Spring naar bijdragen

Robert Frans

Members
  • Aantal bijdragen

    25321
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Robert Frans

  • Rang
    Credible Leviathan
  • Verjaardag 10/18/1981

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Religie
    Katholiek
  • Interesse
    Liturgie en traditie, spiritualiteit, filosofie, de schepping, het mysterie

Recente profielbezoeken

3418 profielweergaven
  1. Robert Frans

    Genesis 2:17

    Binnen het katholicisme wordt daar echter niet vanuit gegaan, zo had ik begrepen. De mens was bestemd om hier op aarde in volmaakte verbondenheid met God samen te werken aan de schepping, om daarna op hoge leeftijd als vanzelfsprekend door de dood in de hemel opgenomen te worden. Zo zou de mens talrijk worden, zich verspreiden over de aarde en zich in alle rust en vrijheid ontwikkelen, in harmonie met de schepping en vertrouwend op Gods wijsheid en voorzienigheid. Heel anders dus dan nu, waar haar ontwikkeling door het veel te hoge tempo enorm veel onherstelbare schade, uitputting van natuurlijke bronnen en verschrikkelijk veel lijden veroorzaakt, ook aan zichzelf. Het eeuwig leven bestaat ten eerste uit het leven in God; daarom kunnen we ook nu zeggen dat christenen het eeuwig leven alreeds hebben ontvangen, al sterven zij dan nog lichamelijk. Een mens is pas dood als hij God de rug toekeert. De lichamelijke dood werd een vijand door de zonde en niet uit zichzelf, omdat door de erfzonde de mogelijkheid is ontstaan dat een mens sterft zonder verbondenheid met God en daardoor dus niet met Hem in de hemel verder leeft. Voor een christen hoeft de dood echter dus geen vijand te zijn, want hij brengt hem naar God als hij God en zijn naasten blijft liefhebben en zich door Hem laat vormen en onderwijzen in de weg die voor hem ligt.
  2. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    Nee dus, dat doe ik niet, tenzij iemand mij daadwerkelijk aangeeft dat hij/zij het een belediging vindt dat ik zeg dat alle mensen zondaars zijn. Dan zal ik met diegene daarover in gesprek kunnen gaan, uitleggen wat ik daarmee bedoel en over het algemeen de onrust wel weer wegnemen. Daarbij is het sowieso goed om luchtige opmerkingen niet te serieus te nemen, om wel de lucht een beetje erin te houden. Anders wordt het allemaal zo zwaarmoedig en humorloos. Ik weet dat het tegenwoordig een beetje bon ton is om elke niet te positief klinkende opmerking meteen als belediging op te vatten, maar ik doe daar niet aan mee. Algemene generalisaties over de mensheid hoeven niet beledigend of ophemelend te zijn, maar kunnen ook gewoon constateringen zijn vanuit een bepaalde visie op de mensheid, waarmee je wel of niet aan de slag kan. En als je het daar niet mee eens bent, dan is dat ook prima. Maar dan hoeft het geen belediging te zijn, maar gewoon iets wat jij (heel) anders ziet. Het lijkt mij gewoon niet juist om andere visies op de mensheid meteen als beledigend of als ophemelend te zien. Ze kunnen juist of onjuist zijn, dat zeker, en daar kun je dan over discussieren aan de hand van argumenten, maar meer ook niet. Mijns inziens is het het beste om enkel hetgeen als belediging te zien, wat iemand tegen of over jou persoonlijk zegt met de expliciete bedoeling jou pijn te doen of te grieven.
  3. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    De dogma's en instellingen vormen 'slechts' als het ware de botten van het Lichaam dat de Kerk is. Zij staan niet op zichzelf, maar hebben als doel om Christus tegenwoordig te stellen op aarde en zijn Leer door te geven. Ook jij zult dingen geloven over Hem waarvan je gelooft dat die altijd en voor eeuwig waar zijn. Maar die vaste leerstellingen staan jouw geloofsbeleving toch ook niet in de weg, maar versterken en verdiepen haar juist. Christus laat ons nu eenmaal niet geheel in het ongewisse. Een taal kent ook vele spellings- en grammaticaregels, maar dat weerhoudt niemand ervan ermee de mooiste verhalen, gedichten en liederen te schrijven, of de meest fascinerende ontdekkingen op te tekenen. Sterker nog, die spelling en grammatica maken dat überhaupt mogelijk. En elke sport kent vele spelregels waar alle spelers zich aan moeten houden, maar die beperken het spel ook niet, integendeel. Door de spelregels kunnen ze juist het spel de diepgang, uitdaging en schoonheid geven waar men naar zoekt in de sport.
  4. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    Omdat Hij en de Vader volmaakt één zijn, samen met de heilige Geest. Ligt eraan in hoeverre die ervaring klopt met de feiten. Soms kan iemands ervaring wel degelijk het meest waar zijn en soms ook niet. Het is niet zo dat een ervaring per se nietszeggend is als het gaat om waarheid. De Waarheid laat zich enkel in het totaal kennen, in het gehele verhaal. Ervaringen, argumenten, verhalen, noem maar op, dragen allen bij tot het steeds meer verstaan van Gods liefde en barmhartigheid en tot de essentie van het kwaad. Of het een belediging is of niet, laat ik aan de ander over. Maar dat alle mensen zondaars zijn en Christus' redding nodig hebben, is wel een christelijke leerstelling die gewoon verkondigd kan en mijns inziens ook moet worden. Of je het daar nu mee eens bent of niet. Er is nu eenmaal veel kwaad in de wereld en dat moet wel benoemd kunnen worden, los van of je daarvoor christelijke woorden gebruikt of niet. Het kwaad in de mens ontkennen is mijns inziens kwalijker dan zeggen dat mensen zondaars zijn. Het laatste kan misschien beledigend overkomen voor hen die dat (bij zichzelf) niet zo ervaren, maar het eerste kan nog veel meer ellende opleveren. Laat het nu maar aan mijzelf over om te bepalen of ik wel of niet met iemand kan optrekken. Als ik enkel met zondeloze mensen zou kunnen omgaan, dan zou ik wel érg beperkt zijn in mijn contacten. Maar tot nu toe heb ik nooit problemen gehad met dat gegeven en zijn verreweg de meeste mensen wel degelijk van goede wil. En probeer ik dat natuurlijk ook te zijn. Niemand is volmaakt, ikzelf ook niet, dus dat zet ons allen in hetzelfde schuitje en zou ons allen nederig en vergevingsgezind jegens elkaar moeten maken. Jouw en andermans zondigheid beseffen kan dus ook juist opening geven tot hulpvaardigheid en begrip en tot het niet willen oordelen over elkaar. Het is dus maar net hoe je het bekijkt of wil bekijken en de ene mens zal daar anders in staan dan de andere. Zondig zijn betekent dan ook niet dat je enkel kwaad doet of wil doen, maar het betekent allereerst dat het contact met God door onze zelfgerichtheid niet meer vanzelfsprekend is. Dat ieder mens goed geschapen is en meestal ook van goede wil is, maar wel kwade, egocentrische neigingen heeft. En de ene mens zal daar meer aan toegeven aan de andere. Het woord zonde of zondaar is niet bedoeld om te beledigen, maar om enerzijds de realiteit van het kwaad te omschrijven dat in ieder mens huist en anderzijds op te roepen je niet langer door dat kwaad te laten leiden, maar je steeds meer te richten op liefde en mededogen. Om zo uiteindelijk je echte bestemming als mens te bereiken: de vereniging met God, met elkaar en met de schepping.
  5. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    Met name op mystiek niveau zijn er veel diepe overeenkomsten inderdaad, hoewel vaak in de verschillende levensbeschouwingen natuurlijk heel anders verwoordt. Het voornaamste verschil is christologisch van aard: het christendom leert dat Jezus zelf de bron van de mystiek is en dus niet enkel een leraar. En dat de waarheid niet enkel een set dogma's en verhalen is, maar een Persoon, namelijk Christus zelf. Maar voor een buitenstaander zullen die verschillen voornamelijk theoretisch overkomen inderdaad. Net zoals voor een niet-wijnkenner de verschillende wijnen erg op elkaar zullen lijken, maar de deskundige wijnproever wel degelijk veel verschillen proeft in zelfs de vele soorten rode wijn. Wat de buitenstaander ervaart en wat de 'insider' ervaart zijn dus wel twee verschillende dingen en het is altijd goed om je dat te realiseren als je een 'insider' ergens op wil aanspreken vanuit je eigen ervaringen. Ik claim niets anders dan proberen uit te leggen wat het katholicisme gelooft. En die waarheid heb ik niet in bezit, maar wordt door de katholieke Kerk verkondigt en bewaart. Ik sluit er enkel grotendeels op aan, omdat ik nu eenmaal voornamelijk katholiek geloof. Dat ieder mens zondigt, ofwel geneigd is tot het kwaad, is een algemene leerstelling binnen het christendom. Dat betekent niet dat iemand daardoor niet van goede wil zou zijn, of zelfs kwaadaardig, maar wel dat een ieder wordt opgeroepen zich te bekeren en (nog meer) de weg van liefde en mededogen te gaan. Daarbij bedoelde ik het, getuige de smiley, vooral als luchtige opmerking en ik denk dat Zendeling dat wel begrepen heeft. Zo niet, dan is dat bij deze alsnog rechtgezet. Ik heb daar helemaal geen problemen mee, net zoals jij ongetwijfeld ook geen problemen zult hebben met andersdenkenden. Met ieder mens die van goede wil is zal ik prima op kunnen trekken. Maar op een forum als deze zijn we vrij om met elkaar daarover van gedachten te wisselen en op respectvolle wijze elkaar te proberen uit te dagen het denken op een ander spoor te denken. En van die vrijheid maak ik graag gebruik, ook al post ik hier dan niet meer zo vaak.
  6. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    En dat is nu juist de kwestie. Veel van zulke new agers (sta me toe jouw term hierin te gebruiken) menen dat de waarheid relatief is en dat ieder een eigen waarheid kan hebben. Maar dat werkt dus niet zo, want dat levert een religie op die niet erg beklijft en van losse, niet met elkaar verbonden devoties aan elkaar hangt. De grote mystieke stromingen, van het katholicisme tot het boeddhisme, kennen daarom een uitgebreid stelsel van allegorieën, metaforen, verhalen, leerstellingen, geboden, morele stelsels en riten die tezamen één groot verhaal vormen. Je kunt het vergelijken met het spreken van talen. Je kunt natuurlijk uit elke taal een paar woorden halen die je mooi vindt, je eigen grammaticale regels ervoor willen maken en zo een potpourri aan talen willen spreken. Alleen dan zal niemand je echt verstaan en zullen de sprekers van al die talen het hoofd schudden, omdat je hun woorden onvermijdelijk totaal uit de context haalt. Om je echt ten volle te kunnen uitdrukken, zul je echt ten volle de taal moeten spreken, met in achtneming van alle taalregels die daarbij horen. En zul je het woordenboek bij een taal erbij moeten halen om te achterhalen wat de woorden voor degenen die de taal spreken over het algemeen betekenen. Welke taal dan het meest geschikt is? Logischerwijs de taal waarin je alles wat je wil verwoorden het meest nauwkeurig, consistent en diepgaand kunt verwoorden, waarin de waarheid die je kent ook door anderen daadwerkelijk gekend kan worden. Dat is ook de 'functie' van het katholicisme, waarbij ze niet alleen woorden gebruikt, maar ook verhalen, rituelen, gezangen, gebeden en mystieke paradoxen, om zo het mysterie van Gods liefde en werkelijke tegenwoordigheid toch in aardse elementen tastbaar te maken, ofwel de diepgaande religieuze ervaringen die vele heiligen in de geschiedenis hebben opgedaan te ordenen en toegankelijk te maken voor volgende generaties potentiële heiligen. Met de sacramenten als de meest directe aanrakingen tussen het goddelijke en het natuurlijke, tussen God en de mens. Klopt. Binnen het katholicisme kennen we dan ook verschillende niveau's van mystiek en de daarbij horende meester-leerlingrelaties. Voor de gemiddelde gelovige is er de biechtvader, dus de pastoor van de eigen parochie, die kan helpen in het leven vanuit gebed, sacramenten en naastenliefde. De priester op zijn beurt, evenals de diaken en de bisschop, heeft weer een spirituaal, die hem wat diepgaander geestelijk begeleidt in zijn roeping. De monnik of moniaal heeft de abt of de moeder-overste, die de kloosterlingen de monastieke weg wijst en waaraan ze over het algemeen ook gehoorzaamheid schuldig zijn, zoals een scholier een leraar. Dat is ook de reden waarom we gehoorzamen en ons verbinden met de Kerk, juist om vanuit die meester-leerling-relatie de weg van de goddelijke vereniging te gaan. Een weg waarin Christus ons heel nabij is geworden door één van ons te worden, zodat wij uiteindelijk één in Hem kunnen worden en zo het volle zowel menselijke als goddelijke leven kunnen ontvangen. Vergelijk het met een strandwandeling: prachtig en zeer zinvol om te doen, zodra het weer kan natuurlijk. Maar om de weg te weten en niet te verdwalen, heb je een atlas nodig en een gids die je helpt de atlas te lezen en de weg samen met hem te gaan, vooral als alleen de gids weet waar de bestemming precies ligt. Want zo'n atlas is, hoe saai en droog het misschien er ook uit kan zien vergeleken met wat je zelf ervaart op het strand, niets anders dan de systematisering van duizenden 'strand-ervaringen' en ook nog veel andere reiservaringen wereldwijd, die ervoor zorgt dat jij geen onnodige gevaren tegenkomt tijdens je reis en weet hoe je wanneer moet lopen om uiteindelijk bij je bestemming te komen. Misschien is dat ook wel zo omdat het niet de bedoeling is om zijn leringen zo in stukjes te willen hakken? Misschien kan hij dat niet, omdat Jezus geen critici zoekt, maar leerlingen? Die net als Maria, de zus van Marta, aan zijn voeten willen zitten en gewoon rustig willen luisteren naar wat Hij te zeggen heeft? Het is iets wat je vaker hoort, dat Jezus' leer al vrijwel vanaf het begin van het christendom zou zijn verwaterd tot verminkt. Maar dat betekent ofwel dat níémand zijn leer zou kunnen kennen en daarnaar zoeken dus geen zin heeft, ofwel dat er toch een (verborgen) gemeenschap wél zijn leer kent en heeft doorgegeven, waardoor zijn leer dus níét is verwaterd of verminkt. En we gehouden zijn die gemeenschap te gehoorzamen, zonder eigen knip- en plakwerk nodig te hebben. Ook jij bent, zo ik begrijp, druk bezig met het reconstrueren van wat volgens jou de oorspronkelijke leer van Jezus zou zijn. Ongetwijfeld een nobel streven, want van Jezus willen we immers alles leren, maar uiteindelijk kom je dan toch uit op je eigen persoonlijke ideeën, daar de door jou vaak aangehaalde bronnen niet (meer) bestaan en dus nooit (volledig) gereconstrueerd kunnen worden. Dus zegt hetgeen je schrijft uiteindelijk, alle goede bedoelingen te spijt, meer iets over jouzelf dan over Jezus. En ongetwijfeld heb je veel interessante ervaringen opgedaan in het leven waar wij van kunnen leren, maar als ik Jezus wil leren kennen, dan wil ik toch van Hem alleen leren. Christus leeft, ook vandaag de dag. Hij wil niets liever dan jou omhelzen, liefhebben, ten volle in zijn Leven laten delen en jou de Weg wijzen die Hijzelf is. Alleen in Hem zul je de waarheid vinden, zoeter dan honing en zuiverder dan goud, omdat Hij de Waarheid ís. Alleen in Hem zul je antwoorden vinden, zullen je verlangens vervuld worden en zul je ontdekken wat het is om ten volle mens te zijn en wat het betekent om ten volle lief te hebben. Hij nodigt je uit om Hem volledig te vertrouwen, je volledig aan Hem over te geven en deel uit te maken van zijn gemeenschap. Een gemeenschap vol zondaars, dat zeker, dus jij en ik passen daar prima bij. Want juist voor ons zondaars is er hoop, als wij ons (dagelijks!) bekeren, onze zonden berouwen, ons kruis opnemen en zo ons met God verzoenen. Maar ook een gemeenschap van hoop, van liefde, van barmhartigheid. En die liefde wordt al eeuwenlang verkondigd en door vele heiligen, groot en klein, ten volle beleefd. Soms heel monastiek, soms heel alledaags, want voor elke gelovige ligt er een passende roeping klaar om samen met Christus te volgen en zo de weg van de mystiek, de vereniging met God te gaan. Dus ook voor jou.
  7. Robert Frans

    Bruid van Christus = Lichaam van Christus?

    Traditioneel onderscheiden wij de strijdende Kerk op aarde, de lijdende Kerk in het vagevuur en de zegevierende Kerk in de hemel. Zij die niet in het vagevuur geloven, houden dus nog altijd de twee andere kerken over. Hoewel de Kerk natuurlijk in Christus volmaakt één is, daar zowel de gelovigen op aarde als in de hemel in Hem met elkaar verbonden zijn, zal die eenheid uiteindelijk ook volop zichtbaar en onweerstaanbaar worden bij de wederkomst, als heel de hemel en heel de aarde één worden en ook onze lichamen definitief verlost worden van de vergankelijkheid en de gevolgen van de erfzonde. Nu alreeds in de eucharistie mogen wij het onderpand daarvan ontvangen, als wij Christus met heel zijn Lichaam en Geest, heel zijn Wezen mogen ontvangen en zo tijdens de mis hemel en aarde al even één zijn, hoewel dan nog grotendeels in het verborgene, onder de gedaanten van brood en wijn. In Openbaringen wordt op apocalyptische, mystieke wijze zowel de lijdende, de strijdende als de zegevierende Kerk afgebeeld, gebruikmakend van vooral zeer complexe, oudtestamentische symboliek. Zij gaat over zowel het heden als over de toekomst, daar de visioenen niet altijd chronologisch opgetekend zijn, maar vooral thematisch, en ze ook bepaalde gebeurtenissen steeds herhalen. Er zit een vrij consistente, doch complexe structuur in van steeds drie keer drie herhalingen, waarin zo de strijd tegen het kwaad, beginnende bij het Offer van het Lam, daarna de zich langzaam ontvouwende openbaring van God zelf en uiteindelijk de definitieve overwinning van de zegevierende gelovigen worden afgeschilderd. Ook Christus zelf, zoals je zelf al refereert, gebruikt graag het beeld van de bruiloft als Hij over het Rijk Gods spreekt, met Hemzelf als Bruidegom, de Kerk als zijn Bruid en de kinderen die delen in haar geheimen en zo deel van de Kerk worden. In Openbaringen 12 wordt de Kerk zelfs vereenzelvigd met de heilige Maagd Maria, de verborgen Vrouwe, die het Kind voortbrengt en beschermt tegen alle onheil, terwijl haar kinderen strijden tegen de oude draak. En dat gevecht duurt door tot op de dag van vandaag.
  8. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    Dat zal nog moeten blijken in zijn verdere ontwikkeling. Niet zelden zijn het meest dogmatisch zij die beweren niet dogmatisch te zijn. Op mij komt dat altijd over als iemand die principiëel wil hongeren naar voedsel en daartoe de honger zelf verheerlijkt. Maar de mens is niet enkel op aarde om vragen te stellen, maar ook om antwoorden te vinden, om gevoed te worden met de Waarheid. Net zoals de mens niet op aarde is om honger te lijden. Twijfel is geen deugd op zichzelf, maar enkel een middel om je gedachten te rijpen en te richten op het goede, op de Bron van wijsheid en inzicht. Om jezelf, je ideeën en je omgeving kritisch te beschouwen en die beschouwing te laten uitmonden in goede, vruchtbare voornemens en verhelderende inzichten. Zonder dat uitgangspunt is twijfel een lusteloze, zinloze bezigheid die afhoudt van God zelf en van het volle, rijke leven in Hem. Ongebondenheid is daarbij een illusie. Zoals Gerard Reve al heel mooi gezegd heeft: Ik moet u zeggen dat ik eigenlijk niet voor of tegen de vrije liefde kan zijn, omdat de vrije liefde niet bestaat. Het wezen van de liefde is, dat zij niet vrij is, en dat zij zich gevangen en gebonden geeft, en dat zij offer is, en dat zij dient. Geen mens is een eiland op zichzelf, we zijn allemaal diepgaand met elkaar én met de schepping verbonden. Alleen de zonde, het kwaad brengt verdeeldheid, maar de liefde bindt samen en maakt één. Daarom wordt vrijwel elke levensbeschouwing ook in gemeenschap beleden en bloeien samenlevingen op daar waar ze door hechte, gezonde gemeenschappen bijeengehouden wordt. Zelfs de meest ascetische kluizenaar is nog altijd verbonden met de Kerk en met de mensheid in het algemeen, door het gebed, de sacramenten en niet zelden ook door de naastenliefde, als hij of zij mensen helpt die met hun vragen en noden bij hem of haar aankloppen. Die vaak in de aard nog zeer dogmatisch is ook, alleen vaak wel veel subtieler en individueler dan de klassieke, dogmatische levensbeschouwingen, zodanig dat de belijders ervan het niet willen of kunnen erkennen. Maar uiteindelijk heb je voedsel nodig, kun je niet eeuwig blijven hongeren. Uiteindelijk zijn je verlangens er om vervuld te worden en dat kan alleen door God zelf. Alleen hetgeen je aan God geeft of overgeeft, kan vervuld, vervolmaakt en zo weer door jou ontvangen worden. En als Hij mensen iets onthoudt, dan is dat nooit omwille van de onthouding, maar enkel om ze uit te nodigen zich weer als eerste op Hem te richten. Niet de onthouding is dan het doel, maar de liefde tot God en zo ook tot je naasten.
  9. Robert Frans

    Moeten we bang zijn van het Coronavirus?

    Nee, dat is het eigenlijk niet. Een bacterie is namelijk een levend organisme en een virus is dat niet. Een virus is niet méér dan een minuscuul klein deeltje erfelijk materiaal, omhuld door eiwit. Ze planten zich ook niet zelfstandig voort, zoals bacteriën wel doen, maar vermenigvuldigen zich door het infecteren van gezonde cellen . Ook hebben ze geen eigen stofwisseling.
  10. Robert Frans

    Bruid van Christus = Lichaam van Christus?

    De Bruid van Christus en het Lichaam van Christus zijn twee mystieke beelden die inderdaad betrekking hebben op de Kerk, die alle rassen, stammen, talen en grenzen overstijgt. Of je nu jood bent of heiden, iedereen kan door bekering en doopsel toetreden tot de Kerk en zo tot de volmaakte gemeenschap met Christus. Als Bruid is zij Christus' grote geliefde, die Hij door het kruisoffer ten huwelijk gevraagd heeft en waarop zij door zichzelf aan Hem toe te wijden 'ja' heeft gezegd. Als gelovigen delen wij zo heel direct in die huwelijksband en mogen wij zo gemeenschap hebben met Christus, onze Bruidegom. Als Lichaam van Christus is zij het instrument waarmee Christus ons onderwijst, vergeeft, reinigt, zalft, geneest, aan Hem wijdt, zegent en met ons strijdt tegen het kwaad. Hiermee wordt de diepe verbondenheid tussen Christus en zijn Kerk nogmaals benadrukt, waarbij ieder van ons een 'cel' van het Lichaam is. In de eucharistie komen deze twee beelden dan ook op bijzondere wijze samen: als Bruid heeft zij gemeenschap met haar Bruidegom, als Lichaam stelt zij het Offer van Christus tegenwoordig. Sommigen vragen zich misschien af hoe de Kerk dan zowel Christus' Bruid als zijn Lichaam kan zijn. Het eerste antwoord is dat het allereerst twee verschillende beelden zijn, die ieder vanuit een eigen invalshoek de unieke, mystieke relatie tussen Christus en zijn Kerk en zo de gemeenschap der gelovigen duiden. En beelden moet je niet al te licht door elkaar willen halen. Maar in Genesis staat echter geschreven dat een man zich zal hechten aan zijn vrouw en dat die twee één vlees zullen zijn. Twee worden dus één. En dit heeft des te volmaakter betrekking op de liefde tussen Christus en zijn Kerk, daar het huwelijk 'slechts' een voorafbeelding daarvan is. De Kerk en Christus zijn dus één, behoren elkaar geheel toe, bezitten elkaar als het ware en vormen zo één Lichaam, waarvan Christus het Hoofd is. En ja, zij brengen ook nieuw leven voort, ook zij zijn vruchtbaar en talrijk, wat dagelijks worden vele kinderen van Hem uit haar wedergeboren.
  11. Robert Frans

    Cartoonist Tjarko Evenboer gelooft nu in universele mystiek

    Wat hij allemaal zegt klinkt echter behoorlijk katholiek allemaal; ik lees maar weinig in het artikel wat daar tegenstrijdig mee is. Jammer dat hij zijn kijk op het christendom zo heeft laten beïnvloeden door een vrij specifieke en jonge stroming binnen het protestants-evangelische spectrum. Hopelijk vindt hij geluk, liefde, wijsheid en vrede in zijn nieuwe leefwijze en wordt hij er een liefdevoller, zachtmoediger en begripvoller mens van. En kan hij zich waar nodig ook verzoenen met zijn verleden.
  12. Robert Frans

    Het nieuwe groeten, maar hoe?

    Dat lijkt me nogal wiedes, dat is een kwestie van je gezonde verstand gebruiken en ook lichamelijk goed voor jezelf te blijven zorgen. En aanraking hoort daarbij: jonge kinderen die bijvoorbeeld nooit uit affectie worden aangeraakt, krijgen daar echt enorm last van in hun verdere leven. Maar ook als je als volwassene nooit affectief aangeraakt wordt, gaat je dat bepaald niet in de koude kleren zitten. Veel priesters die celibatair leven spreken over 'huidhonger', dus de enorme behoefte aan fysiek (sensueel) contact, die ze grotendeels moeten missen vanwege hun leefwijze. Dat is een serieuze kwestie waar goede, spirituele begeleiding bij nodig is. En toch ook wel degelijk voldoende fysieke aanrakingen jegens elkaar. Net zoals je ook je gezonde verstand moet gebruiken als het gaat om geestelijke zaken. Niet alle spirituele oefeningen zijn per se goed voor je. Het nooit elkaar aanraken kan dus heel nadelig zijn voor zowel je psychische als spirituele je gezondheid, maar ook te heftige, strenge gewetensonderzoeken, te langdurige gebeden die je murw maken, te zware ascese die de geest kan vermorzelen, noem maar op. Niet voor niets werken veel mystieke stromingen, het katholicisme incluis, met geestelijke leidsmannen (of -vrouwen) die onderricht en begeleiding aan de gelovigen geven bij het begaan van de mystieke weg. Zomaar ongeleid daarmee bezig zijn kan gevaarlijk uitpakken voor je welzijn. Je moet dus voor jezelf in het geheel goed zorgen en niet het ene minachten of verwaarlozen ten voordele van het andere. Je hebt beiden nodig en beiden zijn door God geschapen, bezield en geliefd. Het is inderdaad een genadegift, de 'heilige onverschilligheid', waarbij je uit liefde en mededogen (!) voor God en je naaste heel veel, zoniet vrijwel alles kunt verdragen. Omwille van de ander dus, niet omwille van jezelf. Maar die gift kan ook op geestelijk gebied net zo werken. Dat het je niet meer uitmaakt of je je verlicht voelt of niet, of je wel of geen mooie gedachten, ervaringen, herinneringen of inspiratiebronnen hebt. Want je hebt God lief om wie Hij is en je hebt eenmaal de vrije keuze gemaakt Hem trouw te volgen. De navolging van Christus is een strijd, is een sterven aan jezelf ofwel aan alle neigingen tot het kwaad, om uiteindelijk volmaakt en als een nieuw mens in Hem te kunnen leven. Want alles wat je Hem geeft, je leven incluis, krijg je honderdvoudig weer terug. God wil je onafhankelijk maken van gezondheid, welvaart, ervaringen, etc., opdat je enkel in Hem gelukkig wordt en geen enkel kwaad je het geluk en de vrede meer kan afnemen. Maar onafhankelijk maken betekent bij Hem niet dat Hij het je voorgoed afneemt, of dat Hij wil dat je dat alles minacht. Ja, in relatie tot Hem misschien wel, maar je krijgt het daardoor juist ook ten volle van Hem terug. Je ziel en je lichaam worden dan vervolmaakt en volmaakt met elkaar en met God verbonden, simpelweg omdat ze dan op God gericht zijn en niet langer op je eigen egocentrische behoeften. Want liefde wordt pas liefde als zij op God gericht is. Alleen dan kan zij werkelijk tot echte, heilige naastenliefde opbloeien en kan zij heel de mens, lichaam en geest, werkelijk heiligen. Daarom moeten we eerst zijn Rijk zoeken, zodat we dat alles van Hem krijgen. De sacramenten en de schepping zijn daarom niet 'slechts' hulpmiddelen om tot het 'ware geestelijke leven' te komen. Nee, zij vormen het ware geestelijke leven zélf, geheel verbonden met heel het mens-zijn, met zowel de natuur als de bovennatuur, de hemel en de aarde. En zij worden pas vruchtbaar, pas vol van liefde en mededogen, als ze op God gericht zijn. Als de mens bereid is geestelijk en indien nodig ook lichamelijk te sterven om zo in Hem het nieuwe leven te ontvangen. Wie met Christus wandelt, zal dus ofwel geheel sterven en verrijzen, ofwel niet. Die zal zich ofwel geheel aan Hem geven, ofwel niet. Nu of hiernamaals. Christus wil niet enkel jouw ziel hebben, Hij wil jou totaal. En Hij schenkt jou niet enkel zijn Geest, maar ook zijn gehele Lichaam en Bloed.
  13. Robert Frans

    Het nieuwe groeten, maar hoe?

    De eerste alinea was natuurlijk sarcastisch bedoeld. Bij deze dus ook weer opgelost. Ik zelf geloof dat heel de schepping door Gods Geest bezield is en leeft. Ook de sterren, planeten, rotsen en bomen leven, hoewel natuurlijk niet op dezelfde wijze als wij. Maar ook zij ontstaan, brokkelen of sterven af, vormen zich door de tijden heen, noem maar op. Alles wat door God geschapen is draagt iets van zijn goddelijk leven in zich. Dat is wat binnen mijn geloofstraditie immanentie genoemd wordt: heel de schepping is uiting van Gods leven, zonder God zelf te zijn. God bezield de schepping zelfs zodanig, dat Hij ten volle van haar gebruik maakt in onze relatie met Hem. Brood en wijn worden zijn Lichaam en Bloed, met olie zalft en ondersteunt Hij ons, met water reinigt Hij ons van het kwaad, de wierook laat onze gebeden tot Hem opstijgen, de zon en de maan wijzen de tijden aan voor de feesten en Hij vormt heel de gemeenschap van gelovigen heel direct tot zijn geliefde Bruid. Geest en natuur zijn één op een volkomen vanzelfsprekende, maar toch ook heel wonderlijke wijze. Hier is weinig symbolisch te bespeuren; alles wat God verricht en tot ons heil instelt is werkelijkheid. De mens is dus ook geheel bezield van Gods leven, zelfs zodanig dat wij delen in zijn goddelijke, onsterfelijke natuur. En met de mens doel ik op héél de mens, dus zowel zijn lichaam als zijn ziel, zijn natuur en zijn bovennatuur. De mens hééft geen lichaam, maar ís een lichaam. De mens hééft geen ziel, maar ís een ziel. De mens is volstrekt één geschapen en elke breuk tussen God en mens, mens en natuur en mens en mens is uitsluitend door de zonde gekomen. Maar elke breuk kan ook weer worden geheeld. Door Christus heeft God heel de mens, zowel lichaam als ziel, met zich verzoend. Dus ook het lichaam. Daarom kwam Hij als zowel volledig God als volledig Mens op aarde en onderging Hij de volheid van het menselijk leven, tot in het lijden en de dood. Door ons met Hem te verbinden middels het gebed, de sacramenten en de naastenliefde, kunnen we weer geheel in zijn goddelijke en menselijke natuur delen en worden we door Hem weer genezen van het kwaad. Zodat uiteindelijk heel de mens weer verlost is en opgenomen in God. De hemel noemen we een geestestoestand, om zo het mysterie van haar bestaan te proberen te duiden. Maar hoewel dat een mooie term is, doet het waarschijnlijk niet helemaal recht aan hoe vele malen werkelijker de hemel is ten opzichte van de aarde. Naar de hemel gaan is meer als het ontwaken uit een droom en dan pas beseffen dat wat je al die tijd voor werkelijkheid beschouwde, slechts een schim was vergeleken met de échte werkelijkheid van het goddelijk leven. Als deze schepping, deze natuur al zo echt en zo zintuigelijk is, dan de hemel en de bovennatuur des te meer. Als wij hier al zo lichamelijk zijn, dan daar des te meer, op een niveau dat wij hier nog niet kunnen verdragen. Laat staan begrijpen; de sacramenten zijn ons al een mysterie en voor sommigen blijkbaar een aanstoot: hoe kan een zo vermeend geestelijke God zich zo 'verlagen' tot de aardse natuur? Terwijl wij in de verhalen die wijzelf schrijven en de dromen die wij dromen niet anders doen: want is de wereld beschreven in een boek ook niet per definitie bezield met de schrijver ervan? Het is voor ons juist veel gemakkelijker om ons in zo'n wereld te begeven dan voor de personages om in ónze wereld te treden. C.S. Lewis schreef daarover het wereldberoemde boek De Grote Scheiding, waarin hij allegorisch het verschil tussen hemel en hel schildert: de schimmige helbewoners krijgen nog geen grassprietje geplet in de hemel, waardoor ze hun voeten pijnigen als ze er over het voor hen scherpe, puntige gras lopen. Alleen door hun zondige gewoonten op te geven, kunnen zij net zo echt worden en zo als 'Stevige Geesten' het hemelse geluk ten volle genieten. Met bovenstaande in het achterhoofd zul je daarom wel begrijpen waarom het afwijzen van het natuurlijke, tot op het niveau van elkaar aanraken, zo onvoorstelbaar wezensvreemd is binnen het christendom. Ja, natuurlijk willen we onze natuur beheersen vanwege de zonde die ons ook wil verleiden om die eenheid op de ándere wijze te verbreken, namelijk door ons enkel op het lichamelijke te laten richten. En natuurlijk kost dat nogal eens moeite en versterving en zullen er vast gelovigen zijn die daarin te ver gaan. Maar noch het enkel gericht zijn op het lichamelijke, noch het enkel gericht zijn op het geestelijke doet recht aan de volwaardig bezielde schepping die wij zijn. Hoe kunnen we nu het elkaar aanraken, elkaar omhelzen en zoenen afwijzen, als God ons zélf constant aanraakt met zijn schepping en heel in het bijzonder direct door de sacramenten? Hoe kunnen we het lichaam afwijzen, als Christus zelf in het vlees kwam en zo al het vlees heiligde? God wil echter dat béíden in ons worden gevormd naar zijn beeld, dat béíden aan de zonde sterven en het nieuwe leven beginnen in Hem. Want alleen in Hem kunnen al onze verlangens ten volle vervuld worden. God is geest, zo staat er geschreven. Hij is dus geen schim, geen spook, niet slechts een ademtocht. Hij is Geest en het zou mij niets verbazen als blijkt dat de goddelijke Geest vele malen werkelijker en tastbaarder is dan alle schepsels bij elkaar. En dat Hij zich hier op aarde enkel inhoudt omwille van ons, omdat zijn verschijning ons wellicht anders zou verpletteren.
  14. Robert Frans

    Het nieuwe groeten, maar hoe?

    Wat een barbarij inderdaad, dat we elkaar zomaar aanraken, alsof onze lichamen gewoon bij onze natuur horen en gewoon aangeraakt kunnen worden, en geen enge dingen zijn die je zoveel mogelijk moet mijden. Het idee inderdaad, dat je zomaar onbeschaafd een hand zou geven, iemand een troostende arm om de schouder zou slaan, of je geliefde liefdevol zou zoenen. En in deze tijd dat je die dingen misschien wel heel erg zou missen. Als het beschaafd zou zijn om het lichaam zodanig te minachten, dat elke aanraking uit den boze zou zijn en men zelfs blijkbaar moet geloven dat Jezus mensen eigenlijk tegen zijn zin aanraakte en ze wilde leren dat je elkaar moet mijden en dat je enkel met het woord mag communiceren, dan ben ik liever minder beschaafd.
  15. Robert Frans

    Moeten we bang zijn van het Coronavirus?

    Het Offer van Christus houdt nooit op, ook niet als een aantal kerken tijdelijk de mis niet opdragen, alleen al omdat zij inderdaad eenmalig, eeuwig en tijdloos is. Ze wordt alleen niet meer overal tegenwoordiggesteld, dat is alles. Heel naar en ik baal daar ook wel van, maar het is even niet anders. Hoeveel vreugde zal er dan niet zijn als ik eens weer wél eindelijk op zondag naar de kerk kan. Daarbij wordt wel degelijk nog altijd overal de mis opgedragen, alleen niet meer in alle kerken en niet meer met andere mensen erbij. Elke priester kan zelfs desnoods in zijn eentje dagelijks de mis opdragen en vele priesters zullen dat waarschijnlijk ook wel doen, al dan niet gestreamd op internet. En in de kloosters gaan de dagelijkse missen natuurlijk ook gewoon door.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid