Spring naar bijdragen

Doorzoek de gemeenschap

Toont resultaten voor tags 'orthodox'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Geloof
    • Theologie
    • Bijbelstudie
    • Geloofsleven
  • Levensbeschouwing
    • Godsdienst en spiritualiteit
    • Nieuws en actualiteit
    • Evenementen
  • De lounge
    • Het Portaal
    • Vrije tijd
    • Fotoboek
    • Spelletjes
    • Prikbord
  • Forumzaken
    • Crewmededelingen
    • Technische mededelingen
    • Tips en feedback
    • Zandbak
  • Archief
    • Geloof
    • Pauze
    • Jouw leven
    • Wat speelt er?
    • Credible Courant
    • Credible.nl

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


MSN


Website URL


Skype

2 resultaten gevonden

  1. Voor ik uit ga leggen waarover we het hebben wil ik benadrukken dat ik de term apostolisch christendom gekozen heb om denominaties als de Rooms-katholieke kerk, de Oosters-orthodoxe kerk, de Oriëntaals-orthodoxe kerk, de Kerk van het Oosten. Verder zijn er ook nog kleinere groepen die ik hierbij kan vermelden maar zijn aan meer discussie onderhevig. Zoals de Poolse Nationale katholieke Kerk, de Noords katholieke kerk, sommige Oud-katholieke denominaties, sommige Lutherse denominaties en door middel van de oud-katholieke kerken en lutherse denominaties geldt dit ook voor sommige episcopeliaanse denominaties. Dit is vanuit katholiek perspectief bezien. De anglicaanse kerk of de oosters-orthodoxe kerk zullen dit niet op een zelfde wijze zien. Maar deze denominaties bedoel ik dus als ik de term apostolisch christendom bezig, dan heb ik het niet over de apostolisch christelijke kerk, de apostolische kerk of de nieuwe apostolische kerk, deze denominaties hebben namelijk een anabaptistische of pinksterbeweging oorsprong. Met wijding doel ik erop dat een leek gewijd wordt tot een van de drie hogere wijdingen. Deze drie werden vroeger voor Vaticaan II soms gezien als: -Subdiakenwijding -Diakenwijding -Priesterwijding (bisschopwijding wordt in dit geval gezien als de volheid van de priesterwijding) Tegenwoordig hanteert men: -Diakenwijding -Priesterwijding -Bisschopwijding Kunnen vrouwen gewijd worden tot een van deze hogere wijdingen? Dat is een discussie die binnen deze denominaties speelt. Paus Johannes Paulus II heeft gezegd dat de Rooms-katholieke kerk geen bevoegdheid heeft om vrouwen te wijden tot het priesterschap. De deur is dicht. Hij heeft echter niets gezegd over de wijding van vrouwen tot diaken. Vandaar dat ik het nu in eerste aanleg over 'vrouwelijke gewijde diakens' en diakonessen wil praten. We hebben het hier niet over diaconessen, dat is protestants en heeft geen betrekking op de denominaties die ik in dit topic aanduid als apostolisch christelijk. Vrouwelijke diakens of diakonessen komt men regelmatig tegen in vele documenten van de vroege Kerk. (vooral in het oosten) Mannelijke en vrouwelijke diakens hadden vaak verschillende taken. Vrouwelijke diakens bereidde vrouwen voor het doopsel voor en ze legde het geloof uit aan vrouwen. Mannen waren in deze tijden nog niet betrokken bij het dopen van vrouwen en vice versa. De rol die vrouwelijke diakens en mannelijke diakens destijds spelen is niet vergelijkbaar met de rol die diakens nu spelen. Ook voor de mannelijke diakens is er door de eeuwen heen veel verandert. Vrouwen zijn tot diaken gewijd tot de zesde eeuw in het Westerse christendom, en in het Oosterse tot recente tijden, al is het na de twaalfde eeuw een curiosum geworden. Liturgieën voor wijding van vrouwelijke diakens waren erg vergelijkbaar met die van mannelijke diakens destijds. Hier is kritiek op, er zijn mensen die menen dat vrouwen destijds niet gewijd zijn in de volle zin zoals wij het in de hedendaagse betekenis zien. Er zijn onderzoekers die oneens zijn met de kritiek, in die tijd werd de wijding van een vrouwelijke diaken gelijk gezien aan de wijding van een mannelijke diaken. Op dit moment bestaat er binnen de Rooms-katholieke kerk geen diaconaat voor vrouwen, maar ze hebben vooralsnog niet gezegd dat dit een onmogelijkheid is zoals ze dit wel bij hebben gezegd omtrent priesterwijdingen. Binnen de Russische-Orthodoxe kerk hadden ze een diaconaat voor vrouwen tot in de twintigste eeuw, de Grieks-Orthodoxe kerk heeft het diakonaat in 2004 hersteld. Onduidelijk is het voor mij of het hierbij ging om gewijde vrouwelijke diakens of ongewijde 'diakonessen'. Binnen de Oosters-orthodoxe wereld zit het anders dan in de Westers christelijke wereld. Een voorbeeld wat ik nu naar voren wil brengen is dat van St. Nectarios van Aegina, hij heeft in 1911 twee vrouwen gewijd tot diakonessen. Tot en met 1950 zijn er verscheidene nonnen gewijd tot kloosterdiakonessen. In 1986 heeft Christodoulos van Athene (patriarch van de Grieks-orthodoxe kerk) een vrouwelijke diaken gewijd volgens 'het ritueel van St. Nektarios'. Bij het Oosterse christendom zie je dat er twee soorten diakonessen waren. Nonnen die diakones waren en de vrouw van een bisschop die een diakones was. Vaak was de abdis een diakones vanaf de vierde en vijfde eeuw. Er zijn veel bronnen van wat nu Griekenland en Turkije genoemd worden dat er vrouwen tot het diaconaat gewijd werden. Olympias, Macrina, Melania zijn voorbeelden van dergelijke diakonessen. Ze hadden de liturgische taken en pastorale taken. Ze onderwezen andere vrouwen, doopten vrouwen, ze bemiddelden bij conflicten, ze zorgden voor de noden van degene die vervolgd of gevangen gezet werden. Ze gingen naar vrouwen toe die te ziek waren om naar de kerk te gaan of aan het bevallen waren. Ook waren ze verantwoordelijk voor het vrouwenkoor, dit was in die tijd een liturgische taak. Naast datgene wat ik al genoemd heb met betrekking tot de rollen van de vrouwen zijn er ook gevallen bekend dat er vrouwen voorgingen in de eucharistieviering, maar dit werd in die tijd al als onwettig gezien, dit was dus een taak van een priester. Toen in het Westen de Kerk steeds meer geïnstitutionaliseerd werd namen de leiderschapsrollen voor vrouwen in de kerk af. In 441 en 533 werden wijdingen voor vrouwelijke diakens verboden in het Westerse christendom. Tot en met de tiende eeuw werden hier alleen nog maar nonnen gewijd tot diakens. De afname van het diaconaat voor vrouwen in het Oosten houdt verband met de hevige liturgische restricties die opgelegd werden aan vrouwen tijdens hun menstruatie. Rond de elfde eeuw ontwikkelde hier zich een leer omtrent de rituele onreinheid van vrouwen in associatie met menstruatie en bevalling. Sommige bisschoppen legden ook restricties op aan vrouwen die menstrueerden of bevallen waren om een kerk binnen te komen of de eucharistie te ontvangen. Diakonessen/vrouwelijke diakens zijn na de dertiende eeuw nagenoeg overal een curiosum geworden. Enfin Franciscus heeft dus een commissie opgezet om studie te doen naar vrouwelijke diakens in de vroege christelijke kerk, om erachter te komen of vrouwen in het heden de rol van diaken zouden kunnen vervullen. Graag nodig ik in ieder geval @Vrijheid en @Flash Gordon uit om hier met mij in gesprek over te gaan. We hebben het hier al over gehad en ik denk dat een centraal topic beter is dan een ander topic te gaan kapen. Ik heb het nu vooral zelf over de katholieken en oosters-orthodoxen gehouden. Maar men mag ook andere 'apostolische christelijke' denominaties hierbij betrekken. Bij oosters-orthodoxe bronnen loop ik wel tegen een muur op. Ik vermoed dat er betere bronnen zijn die niet makkelijk te vinden zijn in het Engels of Nederlands. Als ik op internet met Oosters-orthodoxen spreek dan geven ze vaak uiteenlopende antwoorden. En vaak zijn ze het ook niet eens met uitspraken gedaan door een ander patriarchaat. Maakt het er niet bepaald makkelijker op.
  2. Modestus

    Hoe ik tot het geloof gekomen ben

    Hallo iedereen. Ik ben Daniël, 33 jaar oud. Ik wil met jullie mijn verhaal delen van hoe ik tot het geloof gekomen ben en wat voor ontwikkeling ik meegemaakt heb binnen dat geloof. Om dat te vertellen, moet ik eerst over mezelf en mijn levensloop in het geheel vertellen. 1985-1999 Ik ben geboren in Rusland, in de stad Voronezh, op 20 september 1985. Mijn vader komt oorspronkelijk uit Afghanistan en hij woonde toen in Rusland als student. Hoe mijn vader en moeder daar elkaar leerden kennen is voor mij niet helemaal duidelijk. Wel weet ik dat nadat ik geboren was gingen mijn ouders trouwen. Daarmee is het duidelijk dat ik niet van christelijke ouders afstam. In mijn jeugd en kinderjaren was ik ongelukkig. Thuis was er geen sprake van liefde en vrede tussen mijn ouders en buiten op het kinderspel terrein vlakbij onze flat werd ik zwaar gepest vanwege mijn getinte huidskleur. Op school scoorde ik slecht en zelfs heel slecht. Ik had geen toekomstperspectief, geen droom voor de toekomst en daarom ook geen zin om te presteren op school en in het leven. Lange tijd groeide ik op alleen met mijn moeder en broer zonder vader, toen mijn ouders uit elkaar gingen wonen. Ondanks dat leefden we van het geld dat mijn vader verdiende en ook voor een deel van een soort uitkering van de staat. Mijn moeder werkte niet en wilde dat waarschijnlijk ook niet. Wat voor werk mijn vader deed is voor mij niet helemaal duidelijk. Ik weet ongeveer dat hij als zakenman handelde in de verkoop van Duitse auto's. In 1999 heeft hij besloten om naar West-Europa te emigreren. Ik weet niet hoe het nu is in Rusland, maar toen bij veel mensen was de verleiding groot om naar het Westen te gaan voor een beter leven. Dat had te maken met de economische crisis, armoede, stijging van de criminaliteit, wanorde in de binnenlandse politiek en de algemene demoralisatie van de mensen na de val van communisme en daarmee het verlies van het “nationaal idee”. In november 1999 zijn we via Duitsland naar Nederland gekomen. 1999-2008 Ik heb zo in de loop van 2000-2008 in verschillende azc's gewoond: in Schalkhaar (2 maanden), Grootegast, Leek en Baexem. Het was een nachtmerrie voor mij om zo onvoorbereid in het azc te gaan leven en groeien. In het azc Grootegast deelden we een appartement met een andere gezin uit Azerbaijan, daarna met een gezin uit Bosnië en weer later met een gezin uit Oekraïne. In die moeilijke periode moest ik veel nadenken en mijn uitweg zoeken uit mijn ellende. Ik had constant ruzies met mijn ouders en buren. In die tijd was ik ook zwaar gepest door mijn moeder (vanwege mijn Afghaanse afkomst) en geslagen door mijn vader. Ik kreeg een diagnose van PDD-NOS (wat nu ook Autism Spectrum Disorder heet). Op school ging het ook in het algemeen slecht. Toen ik 18-19 was stopte ik zelfs met school. Daar heb ik nu spijt van. In 2001 is mijn vader in zijn eentje naar Engeland vertrokken, ook als asielzoeker. In 2002 heb ik besloten dat ik orthodoxe christen wil worden. Het Orthodoxe christendom kende ik vanuit Rusland in de jaren 90. Na de val van Sovjet-Unie is de Russische-Orthodoxe Kerk weer tot bloei gekomen: de kerken en kloosters werden herbouwd en prachtig versierd, veel mensen gingen massaal naar de kerk om gedoopt te worden en men kon de patriarch (de opperste bisschop) Alexy dikwijls op de tv zien. Dus dankzij die herinneringen twijfelde ik ook niet dat ik orthodox wil worden. Ik was opgenomen in de orthodoxe parochie van de Heilige Transfiguratie des Heren in de stad Groningen. Vanwege mijn beperking, slechte relatie met de naaste omgeving, moeilijke situatie, was mijn ontwikkeling in het christendom ook moeizaam geweest en dramatisch, maar er waren ook positieve en mooi veranderingen in mijn verdere leven. In 2005 verhuisde ik naar het azc Baexem in Limburg. Toen begon ik een andere parochie bezoeken in Eindhoven. Het is de Grieks-orthodoxe parochie van de heilige Nektarios van Egina. Het ging beter toen met mij. Ook maakte ik toen kennis met het Grieks-orthodoxe klooster van de Geboorte van de Moeder Gods in de gemeente Asten. Het is een vrouwelijke klooster met 6-7 nonnen uit verschillende landen. De overste van dat klooster, zuster Maria, was een goede vrouw uit Den Haag die enige tijd als non in Griekenland had gewoond. Eind 2007 heeft ze mij toegestaan om op haar kloosterterrein te gaan wonen in een oude caravan apart van de nonnen. Ik wilde toen ook naar het klooster gaan. En zij wilde mij helpen om naar de Berg Athos (in Griekenland) te gaan. Berg Athos is in feite een kleine monnikenrepubliek. Daar wonen alleen monniken, kloosterlijke gastarbeiders en er komen dagelijks pelgrims naar toe. Alleen mannen mogen het schiereiland Athos betreden. Eigenlijk wilde ik niet echt monnik worden, maar van het leven vluchten, en daarom hield ik me voor dat ik moet naar het klooster gaan en de wereld de rug toekeren. In die tijd kreeg ik toevallig ook verblijfsvergunning dankzij de Generaal Pardon en mocht ik naar het buitenland reizen. Het was ons ook gelukt om voor mij een plek te vinden in één van de 20 kloosters op de berg Athos. Dat klooster heet Karakalou. Daar werd ik opgenomen als een novice. In een klooster wordt men niet direct een monnik, maar pas na verloop van een proefperiode van ongeveer 3 jaar. In die proefperiode ben je dan een novice. In 2008 heb ik dus als een novice daar gewoond. Ik moest in de loop van de dag samen met anderen urenlange diensten bijwonen. Buiten de kerkdiensten moest iedereen eigen werk doen, ook was er tijd om uit te rusten in de cel. Ik mocht klussenwerk doen. Uiteindelijk is het mij niet gelukt om daarin te blijven en de abt stuurde me terug naar Nederland. Als novice ben je geen monnik en mag je altijd terugkeren en bijvoorbeeld gaan trouwen. Je blijft dan nog steeds een leek. In Nederland heeft zuster Maria mij geholpen mijn leven verder op te bouwen. Ik ging studeren, later dankzij de hulp van verschillende instanties (Mee, GGZ, Maatschappelijk opvang Helmond) heb ik woning kunnen vinden in Helmond en heb ik zelfs werk als postbode hier kunnen krijgen dankzij de re-integratietraject bij de stichting Boekenwerk en UWV. Voor al de mensen in Nederland die het voor mij mogelijk hebben gemaakt en mij hebben geholpen ben ik zeer dankbaar. Met name mijn dank gaat uit naar Pamela, een zachtaardige jonge vrouw dankzij wie ik voel me minder vervreemd van de mensen in Nederland die ik nu (in mijn hart) kan omarmen als mijn medemensen. Moge God haar en alle anderen rijkelijk zegenen en voor zijn Hemels Koninkrijk waardig maken. Dit is in het kort mijn verhaal. Ik kon het ook heel uitgebreid vertellen, maar misschien zal het te veel worden. Als je vragen hebt, mag die gerust stellen. Dan krijg ik de kans om meer te vertellen. Bedankt voor het lezen en sorry als mijn verhaal dramatisch klinkt. Ik kan er niks aan doen. Moge God's zegen en ontferming over u komen. Tot slot een samenvatting van het verhaal: Ik twijfelde niet dat Jezus is reëel en dat zijn evangelie de waarheid is (in tegenstelling tot de heilige boeken uit andere religies, zoals Koran in islam of Talmoed in het jodendom). Ik heb geen bovennatuurlijke wonderen gezien, maar toch diep in mijn hart ben ik overtuigd dat Jezus de Waarheid, het Leven en de Weg is. De ellende in mijn leven hebben mij aangemaand om de uitweg te zoeken, zo niet materiële, dan wel spirituele. Toen ik christen ben geworden, is mijn zoektocht niet tot het einde gekomen. Ik was toen helaas niet voorbereid om gedoopt te worden en was niet verantwoordelijk genoeg om mijn belofte (om volgens God's geboden te leven) na te komen. Vandaar dat mijn levenspad naar God was vol met vallen (in zonde) en opstaan (in berouw). Ik ben op zoek naar de persoonlijke relatie met God; met Jezus Christus die ik niet alleen vanuit boeken of andere mensen wil kennen, maar met name uit ervaring. Wel besef ik dat men moet zuiver van hart zijn voordat het mogelijk wordt. En daar werk ik aan zo goed als ik kan.
×

Belangrijke informatie

We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat. Lees ook onze Gebruiksvoorwaarden en Privacybeleid