Spring naar bijdragen

Robert Frans

Members
  • Aantal bijdragen

    24888
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Robert Frans

  • Rang
    Credible Leviathan
  • Verjaardag 10/18/1981

Profile Information

  • Geslacht
    Man
  • Religie
    Katholiek
  • Interesse
    Liturgie en traditie, spiritualiteit, filosofie, de schepping, het mysterie

Recente profielbezoeken

2740 profielweergaven
  1. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Doelde ook meer op de architectuur en mate van grandeur van beide gebouwen.
  2. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Vind het wel apart, dat jullie toch ook een soort van kloosters hebben. Actieve kloosters weliswaar, zoals wij die natuurlijk ook hebben, maar toch. Besteden deze "Bethelieten" ook veel tijd aan (gezamenlijk) gebed en bijbelstudie? Houden ze een gezamenlijk dagritme aan? Ben daar eigenlijk wel nieuwsgierig naar. Het gebouw ziet er inderdaad uit als een vrij normaal, groot kantoorgebouw, gebouwd in moderne stijl. Een buitenstaander zou er niet aan kunnen afzien dat er een religieuze gemeenschap woont en werkt. Het is bij lange na geen Vaticaanstad natuurlijk, maar dat is vast dan ook niet de bedoeling.
  3. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Uiteraard en een mooie kerk betekent natuurlijk ook weinig als er geen gelovige, levendige gemeenschap resideert. Dat zal elke katholiek wel be-amen. Maar verder is het gewoon een kwestie van smaak. Als een gemeenschap een kerk vol kunst, pracht en praal wil neerzetten, dan is ze daar vrij in om dat te doen. Houdt ze het liever eenvoudig, dan is ze daar óók vrij in. In de Schrift kom je beide vormen van bouwen tegen, van de zeer luisterrijke tempel van Salomo tot de al veel meer sobere tempel van Herodus. Zolang de redenen daartoe maar juist zijn, namelijk uit liefde voor God en zijn Kerk en niet uit machtsvertoon respectievelijk onverschilligheid. Met als mooie vuistregel: wat in je eigen woonhuis mag qua kunst en decoratie, mag des te meer in het huis van God. Binnen het katholicisme heb je dus grofweg twee stromingen hierin, ook als het gaat om het vieren van de liturgie. Kan het voor God nu juist niet mooi en luisterrijk genoeg zijn, of wordt Hij juist gevonden in de verstilde eenvoud? Beelden we in kerk en liturgie de hemel uit, of de innerlijke beschouwing? De huidige paus neigt sterk naar de eenvoudige stroming, maar de Kerk was vooral vóór Vaticanum II vrij barok in haar doen en laten. Buiten het katholicisme vindt je in de oosterse-orthodoxie vrij duidelijk de barokke stroming en in vooral het calvinistische protestantisme weer heel sterk de eenvoudige stroming. Voor beide visies valt veel moois en waars te zeggen, de officiële richtlijnen voor een kerkgebouw schrijven geen specifieke bouwstijl voor, dus het is goed om elkaar daarin vrij te laten.
  4. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Dat komt vanuit een eeuwenoude, mystieke wijsheid, namelijk dat uiterlijke tekenen de innerlijke gesteldheden beïnvloeden en andersom. Een mooie kerk of tempel, of deze nu barok is of modern, nodigt door de sfeer en schoonheid uit tot bidden en of mediteren, met heel je lichaam en dus ook met al je zintuigen. Je betreedt dan een andere wereld, een wereld van mystiek en aanbidding waarin een heel eigen denkwijze volkomen vanzelfsprekend wordt gevolgd en in het hart begrepen. Een geordend huis is een geordende geest en schoonheid kan mensen ook inspireren om het goede na te volgen, omdat liefde en schoonheid eigenlijk altijd wel hand in hand gaan. Daarom gaat ook binnen de Kerk al eeuwenlang uitgebreide cultuur en uitgebreide liefdadigheid hand in hand. Er zijn zaken waar we ván leven en zaken waar we vóór leven. En beiden gaan, ook bij de allerarmsten, constant hand in hand. Kunst, cultuur, architectuur, rite, poëzie, muziek, het zijn allemaal zaken die ons mens máken, die ons (al zou het misschien enkel slechts in gedachten zijn) verheffen boven louter het dierlijke. De menselijke geest heeft deze uiterlijke tekenen, hoe eenvoudig soms misschien ook, nodig om het innerlijke te concretiseren, om de mystiek toegankelijk te maken voor iedereen en niet enkel voor een heel select groepje, (zeer) streng gelovige mensen. Het teken, van een mooie kerk tot het rozenkransgebed, is als een lamp die het schilderij beschijnt. Het schilderij is alles waar het om draait, maar de lamp zorgt ervoor dat je het kunt zien. Die lamp hoort daardoor net zo goed bij Christus als het schilderij, omdat beiden zo op eigen wijze Hem tegenwoordigstellen.
  5. Robert Frans

    Abortusrecht = sterilisatieplicht

    Klopt, dat is allemaal dan nog in ontwikkeling. Laat het eitje met rust en, als alles gezond is, het zal zich ontwikkelen tot een ook voor ons als mens herkenbaar kind. Het stadium van ontwikkeling is voor ons niet relevant; zodra er bevruchting en dus ontwikkeling is, is er sprake van een kind. Dat kan heel arbitrair klinken, dat begrijp ik ook wel, maar is toch wel een essentiële grondregel. Want zodra we stadia van ontwikkeling gaan aanwijzen, gaan we dus op Gods stoel zitten in het bepalen van wanneer iets een mens is. Of in niet-religieuze termen: de sterke mens gaat voor de weerloze mens bepalen wanneer die een mens is. In het begin is de embryo slechts een eitje, daarna een klompje cellen, vervolgens een visje en tenslotte al binnen tien weken een herkenbaar mensje. Zelfs met nageltjes aan de vingers en tenen. Maar in dat eitje zit al vrijwel het hele bouwplan van de mens opgeslagen, tot aan de kleur van de ogen toe. Het hoeft dus alleen maar dat bouwplan verder uit te voeren en God wil érg graag dat wij die ontwikkeling niet afbreken, maar integendeel koesteren en er goed voor zorgen.
  6. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Voel weinig behoefte om rekening te houden met terroristen hierin. We moeten onze cultuur toch gewoon kunnen uitoefenen zoals wij dat willen, zonder bang te zijn dat we mogelijk terroristen in de kaart zouden spelen. Anders kun je nauwelijks meer wat doen, omdat terroristen altijd wel wat vinden om ons angst aan te jagen. Daarbij werd de Notre Dame gewoon als kathedraal gebruikt en werden er dus nog altijd missen opgedragen. Ook liggen er verschillende kunstwerken opgeslagen. Ze was en is dus niet enkel geschiedenis, maar net zo goed onderdeel van het heden, van de Parijse samenleving. Pas als een gebouw jarenlang leeg en ongebruikt zou verloederen, zonder dat iemand er om gaf, kun je spreken van geschiedenis. Dan zou het weinig zin hebben om zoiets nog te willen restaureren. Maar dat was bij de Notre Dame dus niet het geval.
  7. Robert Frans

    Opgeruimd staat netjes.

    Ik heb zo'n klein, vaag vermoeden dat jij niet zo'n heel erg grote fan bent van de Notre Dame...?
  8. Robert Frans

    Abortusrecht = sterilisatieplicht

    Direct na de conceptie is er sprake van menselijk leven en dus van een kind, zo leert de katholieke geloofstraditie en zij niet alleen. Het is daarbij niet relevant in welk stadium van ontwikkeling het vruchtje is; het is al een kind. De enige, want (meest) objectieve maatstaven die worden gehanteerd zijn de conceptie en de partus (geboorte). Alles daartussen en erna is alreeds de ontwikkeling van het kind, die doorgaat tot het kind ergens in de twintig is.
  9. Robert Frans

    Abortusrecht = sterilisatieplicht

    Klopt. Dit is ook de reden dat het katholicisme bijvoorbeeld in het bijzonder dergelijke anticonceptie afwijst, vanwege dus de abortieve werking (niet dat zij überhaupt erg enthousiast wordt van anticonceptie, maar abortus is voor haar nog altijd een vele malen groter kwaad). Ook sommige soorten van de pil zijn (mogelijk) abortief. Vrouwen die dergelijke medicatie willen of moeten gebruiken, zullen daar extra op moeten letten als ze een dergelijke abortus willen uitsluiten.
  10. Robert Frans

    Schorsing homosexuele priester Pierre Valkering

    En dat laatste gebeurt ook gelukkig steeds meer en meer, er zijn veel verbeteringen gemaakt in de aanpak, maar we hebben nog inderdaad een weg te gaan hierin. In dit geval hebben we echter te maken met een priester die zélf toegeeft het celibaat te verbreken en niet van plan was zich er alsnog aan te houden. En dat zelfs openlijk doet tijdens een mis, waarin hij ook nog even zijn eigen boek daarover plugt. Dan is het voor een bisschop natuurlijk een stuk eenvoudiger om die priester daarop aan te spreken, dan wanneer een pedopriester in het verborgene handelt en er een hele doofpotcultuur omheen is gebouwd. Ik bedoel, voor een vrouw is het ook een stuk eenvoudiger haar man woedend aan te spreken op overspel, als hij bijvoorbeeld tijdens haar verjaardagsfeest aan de visite vol trots zou verkondigen dat hij al jaren met vele andere vrouwen (of mannen!) het bed deelt en zeker niet van plan was zijn vrouw alsnog trouw te blijven. Of zou dat volgens jou dan ook een schijnreden van haar zijn? Tijden veranderen, maar de Waarheid niet. Natuurlijk plukt de Kerk de goede vruchten uit élke tijd, maar dus niet enkel uit de tijd van het Westen. En dat haar tijd voorbij zou zijn, wordt al eeuwen verkondigt, terwijl ze al eeuwen toch overeind blijft. In West-Europa krimpt de Kerk misschien, maar daarbuiten niet. En dat is dus het hele makke: als zij slaafs de tijd zou moeten volgen, wélke tijd dan in vredesnaam? Die van het cynische Europa, die van het kapitalistische Amerika, of die van het oorlogvoerende Afrika, of misschien het totalitaire denken van China? De Kerk is ouderwets noch modern, zij is tijdloos. Net zoals de muzikale voorbeelden die jij noemt en net zoals ook haar eigen culturele uitingen (gregoriaans, liturgie, kunst, etc.) en wereldwijd verbreide liefdadigheid. Iedereen het naar de zin willen maken levert uiteindelijk geen blijvende vruchten op, want daarmee maak je het uiteindelijk níémand naar de zin. Misschien ons daarom maar weer gewoon richten op wat wáár is, in plaats van op wat ouderwets of modern zou zijn? Ik bedoel, jij zal toch ook hetgeen jij als absoluut waar beschouwt niet willen bagatelliseren, omdat het niet zou passen in de cultuur waarin je leeft? Jij blijft toch ook gewoon bij je eigen idealen? Ik heb dan ook het idee dat de meest tijdloze werken, zoals bijvoorbeeld de Schrift zelf, juist die werken zijn die schuren, die zich niet zo gemakkelijk laten interpreteren, waar je het lang niet altijd mee eens zult zijn, maar die vele diepere lagen kennen. Ik heb wat deze priester betreft echter toch een beetje het idee dat als hij had verkondigd héteroseksuele relaties en seksuele avontuurtjes te hebben, er veel minder problemen waren geweest met de bisschoppelijke aanpak. Maar deze priester is een homo, of een lhtb-er, en dan liggen de zaken natuurlijk anders. Dan is het ineens heel dapper om ervoor uit te komen dat een gelofte bij jou blijkbaar geen knip voor de neus waard is, want je bent schijnbaar éérst en vooral een lhbt-er en daarna pas eventueel een betrouwbaar iemand?
  11. Robert Frans

    Schorsing homosexuele priester Pierre Valkering

    Sommige liberalere katholieken hebben nog weleens de neiging om minder-liberalere katholieken openlijk voor het blok te zetten door - o zo transparant - via de media te communiceren en niet gewoon in een goed gesprek, of bijvoorbeeld tijdens een mis openlijk trots mede te delen welke zonden ze begaan hebben. En sommige bisschoppen hebben daar op een gegeven moment wel een keer genoeg van en besluiten dat die sommige liberalere katholieken maar even niet de pers te woord moeten staan. En andere katholieken dan ook maar even niet. Net zoals in elke organisatie men zo'n persbeleid zou invoeren als personeel zich openlijk tegen de richtlijnen van het bedrijf zouden keren. Het is puur kerkpolitiek, nog de laatste restanten uit de polarisatie van de jaren zestig en zeventig. Deze pastoor leeft nog blijkbaar een beetje in die tijd, gecombineerd met het uitbuiten van het "lhbt-knuffelen" van deze tijd. Dus besluit deze priester om tijdens de mis, gefilmd en wel, een boekje open te doen over zijn o zo interessante seksleven en ook nog maar eens zijn boek aan te prijzen. En zo duidelijk aan te geven dat hij zijn celibaat verbroken heeft, daar geen spijt van heeft en ook niet van plan is om het celibaat te blijven houden. Natuurlijk had deze beste man dat gewoon in een artikel in het parochieblad kunnen doen, met eventueel de aankondiging van een aparte lezing hierover met de gelegenheid tot het stellen van vragen door parochianen. Natuurlijk had hij eerst het gesprek met zijn bisschop aan kunnen gaan, om samen te kijken wat hij dan wel niet wil doen, of hij dan niet beter gewoon ervoor kan kiezen om het ambt neer te leggen. Dat is immers op volwassen wijze verantwoordelijkheid nemen: je maakt een keuze en daar leef je naar, of je aanvaard rustig de gevolgen als je later toch een andere keuze maakt. Maar dat deed hij niet. Hij koos voor de confrontatie, hij koos ervoor veel mensen, de bisschop incluis, ontzettend voor het blok te zetten en zijn gelofte bewust met voeten te treden. En dan grijpt de bisschop in, wat veel mensen dan weer niet lief vinden, zodat de Kerk het weer eens gedaan heeft. Ook hier trappen mensen erin. Kiezen vrijwel meteen de kant van de priester, puur omdat hij uit de kast zou zijn gekomen. Want daar mag je dus geen kritiek op hebben. Dat outen is als het ware iets heiligs, zonder dat je het dan weer als iets bijzonders zou moeten zien. Dit om het nog ingewikkelder te maken. En dan wordt natúúrlijk weer geroepen dat de Kerk van deze tijd zou moeten worden. Dat ze niet zo katholiek zou moeten zijn, terwijl overal heel duidelijk te zien is dat daar waar het katholicisme binnen de Kerk verdwijnt, de gemeenschap moeiteloos volgt. Net zoals jij als persoon ook uiteindelijk jezelf verliest, als je niet meer jezelf mag zijn, maar je constant moet aanpassen aan anderen. Want als de Kerk feitelijk niets anders te bieden heeft dan haar omgeving, als zij het ontzagwekkend Mysterie, die zich openbaart in de sacramenten, de gebeden en de mystieke balans tussen de strengheid der geboden en de barmhartigheid der uitvoering niet tegenwoordig mag stellen, waartoe dient zij dan nog? Als zij Christus in al zijn grootsheid, nederigheid, gestrengheid, lieflijkheid, weerbarstigheid, hartstochtelijkheid, goddelijkheid en sterfelijkheid niet zou mogen voorhouden, omdat zo'n paradoxale en zowel geliefde als gehate Christus niet zo goed past in onze brave maatschappelijk-politieke modellen van wat een goede leermeester zou zijn, wat kan ze dan anders bieden dan slechts een eigengemaakt, constant veranderd en inspiratieloos beeld van Hem? Want deze tijd heeft veel hedonisme, seksueel genot, vrijblijvendheid en zelfs schuldgevoel voor de seculier-calvinisten onder ons te bieden. En veel lijden voor kwetsbare mensen en dieren. Maar meer ook niet. Schuilen achter de tijdsgeest en anderen oproepen ook dat te doen, is schuilen voor je eigen verantwoordelijkheid om zélf de tijdsgeest te vormen, om zélf het goede te doen en het kwade na te laten, ongeacht in welke tijd je leeft. De Kerk moet niet de tijd volgen, de tijd moet de Kerk volgen. En als het katholicisme niet meer van deze tijd zou zijn, dan wordt het tijd voor andere tijden. Christus roept ons op om Hem te vólgen, niet om Hem mee te sleuren naar wat wij het liefste zouden willen. Oók als dat een kruis en dus bitter lijden oplevert. Oók als dat betekent dat je in alle bescheidenheid, zonder provocerend theater, je keuzes daadwerkelijk herricht naar je feitelijke leefwijze. Oók als dat betekent dat je het misschien lang niet altijd zomaar met Hem eens zal zijn, dat je misschien vaak met Hem ruziet en niets van zijn wegen voor jou begrijpt, maar erop vertrouwt dat in zo'n hechte, vertrouwelijke liefdesrelatie dat ook helemaal geen bezwaar hoeft te zijn.
  12. Robert Frans

    Oorsprong van moraliteit

    Dat is natuurlijk wel de meest effectieve vorm van anticonceptie. Iets wat overigens in sommige culturen ook gebeurd, in het verborgene uiteraard, dat jongens alvast op elkaar "oefenen" om niet per ongeluk een meisjes zwanger te maken tijdens dergelijke escapades. Of het bij anale seks in het algemeen houden, hoewel je dat maar ook net prettig moet vinden... 😶 Ik geloof ook dat seks puur voor het plezier nog niet eens verkeerd hoeft te zijn. Zolang je bij premaritale seks maar wel alsnog je verantwoordelijkheid neemt en ook kúnt nemen bij een ongewenste zwangerschap, die ook bij de beste voorbehoedsmiddelen toch kan gebeuren. Dus dan gewoon alsnog een gezin stichten met zijn tweeën en voor het kind zorgen. Kun of wil je dat allemaal niet, blijf dan kuis, zou ik zo zeggen. En als christen behoor je natuurlijk sowieso kuis en monogaan te blijven in dit soort dingen.
  13. Robert Frans

    Oorsprong van moraliteit

    Klopt hoor, weet ik ook, maar ik was daar gewoon even nieuwsgierig naar. Wel heb ik het idee dat wij mensen als enige diersoort daarbij daadwerkelijk middels anticonceptie ook echt de koppeling tussen seks en vruchtbaarheid geheel doorsnijden, of zo goed als mogelijk proberen (hoewel lang niet alle mensen dat dus doen of willen). Of zijn daar ook dierenvoorbeelden van?
  14. Robert Frans

    Oorsprong van moraliteit

    Is dat weleens serieus onderzocht? Zo had ik begrepen dat bij bijvoorbeeld katten seks voor de poezen bepaald geen prettige bezigheid is, daar de kater weerhaakjes aan zijn penis heeft. Daarom krijgt hij ook altijd een tik op de neus van haar. En ik had begrepen dat bij sommige spinnen het vrouwtje het mannetje na de daad opeet, als het mannetje niet héél snel vlucht na de daad. Kan me zo voorstellen dat zo'n vrijpartij niet in het bijzonder iets is voor het mannetje om naar uit te kijken. Volgens mij verschilt het dus nogal per diersoort of de seks aangenaam is of niet, of dat het überhaupt enig gevoel oplevert. Kan me ook zo voorstellen dat dat misschien net zo lastig te meten is als bijvoorbeeld het wel of niet voelen van pijn door dieren.
  15. Robert Frans

    Waarom JG uiteindelijk niets doen, en ook niet kunnen

    In het hoofdstuk zijn achtereenvolgend de engel ("Deze woorden zijn betrouwbaar..."), Christus ("Zie, Ik kom spoedig..."), weer de engel ("Aanbid alleen God..."), weer Christus ("Zie, Ik kom spoedig..."), de Geest en de Bruid ("Kom!") en tenslotte Johannes zelf ("Ik verklaar aan ieder...") aan het woord. Jezus begint beide keren met de woorden "Zie, Ik kom spoedig," iets wat Hij ook vaker in het boek zegt. Zijn tweede rede begint daarmee en eindigt met een titel van Hem ("Ik ben de wortel..."). Hoewel men Jezus' eerste rede ook al kan laten beginnen bij "Deze woorden zijn betrouwbaar." Men kan dus wel vrij duidelijk het hoofdstuk identificeren als een dialoog tussen de engel en Jezus zelf, op het eind bevestigd door de heilige Geest en de Kerk. Er is stillistisch gezien geen reden om plotseling ergens in Jezus' uitspraken ineens de Vader aan het woord te laten. Het oogt mijns inziens dan ook veel natuurlijk om de tweede rede als één geheel, uitgesproken door één persoon te lezen.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid