
    Liturgie en traditie, spiritualiteit, filosofie, de schepping, het mysterie

Recente profielbezoeken

3077 profielweergaven
  1. Robert Frans

    Sabbath

    Houd er rekening mee dat de leer van de farizeeërs grotendeels overeenkwam met die van Jezus. Daarom juist kon Hij met hen in discussie gaan, omdat ze daarvoor voldoende gemeen hadden. De felste discussies vinden nu eenmaal niet zelden plaats tussen hen die het meest met elkaar gemeen hebben. De farizeeërs vormden een beweging uit het volk, die geloofde dat ook de gewone man de reinheidswetten kon en moest onderhouden. Ze leerde dat heiligheid en toewijding aan God niet enkel voorbehouden was aan de geestelijkheid, waartoe vooral de sadduceeën behoorden, maar aan elke vrome gelovige. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de sadduceeën geloofde zij net als Jezus in het bestaan van engelen, de opstanding uit de doden en het gezag van de Profeten. Wat Jezus vooral tegenstond was hun hypocriete gedrag, niet zozeer hun leer. Zij vormden in hun ijver feitelijk een eigen vorm van aristocratie, die het volk vele wetten en tradities oplegden en gezag ontleenden aan het zo nauwkeurig en strikt mogelijk naleven van de vele ontstane uiterlijke voorschriften. Waarbij ze niet zelden ook legitieme wetten ombogen in hun eigen voordeel, zodat ze die wetten feitelijk niet werkelijk onderhielden. Daardoor, zo zegt Jezus hen aan, vergaten zij de geest van de wet, namelijk dat God 'barmhartigheid wil en geen offers.' Want 'het een moet men doen,' dus het brengen van offers en het onderhouden van de reinheidsvoorschriften, 'maar het andere niet laten,' dus het barmhartig en liefdevol omgaan met het volk en haar niet onnodig zwaar belasten met allerlei goedbedoelende, maar niet zelden het doel voorbij schietende regeltjes. Een belangrijk twistpunt was inderdaad het onderhouden van de sabbat. De farizeeën zagen het als een dag van bijzondere toewijding aan God, waarin je geen enkel werk mocht verrichten en je aan verschillende extra geboden moest houden. Jezus benadrukte echter het rustkarakter van de dag en ziet het juist als dé dag om bijvoorbeeld genezingen te verrichten en dus extra tijd te besteden aan naastenliefde. Hij geeft aan dat de sabbat bedoeld is om de mens ten dienste te staan en niet andersom. Zodra de sabbat een last wordt, schiet het haar doel volledig voorbij, namelijk het zijn van een dag om bij te komen van het werk en extra tijd te besteden aan familie, bezinning en feestelijkheden. Hij gaat echter nog een stap verder door zich Heer van de sabbat te noemen, bij wie men werkelijke rust kan vinden als men vermoeid en afgemat is. Hij verklaart zichzelf dus eigenlijk als de nieuwe sabbat en geeft het feest zo een onverwachte, christologische wending.
  2. Robert Frans

    Vergeving in de opvoeding

    Elke zonde bega je in principe inderdaad altijd ten eerste tegen God, omdat je dan immers niet de weg gaat die Hij met jou wil gaan. Maar je kunt ook tegen je naasten zondigen, door hen kwaad te doen, te kwetsen en of te beledigen. Dat moet je met hen dan net zo goed goedmaken als met God.
  3. Robert Frans

    Zelfverloochening

    De boodschap is vrij duidelijk ja. Je ego moet aan de kant, hetgeen je te lijden hebt moet je opdragen aan Christus en je moet Hem in alles gehoorzamen, wil je werkelijk geluk en vrede vinden. Hij wil jou niet slechts verbeteren, maar de oude mens in jou doden en je een nieuw mens maken, met een nieuwe manier van denken, geënt op Christus zelf. Dat vraagt dus alles van jou. Waar veel mensen zowel hun eigen belangen als die van Christus willen waarborgen en zo een ingewikkeld dubbelspel proberen te spelen, zegt Christus heel eenvoudig: volg Mij. Meer heb je namelijk niet nodig en zijn juk is vele malen lichter als je je eraan overgeeft. Hij is aanwezig in en spreekt door de Kerk en is ook werkelijk tegenwoordig in de sacramenten. Maar het meest voornaam en intiem spreekt Hij in je geweten. Luister daar dus heel zorgvuldig naar en scherp het aan aan het Evangelie. Lees dus ook regelmatig de Schrift, in het bijzonder de evangelieën zelf. Nee, maar naast je grenzen te bewaren, moet je ze wel verruimen. Net zoals een beginnend hardloper ook niet meteen de marathon zal lopen, maar wel zal moeten trainen en zichzelf steeds meer moeten uitdagen, om dat uiteindelijk wél te kunnen doen. Je hoeft geen voetveeg te zijn, maar de kunst is om het geluk al te vinden in het gelukkig maken van anderen, los van of ze je daarvoor belonen of niet. Als je daarin op de juiste, door Hem geleide wijze groeit, dan zul je je uiteindelijk nooit als een voetveeg voelen, omdat het je simpelweg niets meer kan schelen. Nee. Net als bij een training moet je goed op jezelf blijven letten en je goed blijven voeden door het (dagelijks!) gebed, de sacramenten en de naastenliefde. Maar je moet wel bereid zijn steeds meer boven jezelf uit te stijgen en dus jezelf te harden in de strijd tegen het kwaad. God zal je alle genade geven die je daarvoor nodig hebt en de aanwijzingen om op goede wijze met zijn gaven om te gaan. Een burn-out ontstaat, even heel simpel gezegd, wanneer je jezelf overvraagd. Dat is dus niet de bedoeling. Je moet niet verder gaan dat God je aangeeft. En Hij spreekt dus ook direct in je geweten en laat je lichaam signalen geven als het te ver gaat. Zoals ik al zei: wie begint met trainen, loopt niet meteen de marathon. Dat is dan vragen om problemen. Je kunt dan de marathon de schuld geven als je jezelf aan gort loopt, maar je kunt ook je bezinnen, opnieuw beginnen en je training bijstellen op je werkelijke niveau. Uiteindelijk zul je hem dan lopen, er zelfs plezier aan beleven en misschien zelfs op zoek gaan naar zwaardere uitdagingen. Blijf dicht bij jezelf, maar laat jezelf ook door God meenemen naar de hoogten en diepten van het geestelijk leven. Geef wat je wil ontvangen en durf de kleinste te zijn onder de mensen. Richt de aandacht nooit op jezelf en neem zowel kritiek als complimenten bescheiden aan, belijd je zonden elke keer weer aan God en herstel wat je beschadigd, sta weer onverdroten op na elke val en luister goed naar je geweten. Het kan dan zomaar gebeuren dat Gods liefdevolle genade je tot een levenswijze brengt waar je een tijd geleden van dacht dat die volstrekt onmogelijk was. Besef je alleen wel dit: je kunt niets zonder Jezus. Die geestelijke groei zal niet gebeuren als je je niet totaal afhankelijk weet van Hem. Het bovennatuurlijke leven gaat veelal tegen de driften van de menselijke natuur in, dus kijk nooit naar wat mogelijk of onmogelijk zou zijn. Kijk naar Jezus als je over de golven loopt en niet naar de golven zelf. Dan zal Hij jou de gaven geven die nodig zijn om als Hem te worden.
  4. Robert Frans

    Nu of straks: op televisie

    Tja, ik heb zo mijn connecties. 😂😂
  5. Robert Frans

    Joods-christelijke dispuut over het Nieuwe Testament

    Als je het Nieuwe Testament definieert als het welbekende deel van de Schrift met de evangelieën en de apostolische brieven, dan heb je natuurlijk gelijk. Maar het Nieuwe Testament is enkel vernoemd naar het Testament, ofwel het Verbond dat Christus met zijn gelovigen sloot door het Offer. Christus heeft dus een nieuw verbond ingesteld en het Nieuwe Testament is daarnaar vernoemd. Dus in díé zin heeft Hij wel degelijk het Nieuwe Testament ingesteld.
  6. Robert Frans

    Ordained priesthood

    Natuurlijk is de duivel actief binnen de Kerk. Hij is júíst actief binnen de Kerk. De meest smerige zonden en vuilspuiterij zul je binnen de Kerk vinden. Christus heeft ons geen rustige, onbezorgde tijd op aarde beloofd, maar een bij tijd en wijle felle, heftige strijd tegen het kwaad. Het heeft een vrij dramatische reden waarom Hij moest beloven dat de poorten van het dodenrijk/de hel de Kerk niet zullen overweldigen: dat is namelijk precies wat de duivel voortdurend probeert en waarin hij soms angstwekkend dichtbij lijkt te komen. Líjkt te komen. De duivel wil de Kerk hier niet op aarde. Hij wil haar vernietigen, kwaad doen, de uitverkorenen door het slijk halen, noem maar op. En het liefst laat hij zijn smerige werk door de kinderen Gods zélf doen, door ze constant te verleiden en het zicht op God voor ze te verduisteren. Want de gelovigen vervolgen en beproeven is leuk en aardig, maar levert bij al geestelijk gegroeide gelovigen een te groot risico op martelaarschap en zo op een opbloei in het geloof. Dus verleidt hij hen heel effectief om zélf te vervolgen omwille van Gods naam, om zélf al het kwaad te doen waar hij hen normaal mee zou beproeven. Wat is immers een krachtiger statement tegen de Kerk dan de zonde van de gelovigen zélf? Vergis je niet: hoe meer je gegroeid bent in het geloof, in liefde en mededogen, hoe feller de duivel je probeert aan te vallen. Áls je dan alsnog valt, en dat kan élke gelovige op aarde gebeuren, dan kan dat zomaar een veel diepere, afschuwelijkere en destructievere val zijn dan wanneer je lauw in het geloof zou zijn gebleven. Dicht bij het Vuur smelten alle maskers weg en laten ze je ware aard zien. Maar hier komt de crux: God wil niet dat je lauw blijft, Hij wil dat je al die valkuilen, die risico's voor lief neemt om wérkelijk in het zuiver goede te groeien. Omdat tegenover Satans listen namelijk een belofte van God staat: wie volhardt zal overwinnen, zal standhouden, ook als hij vaak weer moet opstaan. Is het je niet opgevallen hoe lang de katholieke Kerk eigenlijk al bestaat, ondanks al die verschrikkingen binnen en buiten haar? En dat niet alleen, maar ook hoe wereldwijd zij gegroeid is, hoe zij de bakermat is geworden van onder meer de Europese cultuur, de georganiseerde liefdadigheid, de wetenschap, de rechtsspraak, de kerkelijke muziek, noem maar op? Maar bovenal de bakermat van de christelijke mystiek, de vereniging van Christus met zijn kinderen op aarde in de sacramenten, die zó diep gaat, dat het los staat van alle vuiligheid die wij uithalen. De mystiek van het Kruis, van de mensgeworden God, die heerst door te dienen, die overwint door te sterven. Dat is niet zomaar. Daar zit een diepe reden achter, namelijk dat de duivel nooit zal overwinnen. Hoe hij haar ook weet te beschadigen en te besmeuren, de Kerk is en blijft het Lichaam van Christus. Al zou er maar één rechtvaardige op aarde zijn, de Kerk blijft Gods Rijk hier op aarde. Als je je dus verbaasd en (terecht!) verontwaardigd bent over alle ellende binnen de Kerk, besef je dan dat zij aan de frontlinie staat. Maar ook dat de overwinning al vaststaat. Want zoals zij Christus navolgt in zijn lijden en sterven, zo zal zij Hem navolgen in de heerlijkheid van de verrijzenis. Je bent daarom van harte uitgenodigd om je te voegen in die strijd, om deel te worden van het Lichaam van Christus, en om zo een voorbeeld voor anderen te zijn in liefde, vrede, zachtmoedigheid, voorzichtigheid, noem maar op. Blijf niet aan de kant staan, maar neem de wapens van gerechtigheid op en laat je voeden door Christus zelf in het Allerheiligst Sacrament, die het levende Brood is, het echte voedsel voor onderweg. En neem dat Roomsche Theater dan maar een beetje voor lief.
  7. Robert Frans

    Waarom verbannen uit het paradijs?

    Geen van beiden. De reden staat evenals in Genesis: En Jahwe God zei: `Nu de mens in de kennis van goed en kwaad als een van Ons is geworden, wil Ik voorkomen dat hij nog plukt van de boom van het leven; door daarvan te eten, zou hij eeuwig blijven leven!' -Genesis 3, 22; WV75 Kennis en onsterfelijkheid waren volgens de culturen destijds de voornaamste eigenschappen van God. Daar de mens de kennis al tot zich had genomen, wilde God voorkomen dat ze ook nog de onsterfelijkheid zou verwerven en zo goddelijk zou worden. Natuurlijk ontvangen we alsnog eeuwig leven door het Offer van Christus, maar dat gebeurt dan wel op Góds initiatief, zodat Hij ons rustig kan vormen, reinigen van alle neigingen tot het kwaad en zo klaar kan maken voor het goddelijk leven in Hem. Wij kunnen namelijk niet zomaar goddelijk worden, omdat wij een totaal verkeerd beeld hebben van goddelijkheid, namelijk gebaseerd op macht en triomf en niet op liefde en nederigheid en omdat onze geesten daardoor niet uit zichzelf toegerust zijn om het werkelijke leven in Christus aan te kunnen. We hebben daarvoor zijn hulp en genade nodig, wij moeten daarvoor zelfs aan onze oude mens sterven. Nu al, met die te vroeg ontvangen kennis, hebben we veel ellende, destructie, oordeel en kwaad gezaaid, hebben we veel meer macht verworven dan waar we verstandig mee kunnen omgaan en is zelfs de navolging van Christus een bittere strijd tegen het kwaad. Laat staan als we onvoorbereid ook nog het eeuwig leven zouden ontvangen...
  8. Robert Frans

    Offeren

    God offert zichzelf aan de mens inderdaad. De mens kan niet God worden om zo naast Hem te staan, dus werd God mens en trekt vervolgens de mens op tot het goddelijke. Zo doet Hij de afstand die de mens tussen Hem en zichzelf had geschapen volledig teniet. Blijkbaar had Hij het ervoor over, dat we door onze vrije wil de mogelijkheid kregen om kwaad te doen. Blijkbaar is de prijs om zonder vrije wil te kunnen leven veel hoger dan de prijs die we nu voor onze vrije wil betalen. Precies. We zijn het dierlijke ontstegen, waardoor we de mogelijkheid kregen om God lief te hebben, maar ook om Hem te haten. Om de wereld te beheren, maar haar ook te verwoesten. Om onvoorstelbaar veel kennis op te doen ten goede, maar ook ten kwade.
  9. Robert Frans

    Offeren

    God heeft geen offers nodig om onze zonden te vergeven. Het Offer van Christus gaat veel dieper dan enkel het wegnemen van schuld; het is de totale verzoening tussen God en mens, het beslechten van de eindeloze afstand die de mens gecreëerd had tussen haar en God, het is de vereniging tussen hemel en aarde. Het Offer bekrachtigd zo elk sacrament dat de Kerk toedient, elk offer van gebed, versterving of naastenliefde dat wij Hem brengen, elk lijden dat we aan Hem opdragen, elke handeling van goede wil die wij voor God deden zonder dat we het wisten en alles wat wij in dankbaarheid en vertrouwen van Hem aanvaarden. Alles wat God voor ons doet, van vergeving tot loutering, van redding tot verheerlijking, vindt haar kern in het Offer van Christus, ook als Hij mensen redt die nog nooit van Christus gehoord hadden, of die zelfs in de tijd vóór Christus leefden. Het Offer is immers eeuwig en altijd. Er is niets wat Hij doet buiten het Offer om, toen en nu, en er is geen zegening die Hij ons schenkt zonder het levengevend Kruis.
  10. Robert Frans

    Offeren

    Abram vroeg: `Jahwe, mijn Heer, hoe kan ik weten dat ik het inderdaad zal krijgen?' Hij zei tot hem: `Haal een driejarige koe, een driejarige bok, een driejarige ram, een tortel en een jonge duif.' Hij haalde dit alles, sneed de dieren middendoor, en legde de stukken tegenover elkaar; alleen de vogels sneed hij niet door. [...] Toen de zon was ondergegaan, en het helemaal donker was geworden, zag Abram een rokende oven en een vurige fakkel, die tussen de stukken door gingen. -Genesis 15, 8-10.17; WV75 Hierin lees ik dat hij de stukken tegenover elkaar legt en alleen de vogels niet doorsnijdt. De stukken behelsen zodoende dus de zes dierenhelften en de twee vogels. Je krijgt dan dus: Koehelft - koehelft Bokhelft - bokhelft Ramhelft - ramhelft Tortel - duif Er staat dan ook niet dat hij de vogels weer liet wegvliegen, iets wat bij het omschrijven van zo'n ritueel zeker dan gedaan zou zijn. Dat zou immers een van de handelingen zijn die Abram verrichte en ongetwijfeld dan een belangrijke betekenis hebben.
  11. Robert Frans

    Offeren

    Wat bedoel je met dat ze geen rol spelen? In het (oude) ritueel worden ze volgens Genesis 15 gewoon als stukken vlees tegenover elkaar gelegd, net als de twee stukken koe, geit en ram. Er staat ook nergens verder dat de vogels verdwenen zijn; als in vers 17 de rokende fakkel tussen de stukken doorgaat, dan is daarmee niet gezegd dat de vogels er niet meer zouden zijn. Ze worden gewoon als twee stukken beschouwd. Het was in die zeer vroege tijd en cultuur een gewoonte om bij het sluiten van een verbond op die wijze verschillende helften van verschillende soorten dieren, of dus hele vogels, tegenover elkaar te leggen, waarna de twee partijen tussen de stukken door liepen. De betekenis daarvan was dat hen hetzelfde als die dieren mochten overkomen, zouden zij het verbond breken. Het enige verschil in Genesis 15 is dat daar alleen God zélf, gesymboliseerd door de brandende fakkel, tussen de dieren doorloopt. Het verbond wordt dus eenzijdig door God met Abraham gesloten, omdat het een belofte is die enkel van Hemzelf uitgaat, en alleen Hijzélf hoeft aan het verbond gehouden te worden.
  12. Robert Frans

    Kinderen neutraal opvoeden

    Het was enkel een constatering van mij. Mijns inziens moeten ouders geheel vrij zijn om hun kinderen naar hun eigen levensovertuiging op te voeden, of deze nu theïstisch of atheïstisch is, doch natuurlijk wel binnen de kaders van de Nederlandse wet. Ik ook, maar ik zie daarin ook en vooral een belangrijke rol voor het onderwijs. Maar een kind moet wel al een zekere ontwikkeling hebben meegemaakt om gebruik te kunnen maken van die door jou genoemde gereedschappen. En tot die tijd is een alreeds gelegd fundament voor het kind dus wel van belang. Het is altijd goed om je normen en waarden vanuit de rede te beredeneren. Maar dat je iemand ook prima atheïstisch kan opvoeden, betekent natuurlijk niet dat je dat daarom ook zou moeten. Een opvoeding zonder theïsme is natuurlijk net zo min neutraal. Dan moet je dat ook niet doen. Als ik kinderen zou hebben, dan zou ik ze echter wel ten volle katholiek opvoeden. Maar ze uiteindelijk wel de vrije keuze geven, zodra ze redelijkerwijs de mogelijkheid hebben ontwikkeld om daar goed over na te denken. Sta me toe dit als aanvulling te zien op mijn schrijven daarover. Waarbij ook atheïstische ouders weer met natuurlijke gevolgen kunnen dreigen als hun kind niet voldoende in de pas zou lopen. Dergelijke dreigementen, bovennatuurlijk of niet, geven altijd veel impact in het leven van een kind. Dat is inderdaad niet zorgvuldig geformuleerd van mij. Ik doelde daarmee op dit gedeelte van mijn schrijven: 'Ik zie dan ook geen verschil tussen beide soorten levensbeschouwingen als het gaat om opvoeding, aannames en vanzelfsprekendheden die voor het kind gecreëerd worden. Dat is nu eenmaal onvermijdelijk en mijns inziens ook niet intrinsiek verkeerd.' Uiteraard wijs ik indoctrinatie, dwang en misstanden samen met jou af. Iemand opvoeden in jouw levensovertuiging is heel natuurlijk en logisch, ook als je in God gelooft, maar uiteindelijk zal je kind de eigen keuzes en de eigen weg daarin moeten kunnen gaan.
  13. Robert Frans

    Kinderen neutraal opvoeden

    Dat ligt heel erg aan je beeld van God en je geloofstraditie. In het jodendom is de openlijke discussie over én met God bijvoorbeeld heel gewoon. En ook in veel kerken en kerkgemeenschap wordt er zowel openlijk als innerlijk gediscussieerd of getwijfeld over de goddelijke voorzienigheid. Binnen elke theïstische levensbeschouwingen heb je verschillende stromingen die op verschillende wijzen omgaan met inhoudelijke kritiek en twijfels. Maar het is wel waar dat een kind dan (mogelijk) opgroeit met een zekere vanzelfsprekendheid omtrent het bestaan van God. Maar dat geldt ook weer bij kinderen die van jongs af aan te horen krijgen dat er géén God is, terwijl dat natuurlijk net zo goed een onbewezen aanname is. Ook voor hen wordt dat vanzelfsprekend, zéker als religie thuis zeer wordt bekritiseerd. Uiteindelijk gaan kinderen echter toch wel hun eigen weg en zullen ze zelf in hun ontwikkeling ervoor kiezen de levensbeschouwing van hun ouders (deels) over te nemen of juist niet. Niet zozeer ideeën blijken daarin altijd leidraad te zijn, maar vooral ook de sfeer en openheid van de sociale kringen waarin het kind opgroeit. Tot die tijd hebben ze echter wel vaste normen en waarden nodig, is het onvermijdelijk dat ze in een bepaalde levensbeschouwing opgroeien en diens normen en waarden (deels) eigen maken. Je kunt niet van een jong kind verwachten dat het al een gefundamendeerde keuze kan maken tussen de uiteenlopende theïstische en atheïstische levensbeschouwingen en culturen wereldwijd. Dat moet groeien, dat moet zich ontwikkelen en daar is die 'voorsprong' voor nodig die ouders geven door het kind voor nu de benodigde vastheid en zekerheid te geven. Het dreigt alleen fout te gaan als ouders hun kind afstoten als deze naar een andere levensbeschouwing neigt, ook als het ondertussen wel gewoon diens ouders gehoorzaamd. Als het kind opgroeit in een besloten gemeenschap en dreigt diens sociale kringen kwijt te raken als het anders gaat denken en (niet-)geloven. Of als het kind niet voldoende leert zich waar gewenst aan te passen aan de samenleving buiten die sociale kringen. Maar dat kom je eigenlijk in alle levensbeschouwingen tegen, óók atheïstische. Indoctrinatie, dwang en dat soort misstanden zijn (helaas) niet uitsluitend het domein van theïstische levensbeschouwingen en ik zie dan ook geen verschil tussen beide soorten levensbeschouwingen als het gaat om opvoeding, aannames en vanzelfsprekendheden die voor het kind gecreëerd worden. Dat is nu eenmaal onvermijdelijk en mijns inziens ook niet intrinsiek verkeerd.
  14. Robert Frans

    Kinderen neutraal opvoeden

    Mjah, daar zijn echt wel nuances in te vinden. In de meeste, met name grote, traditionelere kerken (RKK, PKN) zegt men niet per se 'geloof of gij zult branden,' maar meer 'geef handen en voeten aan je geloof, volg daarin je geweten, laat deze vormen door Schrift en of Kerk en vind zo het geluk hier en hiernamaals.' Daarbij zijn er natuurlijk ook niet-gelovigen met sterke ideeën over mens en wereld, die ook best als dwingend ervaren kunnen worden. Dat betekent natuurlijk zeker niet dat zij direct hun kinderen daarmee indoctrineren, maar dat kan wel gebeuren. En ook zonder indoctrinatie kan het voor zo'n kind echter dan best een drempel zijn om bijvoorbeeld eens een kerkdienst te bezoeken, of eens een koran door te lezen.
  15. Robert Frans

    Ordained priesthood

    Klopt, maar de katholieken zijn wel verenigd in één kerk, één geloofsgemeenschap. Binnen die gemeenschap is veel variëteit aan geloofsovertuigingen en devoties mogelijk en ook veel discussies daarover. Maar het is wel één Kerk en het maakt veel verschil of je binnen een kerk je geloof belijdt of helemaal op jezelf. Misschien zie jij dat verschil niet, wat prima is, maar de meeste gelovigen zien dat verschil wel degelijk. De katholieke Kerk kent geen contributie, maar vraagt wel om een vrijwillige bijdrage aan het parochiële leven. Iets wat ook niet meer dan normaal is en wat elke vereniging of organisatie vraagt of verplicht stelt. En dat jij 'feitelijk' geen verschil ziet of ervaart tussen binnen de Kerk je geloof belijden of op jezelf, betekent natuurlijk niet dat dat verschil er daarom niet zou zijn. Laat staan dat je daarmee een feit zou weergeven.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid